حاشیه‌های اسکار؛ قابل پیش‌بینی و دست خالی سینمای ایران

اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی همان‌طور که انتظار می‌رفت به نبرد پس از نبردی دیگر ساخته پل تامس اندرسون رسید و این فیلم که چهار جایزه دیگر از جمله بهترین فیلمنامه اقتباسی را هم برد، با شش اسکار بزرگ‌ترین برنده این مراسم بود.

پل تامس اندرسون که با شاهکارهایی چون مگنولیا برنده اسکار نشده بود، حالا با این فیلم که جزو بهترین آثارش هم نیست، اسکارها را به خانه برد. فیلم داستان شورش‌های اجتماعی-سیاسی چند شخصیت را روایت می‌کند که به خشونت کشیده می‌شود. قطعا فضای سیاسی روز نقش مهمی در مطرح شدن این فیلم داشت، اما به‌نظر می‌رسد از نوع فیلم‌هایی است که در گذر زمان رنگ خواهد باخت و کمتر درباره‌اش حرف خواهند زد.

100%

همنت ساخته کلوئی ژائو که از بهترین آثار امسال بود، همان‌طور که انتظار می‌رفت جایزه بهترین بازیگر زن را برای جسی باکلی به ارمغان آورد؛ برای بازی حیرت‌انگیز او در نقش همسر شکسپیر در این درام تاریخی که مفهوم غم و از دست دادن را با خلق هنری می‌آمیزد و به نتایج درخشانی می‌رسد.

باکلی اولین بازیگر ایرلندی است که اسکار بهترین بازیگر زن در نقش اصلی را به خانه می‌برد. او که نقش یک مادر را در فیلم بازی می‌کند، روی صحنه با اشاره به روز مادر در بریتانیا جایزه‌اش را به «قلب زیبای پر هرج و مرج مادران» تقدیم کرد.

گناهکاران ساخته دیدنی رایان کوگلر هم که نامزد ۱۶ جایزه شده بود و به این ترتیب رکورد تاریخ را شکسته بود- شب نسبتا خوبی را پشت سر گذاشت: با به دست آوردن جوایز فیلمنامه اوریژینال، بازیگر مرد، موسیقی و فیلمبرداری (که اولین اسکار تاریخ برای یک فیلمبردار زن بود).

بسیاری انتظار نداشتند اما مایکل بی. جردن جایزه بهترین بازیگر مرد را برای گناهکاران به خانه برد. پیشتر تیموتی شالومه بخت اصلی به نظر می‌رسید. اظهارنظرهای او علیه باله و اپرا با انتقادات زیادی روبرو شد و بسیاری گمان می‌کردند که به همین دلیل بختش را برای اسکار از دست داده، اما اظهار نظر او زمانی منتشر شد که وقت رای‌گیری اسکار به پایان رسیده بود و عدم موفقیت او ربطی به این ماجرا ندارد.

شان پن جایزه بازیگر مکمل مرد را برای بازی دیدنی‌اش در نبردی پس از نبرد دیگر به دست آورد و به این ترتیب به جرگه بازیگران مردی رسید که سه اسکار در کارنامه دارند: جک نیکلسون، دنیل دی- لوئیس و والتر برنان.

100%

در بخش فیلمنامه اوریژنال فیلم یک تصادف ساده ساخته جعفر پناهی هم نامزد بود که به این جایزه نرسید. این فیلم در بخش بهترین فیلم بین‌الملل هم نامزد دریافت اسکار بود، اما این جایزه را هم همان‌طور که می‌شد حدس زد به دست نیاورد.

فیلم پناهی آغاز پرشوری را در جوایز آخر سال رقم زد و به نظر می‌رسید یکی از بخت‌های اسکار است، اما پس از عدم موفقیت در گلدن گلوب، بفتا و سزار، مشخص بود که بختی در جوایز اسکار نخواهد داشت.

اما در بخش بین‌الملل حق به حقدار رسید: ارزش احساسی ساخته یواکیم تریه اولین اسکار تاریخ نروژ را به خانه برد، فیلمی که برای اولین بار در تاریخ این کشور در ۹ رشته نامزد اسکار شده بود. ارزش احساسی با فضاسازی حیرت‌انگیز، بازی‌های درخشان- که در سه بخش از چهار بخش بازیگری در اسکار نامزد بود و فیلمنامه‌ای فوق‌العاده با ادای دین به پرسونای برگمان و سینمای اسکاندیناوی، یک بازیگر زن دچار بحران را در روابط خانوادگی‌اش می‌کاود.

در بخش مستند بلند فیلم آقای هیچ‌کس علیه پوتین ساخته پاول تالانکین و دیوید بورنستین اسکار این بخش را به دست آورد، درحالی که فیلم راه‌های دور ( با عنوان بین‌المللی عبور از میان صخره‌ها) ساخته سارا خاکی و محمدرضا عینی هم نامزد این جایزه بود. فیلم داستان زنی به سارا شاهوردی را روایت می‌کند که در یک روستای دورافتاده می‌خواهد به‌عنوان نماینده مردم در شورای روستا انتخاب شود. فیلم با لحنی ساده و صمیمی قهرمانش را دنبال می‌کند و مشکلات او را به تصویر می‌کشد، از جمله تهمت‌هایی که به او زده می‌شود.

این دو فیلمساز ایرانی بر روی فرش‌های قرمز اسکار حاضر شدند و محمدرضا عینی به خبرنگاران گفت: «ما می‌خواستیم این لحظه را با مردم‌مان جشن بگیریم اما چون اینترنت قطع است حتی نمی‌توانیم با آنها صحبت کنیم و نمی‌دانیم که آنها چطور اخبار را دریافت می‌کنند. البته این دیگر اولویت آنها نیست. ما به‌عنوان یک ایرانی در حال حاضر اولویت بسیار دیگری داریم و به آینده بهتر با آرامش فکر می‌کنیم.»