معاریو: احیای مذاکرات منوط به تغییری ملموس در مواضع جمهوری اسلامی است
روزنامه معاریو گزارش داد بر اساس ارزیابیها در اسرائیل، مذاکرات تهران و واشینگتن هنوز بهطور کامل به شکست نینجامیده است، اما اختلافات میان دو طرف همچنان جدی و پابرجاست.
روزنامه معاریو گزارش داد بر اساس ارزیابیها در اسرائیل، مذاکرات تهران و واشینگتن هنوز بهطور کامل به شکست نینجامیده است، اما اختلافات میان دو طرف همچنان جدی و پابرجاست.
رسانه اسرائیلی معاریو یکشنبه ۲۳ فروردین نوشت تنگه هرمز، بهای نفت و فشارهای سیاسی بر دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، به کانون اصلی بحران تبدیل شدهاند و زمان تصمیمگیری کاخ سفید درباره پرونده ایران نزدیک است.
بر اساس این گزارش، مقامهای اسرائیلی بر این باورند که پایان این دور از مذاکرات پس از حدود ۲۱ ساعت بدون دستیابی به پیشرفت ملموس و همراه با لحنی تند بهویژه از جانب آمریکا، حاکی از عمق شکاف میان دو طرف است.
بهگفته آنها، مانع اصلی دیگر تنها به پرونده هستهای جمهوری اسلامی محدود نمیشود، بلکه مساله تنگه هرمز و هزینه سیاسیای را نیز در بر میگیرد که ترامپ در صورت تداوم افزایش بهای نفت، در انتخابات میاندورهای آمریکا ناچار است بپردازد.
ترامپ بامداد ۲۳ فروردین مقالهای را در شبکه اجتماعی تروثسوشال بازنشر کرد که در آن آمده است اگر حکومت ایران از مواضع خود عقبنشینی نکند، گزینه «محاصره دریایی» میتواند در دستور کار قرار گیرد.
بر اساس این مقاله که در وبسایت «جاست د نیوز» منتشر شد، کارشناسان معتقدند ترامپ میتواند بهراحتی محاصرهای موثرتر از کنترل ایران بر تنگه هرمز برقرار کند.
«هیچ تضمینی برای برگزاری دور بعدی مذاکرات وجود ندارد»
معاریو در ادامه نوشت مقامهای اسرائیلی بر این باورند که هنوز نمیتوان از فروپاشی کامل مذاکرات سخن به میان آورد؛ با وجود ناکامی در دور اخیر، احتمال آغاز تلاشهای تازه همچنان وجود دارد و این تلاشها حتی ممکن است در چارچوب آتشبس شکننده دوهفتهای پیگیری شود.
با این حال، در شرایط کنونی هیچ تضمینی برای برگزاری دور بعدی مذاکرات وجود ندارد و تصمیمگیری در کاخ سفید میتواند با سرعتی بسیار بالا و «ظرف چند ساعت، نه لزوما چند روز» انجام شود.
معاریو افزود بر پایه ارزیابیها در اسرائیل، هرگونه ازسرگیری گفتوگوها مستلزم ایجاد «تغییری ملموس» در مواضع جمهوری اسلامی است و نه صرفا تکرار یک دور فنی دیگر از مذاکرات.
جیدی ونس، معاون رییسجمهوری ایالات متحده، بامداد ۲۳ فروردین از عدم دستیابی به توافق با تهران خبر داد و اعلام کرد هیات آمریکایی در حالی پاکستان را ترک میکند که «یک پیشنهاد روشن» را بهعنوان طرح نهایی واشینگتن روی میز گذاشته است.
ونس افزود پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا تهران تعهدی بنیادین و بلندمدت برای حرکت نکردن به سوی سلاح هستهای ارائه خواهد کرد یا خیر.
«لحن ونس نشاندهنده صبر محدود آمریکا است»
معاریو نوشت لحن ونس بهروشنی نشان میدهد حتی آن دسته از مقامهای آمریکایی که پیشتر گزارشها از تمایل آنها به مذاکره و دستیابی به توافق با تهران حکایت داشت، اکنون به نقطهای از «فرسایش» رسیدهاند یا دستکم دریافتهاند که ادامه این مسیر بدون تغییر واقعی در رویکرد جمهوری اسلامی ممکن نیست.
در همین راستا، نحوه بیان این مواضع نیز اهمیت ویژهای دارد؛ سخنان ونس در چارچوب معمول تاکید بر «تداوم گفتوگوها» نمیگنجد، بلکه از محدود بودن دامنه صبر کاخ سفید خبر میدهد.
معاریو افزود مقامهای اسرائیلی معتقدند بحران ایران صرفا به ذخایر اورانیوم غنیشده مربوط نیست. از نگاه بنیامین نتانیاهو، هرگونه توافقی که بهطور مستقیم زیرساختهای کلیدی، از جمله سانتریفیوژها، تاسیسات زیرزمینی و ظرفیتهای فنی بازگشت سریع به چرخه غنیسازی، را در بر نگیرد، «ناقص و ناکافی» تلقی میشود.
بر همین مبنا، حتی در سناریویی که اورانیوم با غنای بالا از ایران خارج شود، مادامی که دانش فنی، زیرساختهای عملیاتی و قابلیت احیای تولید در ایران باقی بماند، «مساله راهبردی حل نمیشود، بلکه تنها به تعویق میافتد».
مقامهای اسرائیلی در عین حال اذعان دارند که این مطالبات حداکثری لزوما بخشی «واقعبینانه» از مذاکراتی نیست که واشینگتن در حال پیشبرد آن است.
تهران تنگه هرمز را اهرم فشار علیه واشینگتن میداند
معاریو گزارش داد مقامهای ارشد جمهوری اسلامی، بهویژه در سطوح نظامی و امنیتی، معتقدند که ایالات متحده از تشدید تنشها بیش از ایران آسیب خواهد دید.
بر پایه این ارزیابی، در تهران چنین تصور میشود که از طریق کنترل تنگه هرمز و تاثیر مستقیم آن بر قیمت جهانی نفت، اهرم فشاری قابل توجه در اختیار دارند.
بر اساس این رویکردِ حکومت ایران، هرچه نگرانی کشورهای غربی از افزایش بهای انرژی بیشتر شود، احتمال عقبنشینی و تمایل آنها به مصالحه نیز افزایش مییابد.
مقامهای جمهوری اسلامی ۲۳ فروردین در واکنش به بینتیجه ماندن مذاکرات اسلامآباد، بار دیگر بر پایبندی به «خطوط قرمز» تهران تاکید کردند. در مواضع آنها، حفظ تسلط حکومت ایران بر تنگه هرمز برجسته بود.
محمدرضا عارف، معاون اول مسعود پزشکیان، گفت جمهوری اسلامی از مواضع خود از جمله «اقتدار در تنگه هرمز» کوتاه نخواهد آمد.
علیاکبر ولایتی، مشاور رهبر جمهوری اسلامی، اعلام کرد کلید تنگه هرمز «در دستان مقتدر ماست».
محمدباقر قالیباف، رییس مجلس و سرپرست هیات مذاکرهکننده، نیز رویکرد حکومت ایران در اسلامآباد را «دیپلماسی اقتدار» خواند و گفت: «آمریکا منطق و اصول ما را درک کرد و حالا وقت آن است تا تصمیم گیرد که آیا میتواند اعتماد ما را جلب کند یا نه؟»
جنگ و صلح؛ آیا گزینه سومی هم وجود دارد؟
معاریو در پایان نوشت لحظه تصمیمگیری برای ترامپ فرارسیده است؛ تا زمانی که تنگه هرمز بهطور پایدار و بدون تهدید باز نمانَد و ابهام ناشی از توافق موقت همچنان بر جریان نفت سایه بیندازد، ارائه یک دستاورد ملموس از سوی کاخ سفید دشوار به نظر میرسد.
اگر واشینگتن به اقدام نظامی برای تضمین باز ماندن تنگه هرمز متوسل شود، تهران ممکن است آن را بهمنزله بازگشت به وضعیت جنگی تلقی کند. در مقابل، اگر آمریکا با صرف نظر از اقدام نظامی، به حفظ وضعیت نیمهتنشآلود کنونی بسنده کند، تهدید علیه بازار جهانی انرژی همچنان پابرجا خواهد ماند.
از نگاه ترامپ، مساله قیمت نفت نه یک موضوع حاشیهای، بلکه عاملی تعیینکننده است زیرا افزایش هزینه سوخت برای شهروندان آمریکایی بهطور مستقیم به هزینه سیاسی برای او تبدیل میشود.
در همین حال، در اسرائیل سناریوی سومی نیز مطرح است: تلاش کشورهای اروپایی برای دستیابی به توافق محدود با جمهوری اسلامی بهمنظور تضمین عبور کشتیها از تنگه هرمز.
از منظر اسرائیل، این گزینه در مقایسه با توافق جامع میان آمریکا و ایران، «کمهزینهتر» ارزیابی میشود؛ مشروط بر آنکه چنین تفاهمی به تزریق منابع مالی قابلتوجه به تهران منجر نشود و امکان بازسازی سریع توان آسیبدیده جمهوری اسلامی را فراهم نکند.
معاریو خاطرنشان کرد بدون دستیابی به راهحلی پایدار برای تنگه هرمز، وضعیت کنونی صرفا به تعویق انداختن بحرانی بزرگتر در آینده خواهد بود.
ونس در یک نشست کوتاه مطبوعاتی، ضمن قدردانی از نقش پاکستان در میزبانی مذاکرات، تاکید کرد که این کشور «تلاش چشمگیری» برای نزدیک کردن مواضع دو طرف انجام داده و ناکامی در رسیدن به توافق به میزبانان مربوط نبوده است. او گفت: «خبر خوب این است که گفتوگوهای قابل توجهی انجام شد، اما خبر بد این است که به توافق نرسیدیم» و افزود که این نتیجه «برای ایران بسیار بدتر از آمریکا» است.
معاون رییسجمهوری آمریکا تصریح کرد که هیات آمریکایی بدون دستیابی به توافق به واشینگتن بازمیگردد، در حالی که به گفته او، خطوط قرمز آمریکا بهطور کامل و شفاف به طرف ایرانی منتقل شده است. او توضیح داد که واشینگتن مشخص کرده در چه حوزههایی آمادگی انعطاف دارد و در چه مواردی «به هیچ وجه» کوتاه نخواهد آمد، اما [حکومت] ایران این شروط را نپذیرفته است.
ونس بدون ورود به جزئیات مذاکرات، مهمترین محور اختلاف را مساله برنامه هستهای ایران دانست و گفت آمریکا به دنبال «یک تعهد قاطع و بلندمدت» است که تهران نهتنها به دنبال سلاح هستهای نخواهد رفت، بلکه مسیرهای دستیابی سریع به آن را نیز کنار میگذارد. او افزود که هرچند زیرساختهای غنیسازی ایران «نابود شده»، اما هنوز چنین تعهدی از سوی [حکومت] ایران مشاهده نشده است.
او همچنین تاکید کرد که در مذاکرات، علاوه بر موضوعات اصلی، مسائل دیگری از جمله داراییهای بلوکهشده ایران نیز مطرح شده، اما هیچیک به نتیجه نرسیده است. به گفته ونس، هیات آمریکایی «کاملاً منعطف» عمل کرده و با دستور دونالد ترامپ با «حسن نیت» وارد گفتوگو شده، اما «هیچ پیشرفتی حاصل نشده است.»
ونس در ادامه گفت که در طول این ۲۱ ساعت، تماس میان تیم مذاکرهکننده و کاخ سفید بهطور مداوم برقرار بوده و او چندین بار - شاید بین شش تا دوازده بار - با ترامپ گفتوگو کرده است. به گفته او، این ارتباطات همچنین با چهرههایی مانند پیت هگست وزیر جنگ، مارکو روبیو وزیر خارجه و سایر اعضای تیم امنیت ملی [دولت آمریکا] ادامه داشته است.
معاون رییسجمهوری آمریکا در پایان اعلام کرد که واشینگتن اکنون با یک «چارچوب تفاهم» مذاکرات را ترک میکند که آن را «پیشنهاد نهایی و بهترین پیشنهاد» آمریکا توصیف کرد و افزود که باید دید آیا [حکومت] ایران آن را خواهد پذیرفت یا نه.
ونس در عین حال به پرسشهای خبرنگاران درباره آینده تنگه هرمز، احتمال بازگشت به درگیری و تماس با بنیامین نتانیاهو پاسخی نداد و نشست را ترک کرد.
خبرگزاری رویترز گزارش داد که این مذاکرات که نخستین دیدار مستقیم دو کشور در بیش از یک دهه و بالاترین سطح تماس از زمان انقلاب ۱۳۵۷ است، میتواند سرنوشت آتشبس شکننده دو هفتهای و بازگشایی تنگه هرمز را تعیین کند؛ گذرگاهی که حدود ۲۰ درصد انرژی جهان از آن عبور میکند و از آغاز جنگ توسط جمهوری اسلامی ایران مسدود شده است.
حکومت ایران اعلام کرده که پس از پایان دور نخست مذاکرات، کارشناسان فنی دو طرف به تبادل اسناد خواهند پرداخت و گفتوگوها ادامه خواهد یافت. رسانههای ایران نوشتند که دور تازه مذاکرات صبح یکشنبه آغاز خواهد شد.
در این مذاکرات، جیدی ونس، معاون رییسجمهوری آمریکا، به همراه استیو ویتکاف و جرد کوشنر با محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی دیدار کردند. به گفته منابع پاکستانی، فضای مذاکرات با «نوسانات» همراه بوده و سطح تنش در طول گفتوگوها تغییر کرده است.
بر اساس این گزارش، اختلافها بر سر مسائل کلیدی همچنان پابرجاست. حکومت ایران خواستار آزادسازی داراییهای بلوکهشده، دریافت غرامت جنگی، کنترل تنگه هرمز و گنجاندن آتشبس لبنان در توافق است. در مقابل، آمریکا بر بازگشایی بدون قید و شرط تنگه هرمز و محدود کردن برنامه هستهای ایران تاکید دارد.
به نوشته رویترز تنگه هرمز یکی از اصلیترین محورهای اختلاف باقی مانده است. همزمان با مذاکرات، ارتش آمریکا اعلام کرده که در حال آمادهسازی شرایط برای پاکسازی مینها در این مسیر است و دو ناو جنگی نیز از آن عبور کردهاند، هرچند جمهوری اسلامی این موضوع را رد کرده است.
این گزارش میافزاید که جنگ ششهفتهای میان دو کشور موجب افزایش شدید قیمت نفت و وارد شدن فشار به اقتصاد جهانی شده است. در این میان، حکومت ایران همچنان بر دریافت عوارض برای عبور کشتیها از تنگه هرمز تاکید دارد؛ اقدامی که با اصول بینالمللی آزادی کشتیرانی در تضاد است.
در کنار این تحولات، نقش پاکستان بهعنوان میانجی برجسته شده و اسلامآباد برای تامین امنیت مذاکرات تحت تدابیر شدید قرار گرفته است.
رویترز در پایان تاکید میکند که با وجود ادامه گفتوگوها، سطح بیاعتمادی میان دو طرف همچنان بالا است و شکافهای موجود، دستیابی به توافق را با چالش جدی مواجه کرده است.
این مذاکرات بالاترین سطح تماس مستقیم میان آمریکا و حکومت ایران از زمان انقلاب ۱۳۵۷ بهشمار میرود.
به نوشته این روزنامه بریتانیایی، ماموریت ونس پر کردن شکاف میان دو طرف و تبدیل یک آتشبس شکننده به توافقی پایدار است، اما نشانههای اولیه حاکی از دشواری این ماموریت است. نگرانیهای امنیتی درباره پاکستان، درخواستهای لحظه آخری حکومت ایران از جمله آزادسازی داراییهای بلوکهشده، و اختلافات عمیق میان دو طرف، احتمال موفقیت مذاکرات را کاهش داده است. همزمان، بیاعتمادی تهران به استیو ویتکاف - که بههمراه جرد کوشنر در پاکستان حضور دارد اما هدایت مذاکرات را بر عهده ندارد - به برجسته شدن نقش ونس کمک کرده است.
ساندیتایمز مینویسد که افزایش نقش ونس در شرایطی رخ داده که او در مراحل اولیه جنگ حضور کمرنگتری داشت و چهرههایی مانند مارکو روبیو و پیت هگست بیشتر در کنار دونالد ترامپ دیده میشدند. این تغییر در حالی صورت گرفته که تصمیمگیری در دولت ترامپ در دوره دوم بیش از گذشته بر وفاداری متمرکز شده و صدای مخالفان کمتر شنیده میشود.
این گزارش همچنین به بحثهای داخلی در کاخ سفید درباره گزینه «تغییر رژیم» در ایران اشاره میکند؛ ایدهای که بهگفته نویسنده، بنیامین نتانیاهو در جلسهای در کاخ سفید مطرح کرده و حتی نامهایی مانند [شاهزاده] رضا پهلوی را بهعنوان گزینههای جایگزین پیشنهاد داده است. با این حال، ونس تنها مقام ارشد آمریکایی بوده که بهصراحت با این رویکرد مخالفت کرده و نسبت به پیامدهای آن هشدار داده است، هرچند در نهایت از تصمیم رییسجمهوری تبعیت کرده است.
به نوشته ساندیتایمز، بسیاری از هشدارهای اولیه درباره جنگ نیز اکنون محقق شده است؛ از جمله نبود قیام گسترده در داخل ایران و افزایش نگرانیها درباره پیامدهای انسانی و امنیتی در منطقه. در همین حال، تحلیلگران این عملیات را به سیاست «چمنزنی» تشبیه کردهاند؛ راهبردی برای تضعیف دورهای توان نظامی [حکومت] ایران بدون دستیابی به تغییرات اساسی.
این روزنامه همچنین تاکید میکند که نتیجه مذاکرات میتواند پیامدهای مهمی برای آینده سیاسی ونس داشته باشد، بهویژه در آستانه احتمال نامزدی او در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۸. در سطحی گستردهتر، مقامهای آمریکایی معتقدند حتی اگر جنگ بهزودی پایان یابد، پیامدهای آن برای سالها باقی خواهد ماند و میتواند مسیر سیاست خارجی آمریکا در دهه آینده را تغییر دهد.
در نهایت، ساندیتایمز مینویسد که رویکرد پرریسک ترامپ - از تهدیدهای شدید تا تغییر ناگهانی به سمت آتشبس - همچنان عامل تعیینکننده در این بحران است و سرنوشت مذاکرات تا حد زیادی به این بستگی دارد که رییسجمهوری به چه توصیههایی گوش دهد و مسیر بعدی را چگونه انتخاب کند.
اورشلیمپست در این یادداشت تحلیلی با اشاره به اینکه برخی دموکراتها ورود ترامپ به جنگ با ایران را زیر سوال میبرند و اتهاماتی درباره «جنایت جنگی» مطرح شده است، این پرسش را مطرح کرده است که «چگونه رژیم ایران میتواند مردم خود - از جمله کودکان - را بهعنوان سپر انسانی پیرامون تاسیسات انرژی قرار دهد، بدون آنکه این اقدام بهعنوان جنایت جنگی تلقی شود؟»
نویسنده این اقدام حکومت ایران را در چارچوب الگوهایی مشابه با گروههایی مانند حماس ارزیابی کرده است.
در ادامه، این تحلیل به سابقه حملات منتسب به حکومت ایران و نیروهای نیابتی آن علیه منافع آمریکا اشاره کرده و میگوید طی چهار دهه گذشته حدود هزار آمریکایی در این حملات کشته شدهاند. همچنین با اشاره به حملات موشکی اخیر و استفاده از کلاهکهای خوشهای، بر پیامدهای انسانی و حقوقی این اقدامات تاکید شده است.
این یادداشت همچنین به گزارشهایی درباره یورش نیروهای امنیتی حکومت ایران به بیمارستانها و بازداشت معترضان زخمی اشاره کرده و این اقدامات را در چارچوب احتمالی «جنایت علیه بشریت» یا «جنایت جنگی» مطرح میکند.
اورشلیمپست در این تحلیل به نقش پاکستان در میانجیگری آتشبس دو هفتهای میان جمهوری اسلامی و آمریکا نیز پرداخته و همزمان ادامه حملات موشکی به اسرائیل و رهگیری آنها توسط کشورهای منطقه را نشانهای از شکنندگی این توافق دانسته است.
در بخش دیگری از این یادداشت، به مواضع ترامپ، بهخصوص تهدید به «محو تمدن ایران»، اشاره شده که از یک سو با ادبیاتی تند ایران را تهدید کرده و از سوی دیگر بارها اعلام کرده که آمریکا در کنار مردم ایران ایستاده است.
این تحلیل همچنین مجموعهای از پرسشها درباره آینده تحولات مطرح میکند؛ از جمله اینکه آیا حکومت ایران عبور آزاد کشتیها از تنگه هرمز را خواهد پذیرفت، آیا نیروهای نیابتی مانند حوثیها به حملات خود ادامه خواهند داد و آیا امکان شکلگیری مسیری برای تغییر وضعیت داخلی ایران وجود دارد یا نه.
در ادامه، این یادداشت به نقش حزبالله بهعنوان یکی از متحدان اصلی حکومت ایران اشاره کرده و بر حمایت مالی قابلتوجه تهران از این گروه تاکید میکند.
در جمعبندی، نویسنده تاکید میکند که شکاف میان دو نظام [آمریکا و جمهوری اسلامی] - یکی مبتنی بر دموکراسی و دیگری بهگفته او سرکوبگر - بسیار عمیق است و هرگونه توافق صلحی که به ارزش جان انسانها توجه نکند، نمیتواند پایدار باشد.
