ماموریت تازه کوسهها در دل اقیانوس؛ کمک به دانشمندان برای پیشبینی دقیقتر طوفانها

خبرگزاری رویترز گزارش داد کوسهها که سالها در سینما نماد وحشت بودهاند، اکنون ممکن است به دانشمندان برای پیشبینی دقیقتر طوفانها کمک کنند.

خبرگزاری رویترز گزارش داد کوسهها که سالها در سینما نماد وحشت بودهاند، اکنون ممکن است به دانشمندان برای پیشبینی دقیقتر طوفانها کمک کنند.
بر اساس این گزارش، پژوهشگران دانشگاه دلاور آمریکا در حال بررسی این موضوع هستند که آیا میتوان با نصب حسگر بر بدن کوسهها، دادههای اقیانوسی را تقریبا همزمان با تغییرات آبوهوا جمعآوری کرد و از آنها برای پیشبینی شدت طوفانها پیش از رسیدن به خشکی بهره برد.
حسگرهای متصل به کوسهها دما، عمق و رسانایی الکتریکی آب را ثبت میکنند؛ شاخصی که ارتباط نزدیکی با شوری آب دارد. این دادهها میتواند به بهبود مدلهای اقیانوسشناسی، جوی و اقلیمی کمک کند.
آرون کارلایل، پژوهشگر اصلی این طرح و استاد دانشکده علوم و سیاستگذاری دریایی دانشگاه دلاور، گفت دانشمندان سالهاست از حسگرهای متصل به جانوران دریایی استفاده میکنند، بهویژه بر بدن فکهای فیلی در مناطق قطبی که دادههای علمی در آنها محدود است.
به گفته او، فراوانی و پراکندگی گسترده کوسهها و دسترسی آسانتر به آنها در مقایسه با بسیاری از پستانداران دریایی حفاظتشده، فرصت تازهای برای گسترش این روش فراهم کرده است.
تا پیش از این، برچسبگذاری کوسهها عمدتا برای ردیابی مسیر حرکت و شناسایی زیستگاههای آنها انجام میشد.
رصد گرمای آب با کمک کوسهها
پژوهشگران دانشگاه دلاور کوسههایی را برمیگزینند که بتوانند مفیدترین دادهها را برای مطالعه طوفانها جمعآوری کنند؛ بهویژه گونههایی که به اندازه کافی به سطح آب میآیند تا حسگرهایشان بتواند اطلاعات را به ماهوارهها ارسال کند.
بررسیهای پیشین نشان دادهاند کوسه ماکوی بالهکوتاه، کوسه آبی، کوسه سرچکشی صاف و کوسه سفید بزرگ نابالغ، گزینههای مناسبی برای چنین پژوهشهایی در اقیانوس اطلس شمالی هستند.
کارلایل گفت: «آنچه بیش از همه برای ما اهمیت دارد، گرمای بخش بالایی اقیانوس است که به آن لایه آمیخته میگویند.»
او افزود: «این لایه نقشی اساسی در شدت طوفانها دارد. هرچه لایه آمیخته گرمتر باشد، طوفان قویتر خواهد بود، زیرا گرمای لازم برای تقویت آن را در خود نگه میدارد.»
کارولین ویرنیکی، دانشجوی دکترای علوم دریایی دانشگاه دلاور، گفت نصب حسگرها معمولا از اوایل ماه مه آغاز میشود؛ زمانی که گونههای مهاجر از زیستگاههای زمستانی خود در بخشهای دورتر اقیانوس اطلس به آبهای نزدیک ساحل میآیند.
پژوهشگران با شناور تحقیقاتی حدود ۵۰ تا ۶۵ کیلومتری از ساحل فاصله میگیرند، قلابهای طعمهدار را در آب میاندازند و معمولا دو تا سه ساعت منتظر میمانند تا کوسهای طعمه را بگیرد.
کارلایل گفت حسگرها به باله پشتی کوسه متصل میشوند و هر بار که جانور در نزدیکی سطح آب شنا میکند، دستگاه میتواند با شبکه گیرندههای ماهوارهای ارتباط بگیرد و دادهها را بفرستد.
نصب حسگر در کمتر از پنج دقیقه
کارلایل در ادامه سخنان گفت فرایند نصب حسگرها با هماهنگی و سرعتی مشابه گروه فنی خودروها در مسابقات اتومبیلرانی انجام میشود و معمولا کمتر از پنج دقیقه طول میکشد.
به گزارش رویترز، این کار زیر نظر نهادهای مسئول مراقبت از حیوانات انجام میشود تا کمترین تاثیر را بر کوسهها بگذارد. حسگرها با موادی به باله متصل میشوند که بهتدریج فرسوده شده و پس از مدتی جدا میشوند.
هر کوسه پیش از رهاسازی معاینه میشود، زیرا آسیب یا اضطراب میتواند رفتار طبیعی جانور را تغییر دهد و دادههای بهدستآمده را مخدوش کند.
در صورت موفقیت این طرح، دادههای جمعآوریشده از سوی کوسهها میتواند زمینه را برای پیشبینی دقیقتر شدت طوفانها پیش از رسیدن آنها به سواحل شرقی آمریکا فراهم آورد.
ویرنیکی گفت این طرح میتواند دادههای قابلاعتمادتری در اختیار ساکنان مناطق ساحلی، از کارولینای شمالی تا ماساچوست، قرار دهد و به آمادگی بیشتر آنها در برابر طوفانهایی کمک کند که روزبهروز شدیدتر میشوند.
کارلایل نیز گفت بیشتر مردم هرگز در طبیعت با کوسه روبهرو نمیشوند، اما اغلب آنها را از خلال تصویرهای ترسناکی میشناسند که در فرهنگ عامه رواج یافته است.
او افزود: «کوسهها جانورانی شگفتانگیزند که سازگاری کاملی با اقیانوس پیدا کردهاند و ما میتوانیم چیزهای زیادی از آنها بیاموزیم. اگر بتوانیم نشان دهیم که کوسهها به انسانها کمک میکنند، هم برای ما و هم برای آنها سودمند خواهد بود.»