دستاورد جدید علی دبیر؛ کشتی‌گیران ایرانی از مسابقات کرواسی جا ماندند، روسیه هم ویزا نداد

در این نامه که غیر از علی کریمی، توسط چند ملی‌پوش پیشین، مربی و داور فوتبال و تعدادی از روزنامه‌نگار ورزشی امضا شده، از جیانی اینفانتینو، رئیس فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا)، خواسته‌ شده تا کشتار و بازداشت فوتبالیست‌ها و تهدیدهایی را که علیه بازیکنان در ایران صورت گرفته، محکوم کند.

این مطالبه در قالب نامه‌ای سرگشاده مطرح شده که علاوه بر اینفانتینو، خطاب به رؤسای بیش از ۲۰۰ فدراسیون ملی عضو فیفا نیز ارسال شده است.

علی کریمی دراین‌باره گفته است: «من همیشه خودم را یکی از مردم دانسته‌ام. حالا که کشورم یکی از حساس‌ترین و اندوه‌بارترین دوره‌های خود را می‌گذراند، کمترین کاری که می‌توانم انجام دهم این است که صدای مردمم باشم.»

علی کریمی درباره انقلاب ملی ایرانیان به گاردین گفته که معترضان «امیدوارتر از همیشه» هستند و آنچه می‌خواهند «آزادی و دموکراسی از طریق صندوق رأی» است.

او گفت: «ما شاهد کشتار جمعی مردم بودیم؛ ارقام واقعی کشته‌ها بسیار بالاتر از اعداد اعلام‌شده است.»

این نامه خطاب به اینفانتینو نوشته است: «فوتبال به عنوان تأثیرگذارترین پدیده اجتماعی در جهان، نمی‌تواند و نباید در برابر اعدام‌ها، کشتارها، بازداشت‌های خودسرانه و تهدیدهای علیه ورزشکاران سکوت کند.»

در این نامه آمده است که یک «جنبش سراسری، مردمی و مدنی» با واکنشی از سوی مقام‌های ایرانی مواجه شده که شامل «سرکوب سیستماتیک، کشتار جمعی و اقداماتی است که مصادیق روشن جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی به شمار می‌آیند».

امضاکنندگان نامه نوشته‌اند قطع سراسری اینترنت و ارتباطات تلفنی در کشور، راستی‌آزمایی کشته‌ها و بازداشت‌ها را دشوار کرده است.

آن‌ها می‌گویند چندین عضو جامعه فوتبال هنگام ورود به ایران به دلیل بیان دیدگاه‌هایشان بازداشت شده‌اند و گذرنامه‌هایشان ضبط شده است.

این گروه از فیفا و فدراسیون‌های ملی فوتبال خواسته‌اند که این اقدامات را به‌طور علنی محکوم کنند و خواستار توقف فوری آنها شوند، از تمام مکانیسم‌های قانونی و انضباطی موجود برای حفاظت از چهره‌های فوتبال ایران استفاده کنند و «تأکید کنند که اعتراض مسالمت‌آمیز و ابراز عقیده شخصی، حقوق بنیادین بشر هستند».

در میان ۲۰ امضاکننده این نامه، غیر از علی کریمی، نام فوتبالیست‌ها و ملی‌پوشانی چون محمد تقوی، بختیار رحمانی، میلاد زنیدپور، علیرضا مرزبان، بهشاد یاورزاده، سوشا مکانی، اشپیتیم آرفی، کیوان سجادی و محمدرضا فغانی، محمدرضا منصوری و مهسا قربانی، داوران فوتبال و چند روزنامه‌نگار ورزشی وجود دارد.

این نامه همچنین نسبت به سرنوشت امیرحسن قادرزاده، بازیکن ۱۹ ساله سپاهان اصفهان، ابراز نگرانی کرده است.

بنا بر گزارش‌ها، به خانواده او گفته شده که به دلیل شرکت در اعتراض‌ها با خطر قریب‌الوقوع اعدام روبه‌روست. حکم اعدام او هفته گذشته پس از برجسته شدن توسط عفو بین‌الملل، از سوی وزارت خارجه ایالات متحده محکوم شد.

این نامه در پایان تأکید می‌کند: «سکوت در برابر این جنایت‌ها به معنای کنار گذاشتن همان اصولی است که فوتبال جهانی مدعی دفاع از آن‌هاست.»

گاردین گفته برای اظهار نظر در این باره با فیفا تماس گرفته، اما فعلا پاسخی دریافت نکرده است.

محشری یکی از استعدادهای بوکس ایران است که در کارنامه‌اش مدال برنز مسابقات قهرمانی جوانان و امیدهای آسیا در سال ۲۰۲۴ به چشم می‌خورد.

پیشتر گزارش‌هایی از بازداشت برخی ورزشکاران به دلیل همراهی با انقلاب ایرانیان منتشر شده بود.

از جمله بازداشت خشونت‌امیز علیرضا نجاتی، قهرمان کشتی از سوی سازمان اطلاعات قم.

او دارنده مدال برنز جام بین‌المللی سایتی‌اف روسیه در سال ۲۰۲۴ است و نایب‌قهرمانی مسابقات بین‌المللی عبدالله موحد را هم در کارنامه دارد.

بهادر کرمی، ملی‌پوش پیشین بوکس ایران با انتشار یک استوری در اینستاگرام، از اجرای حکم صالح محمدی ابراز نگرانی کرد و از مردم خواست صدای این کشتی‌گیر ۱۹ ساله باشند.

این واکنش‌ها در حالی مطرح می‌شود که طی روزهای گذشته گزارش‌های نگران‌کننده‌ای از ربوده شدن معترضان مجروح از مراکز درمانی، شلیک تیر خلاص به زخمی‌ها و نیز متهم شدن شمار زیادی از بازداشت‌شدگان به اتهاماتی منتشر شده که می‌تواند برای آنان حکم اعدام در پی داشته باشد.

او در میان پیکرهای بی‌جان جاویدنامان وطن، دنبال پاره‌تن خود می‌گشت. این ویدئو که نخستین بار توسط اکانت «وحید آنلاین» منتشر شد، به‌سرعت به شناسنامه مظلومیت ملتی بدل گشت که داغ بر داغ بر شانه‌هاشان گذاشته می‌شد.

اما در پس این سوگ، روایتی از یک جابه‌جایی اسمی و تلاش ناکام دستگاه تبلیغاتی برای ذبح حقیقت نهفته بود.

دو روایت، یک سرنوشت؛ سپهر ابراهیمی و سپهر شکری

ابتدا خبر جان‌باختن سپهر ابراهیمی، بوکسور جوانی که با ضربات نیروهای سرکوب به خاک افتاد، در رسانه‌ها منتشر شد. همزمانی این خبر با انتشار ویدئو جانگداز «سپهر بابا کجایی»، باعث شد افکار عمومی و بسیاری از رسانه‌ها، آن پدر سرگردان در کهریزک را پدر سپهر بوکسور تصور کنند.

در این میان، دستگاه امنیتی که همواره دنبال بهانه‌ای برای برچسب «جعلی» زدن به اخبار رسانه‌ها آزاد است، از این تشابه اسمی راهزنی کرد. صداوسیما با ترتیب دادن یک مصاحبه که تنها می‌توان نام «اعتراف اجباری» بر آن نهاد، پدر داغدار سپهر ابراهیمی را مقابل دوربین نشاند.

هدف سناریو مشخص بود است، القای این مطلب که ویدئو وایرال شده ساخته و پرداخته رسانه‌ها آزاد است، چرا که پدر حاضر در تصویر (پدر سپهر ابراهیمی)، آن صدای لرزان توی ویدئو نیست.

حقیقتی که از پس ابر تزویر برآمد

اما این سناریو ناشیانه دوام چندانی نداشت. شفاف‌سازی‌ وحیدآنلاین نشان داد که صاحب آن فریاد «سپهر بابا کجایی»، پدر جاویدنام سپهر شکری است؛ جوان دیگری که او نیز قربانی خشونت عریان نیروهای سرکوب شد.

صداوسیما می‌خواست با یک جابه‌جایی، اصل فاجعه را انکار کند، اما غافل از آن بود که در این سرزمین، «سپهرها» یکی پس از دیگری به دست استبداد پرپر شده‌اند.

• 

  ۱۲ دقیقه در کهریزک؛ سپهر بابا ... کجایی؟

فراتر از جعل؛ داغی که تکثیر می‌شود

جدا از ترفندها همیشگی صداوسیما در جعل حقیقت که دیگر برای ملت رنگ باخته؛ فرقی نمی‌کند نام آن جوان سپهر ابراهیمی باشد یا سپهر شکری؛ واقعیت این است که پدرانی هستند که هنوز در میان سردخانه‌ها، میان پیکرهای جاوید‌نامان وطن، دنبال تکه‌ها‌یی از وجود خود می‌گردند.

مادرانی هستند که بر مزار فرزندانشان، رقص سرخ غم سر می‌دهند و ضجه‌هاشان لالایی شب‌ها تاریک ایران شده است.

پیکرهایی که با قساوتی غیرقابل توصیف به زمین افتادند، اما خونشان در رگ‌ها یک ملت جاری ماند.

«سپهر» دیگر تنها یک نام نیست؛ «سپهر» نماد نسلی است که برای آزادی، جانانه ایستاد. امروز ۹۰ میلیون ایرانی خود را پدر، مادر، برادر و خواهر این سپهرها می‌دانند.

دستگاه‌ها تبلیغاتی هر چقدر هم برای تغییر روایت بجنگند، نام این جوانان در صفحه‌های زرین تاریخ ایران، به «نیک‌نامی» ثبت شده است.

به گفته منابع مطلع، جاویدنام حمیدرضا شیرازی، ۴۴ ساله بود که پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، با شلیک مستقیم گلوله جنگی ماموران سرکوب جمهوری اسلامی کشته شد.

تصاویر رسیده به ایران اینترنشنال نشان می‌دهد که خانواده و اطرافیان، هنگام تشییع، پیکر او را با پرچم استقلال پوشانده بودند.

100%