گروهی از جامعهشناسان با انتشار بیانیهای تاکید کردند به رسمیت شناختن حق سوگواری جمعی نهتنها یک ضرورت انسانی، بلکه پیششرطی برای «جلوگیری از فروپاشی کامل پیوندهای اجتماعی» است و جلوگیری از برگزاری مراسم سوگواری به «انباشت ترومای جمعی و تعمیق خشمهای فرونهفته» منجر خواهد شد.
در ادامه این بیانیه آمده است: «روایتسازی یکطرفه از اعتراضات و سرکوب آن با فعالیتهای جانبدارانه صدا و سیما، رسانههای کنترل شده در قامت کارخانه تولید روایت رسمی و تکرار برچسبزنیهای امنیتی به معترضان، نشانگر ناشنیدهانگاری یا بیاعتنایی به پیام اساسی تحولجویی جامعه ایران است.»
آنها افزودند: «وضعیت کنونی حاصل برونداد سالها انسداد سیاسی و اقتصادی است که طیفهایی از مردم را برای برونرفت از بنبست کنونی، ناگزیر به سوی یاریگری کشورهای خارجی رهنمون ساخته است و این امر اجتماعی بیسابقه را قابل درنگ و بررسی همهجانبه میسازد.»
امضاکنندگان بیانیه تاکید کردند: «تکرار جرمانگاری برای معترضان بازداشتشده و در راس آنان متخصصان و فعالان حرفهای صنوف درمانی، حقوقی، رسانهای، هنری و دانشجویی از مصادیق تضییع حقوق بشر بوده و جامعه را به دوران جدید اعتراضات گستردهتر و عمیقتر پیش میبرد.»
