گاردین: ونس با «دست خالی» راهی مذاکرات با جمهوری اسلامی شد

بر اساس این گزارش، ونس که پیش‌تر از منتقدان جنگ‌های آمریکا در خاورمیانه بود، اکنون باید با مذاکره‌کنندگانی از ایران روبه‌رو شود که به‌دلیل کنترل تنگه هرمز و مقاومت در برابر حملات گسترده آمریکا و اسرائیل، موقعیت خود را تقویت‌شده می‌بینند. حضور او، این مذاکرات را به بالاترین سطح تماس میان دو کشور از زمان انقلاب ۱۳۵۷ تبدیل کرده است.

گاردین می‌نویسد ماموریت ونس پر کردن شکاف میان یک آتش‌بس شکننده و دستیابی به توافقی پایدارتر است، اما او با انتخابی دشوار مواجه است: یا امتیازهای قابل‌توجهی به حکومت ایران بدهد تا آتش‌بس حفظ شود و تنگه هرمز بازگشایی شود، یا با شکست مذاکرات، عملاً به بازگشت به جنگی تن دهد که در داخل آمریکا با مخالفت‌هایی روبه‌روست.

این گزارش تاکید می‌کند که حتی آغاز مذاکرات نیز با ابهام همراه است. حملات اخیر اسرائیل به لبنان و اختلاف بر سر گنجاندن این کشور در آتش‌بس، موجب نارضایتی تهران شده است. محمدباقر قالیباف نیز اعلام کرده که آزادی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران پیش‌شرط آغاز مذاکرات است؛ شرطی که واشینگتن تاکنون با آن موافقت نکرده است.

به نوشته گاردین، مذاکره‌کنندگان ایرانی به رویکردی فرسایشی و مداوم در گفت‌وگوها شناخته می‌شوند؛ سبکی که عباس عراقچی آن را «چانه‌زنی به سبک بازار» توصیف کرده است. این در حالی است که ونس تجربه محدودی در حوزه دیپلماسی دارد و ممکن است در برابر چنین رویکردی با چالش مواجه شود.

ونس پیش از سفر به پاکستان اعلام کرده که تیم او دستورالعمل‌های روشنی از دونالد ترامپ دریافت کرده و تاکید کرده است که آمریکا در صورت مذاکره «با حسن نیت» از سوی حکومت ایران، آماده تعامل خواهد بود.

با این حال، تحلیل‌گران به گاردین می‌گویند کنترل [حکومت] ایران بر تنگه هرمز، اهرم فشار مهمی در مذاکرات ایجاد کرده است. حتی اگر آمریکا از مذاکرات خارج شود، قادر نخواهد بود جریان آزاد انرژی از خلیج فارس را تضمین کند؛ موضوعی که می‌تواند پیامدهای اقتصادی گسترده‌ای در سطح جهانی داشته باشد.

این گزارش همچنین به پیامدهای سیاسی این مذاکرات برای ونس اشاره می‌کند. به نوشته گاردین، نتیجه این گفت‌وگوها می‌تواند بر آینده سیاسی او، از جمله احتمال نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، تاثیر بگذارد؛ به‌ویژه در شرایطی که موضع او درباره جنگ از ابتدا با تردید همراه بوده است.

گاردین در ادامه می‌نویسد که نقش ونس در جریان جنگ تاکنون نسبتاً حاشیه‌ای بوده و چهره‌هایی مانند وزیر جنگ و وزیر خارجه آمریکا حضور پررنگ‌تری در هدایت و اطلاع‌رسانی داشته‌اند. خود ترامپ نیز اذعان کرده که ونس نسبت به ورود به جنگ «کم‌اشتیاق‌تر» بوده است.

در نهایت، این گزارش تاکید می‌کند که ونس اکنون مامور پایان دادن به جنگی شده که گفته می‌شود از ابتدا تمایلی به آن نداشته است؛ ماموریتی که با توجه به شکاف‌های عمیق میان دو طرف و فضای بی‌اعتمادی، با ریسک‌های جدی همراه است.