کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید چهارشنبه اعلام کرد اگر جمهوری اسلامی واقعیت شکست را نپذیرد، دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، ضربه شدیدتری وارد خواهد کرد.
او همچنین هشدار داد جمهوری اسلامی نباید بار دیگر دچار اشتباه محاسباتی شود.
لیویت گفت تنها کمی بیش از سه هفته از آغاز «عملیات خشم حماسی» گذشته و این عملیات یک «پیروزی بزرگ نظامی» بوده است.
او افزود تاکنون بیش از ۹ هزار هدف مورد حمله قرار گرفته و حملات موشکهای بالستیک و پهپادی ایران نسبت به آغاز عملیات حدود ۹۰ درصد کاهش یافته است.
لیویت گفت ایالات متحده در حال نابود کردن نیروی دریایی جمهوری اسلامی است و بیش از ۱۴۰ شناور، از جمله نزدیک به ۵۰ کشتی مینگذار، منهدم شدهاند.
به گفته او، این بزرگترین نابودی یک نیروی دریایی در یک دوره سههفتهای از زمان جنگ جهانی دوم است.
سخنگوی کاخ سفید همچنین اعلام کرد آمریکا در حال برچیدن نظاممند زیرساختهای صنعتی دفاعی ایران است و نیروهای نظامی این کشور با تمرکز بر تنگه هرمز، تهدیدها علیه جریان آزاد انرژی را از میان میبرند.
او گفت در آخر هفته چندین بمب پنج هزار پوندی بر یک تاسیسات زیرزمینی مورد استفاده برای ذخیره تجهیزات، از جمله موشکهای کروز ضدکشتی و پرتابگرهای متحرک، فرو ریخته شد.
لیویت تاکید کرد آمریکا به تحقق اهداف اصلی این عملیات نزدیک شده و ماموریت بدون وقفه ادامه دارد.
او گفت برآورد اولیه دولت دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، و وزارت جنگ اجرای این ماموریت طی چهار تا شش هفته بوده و اکنون پس از ۲۵ روز، عملیات جلوتر از برنامه پیش میرود.
به گفته او، توانایی جمهوری اسلامی برای تهدید آمریکا و متحدانش بهطور قابلتوجهی تضعیف شده و جاهطلبیهای هستهای آن نیز بیش از پیش آسیب دیده است.
لیویت افزود پس از تهدید ترامپ در شامگاه شنبه، برای واشینگتن روشن شد که تهران مایل به گفتوگو است و آمریکا طی سه روز گذشته در گفتوگوهای سازندهای مشارکت داشته است.
او گفت ترامپ بهطور موقت دستور داده حملات برنامهریزیشده علیه نیروگاهها و زیرساختهای انرژی ایران به تعویق بیفتد و تاکید کرد در صورت نپذیرفتن شرایط از سوی جمهوری اسلامی، رییسجمهوری آمریکا «ضرباتی بسیار شدیدتر» وارد خواهد کرد.
ماههای گذشته برای جامعه ایران، ماههایی خونین و سرنوشتساز بوده است. سرکوب گسترده اعتراضات در دیماه، به بزرگترین کشتار خیابانی در تاریخ معاصر ایران تبدیل شد؛ رخدادی که از نظر ابعاد و شدت خشونت، حتی در مقیاس جهانی نیز کمنظیر توصیف میشود.
هدف اصلی حکومت از این سرکوب، ایجاد رعب و وحشت در جامعه بود؛ تلاشی برای پایان دادن به چرخه اعتراضات، جلوگیری از شکلگیری مجدد جنبشهای اجتماعی و خاموش کردن صدای مخالفت.
اما برخلاف این انتظار جامعه ایران نهتنها عقبنشینی نکرد، بلکه در بسیاری از موارد واکنشی معکوس نشان داد. یکی از نشانههای این وضعیت، حضور و اعتراض دوباره مردم در مراسم چهلم جانباختگان بود؛ مراسمی که بهجای آنکه صرفا به سوگواری محدود شود، به بستری برای طرح مطالبات سیاسی و اجتماعی تبدیل شد. در این تجمعها، جامعه معترض ایران خواستار توجه و حمایت جامعه بینالمللی شد و حتی از حمله خارجی علیه جمهوری اسلامی استقبال کرد.
این واکنشها را میتوان در چارچوبی گستردهتر تحلیل کرد. در شرایط عادی، هنگامی که کشوری مورد حمله خارجی قرار میگیرد، انتظار میرود مردم در کنار نیروهای مسلح خود قرار بگیرند. اما تجربه ایران در ماههای اخیر نشان داد که این قاعده همواره صادق نیست.
هنگامی که مردم در کنار ساختار نظامی قرار نمیگیرند، معمولا سه عامل اساسی در کار است:
نخست، بحران مشروعیت و کارآمدی حکومت است. وقتی بخش قابلتوجهی از جامعه، حاکمیت را نماینده واقعی خود نمیداند یا آن را ناکارآمد تلقی میکند، انگیزهای برای حمایت از آن در شرایط بحرانی باقی نمیماند.
دوم، نوع برداشت مردم از ماهیت درگیری است. در شرایط کنونی، بسیاری از شهروندان احساس نمیکنند که «ایران» بهعنوان یک کشور هدف حمله قرار گرفته، بلکه تصور غالب این است که «جمهوری اسلامی» بهعنوان یک ساختار سیاسی نامشروع و فاسد و جنایتکار هدف قرار گرفته است. این تمایز، نقشی تعیینکننده در شکلگیری واکنش اجتماعی دارد.
سومین عامل، نحوه ادراک از نیروی خارجی است. در حالی که در اغلب جنگها، نیروی مهاجم بهعنوان «متجاوز» تلقی میشود، در بخش غالب افکار عمومی ایران، این تصور شکل گرفته که نیروی خارجی نه لزوماا متجاوز، بلکه «عامل فشار» یا حتی «عامل تغییر» و کمک کننده به مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی است. چنین برداشتی، نتیجه سالها انباشت نارضایتی، سرکوب و جنایت است.
در چنین بستری، شروع سال نو۱۴۰۵ معنایی متفاوت پیدا کرده است . جامعه ایران در این مقطع، ترکیبی از سه حس عمده را تجربه میکند:
نخست، حس شادی و امیدی که با نوروز و آغاز بهار گره خورده است؛ احساسی که ریشه در فرهنگ دیرینه ایرانی دارد و حتی در سختترین شرایط نیز خود را بازتولید میکند.
دوم، حس عمیق اندوه ناشی از کشته شدن دهها هزار نفر در ماههای گذشته؛ اندوهی که تقریبا هیچ خانوادهای را بیتاثیر نگذاشته و به بخشی از حافظه جمعی تبدیل شده است.
و در نهایت، سومین حس، امید به تغییر و سرنگونی جمهوری اسلامی است؛ امیدی که پس از تحولات اخیر و افزایش فشارهای داخلی و خارجی بر جمهوری اسلامی، در جامعه تقویت شده است. این امید، البته با نگرانی و دغدغه همراه است و این طبیعی است.
همزمانی این سه حس شادی، سوگ و امید نشاندهنده شرایطی ویژه و متفاوت در جامعه ایران است. جامعهای که نه در وضعیت عادی قرار دارد و نه در یک نقطه پایانی، بلکه در میانه یک گذار تاریخی ایستاده است. گذاری که سرنوشت ایران و مردم ایران را میتواند برای دههها و حتی قرنهای آینده تعیین کند.
بهار ۱۴۰۵، بیش از هر زمان دیگری، بازتابدهنده این وضعیت است؛ جایی که مردم، همزمان با تبریک سال نو، یاد جانباختگان را گرامی میدارند و در عین حال، چشم به آیندهای متفاوت و سرنگونی جمهوری اسلامی و بازگشت به زندگی عادی دارند. ملت ایران ایستاده که این تغییر بزرگ را رقم بزند.
