چین: به «دوستی» خود با کشورهای آمریکای لاتین ادامه می‌دهیم

100%

دیلان یسیلگز، رهبر حزب حاکم هلند در شبکه ایکس نوشت: «شجاعت مردم ایران برای ایستادگی و مقاومت در برابر رژیم ایران و ملاها بی‌سابقه است.»

او افزود: «آنها شایسته حمایت جامعه بین‌المللی هستند.»

الناز رکابی، پس از خیزش مردمی ایران در سال ۱۴۰۱ پس از کشته شدن مهسا امینی، در فینال مسابقات قهرمانی آسیا در سئول کره جنوبی بدون حجاب اجباری در این مسابقات حاضر شد.

او پس از بازگشت به ایران، تحت فشار و تدابیر امنیتی قرار گرفت و مدتی در حصر خانگی بود. همچنین ویلای خانوادگی‌اش در زنجان از سوی نهادهای حکومتی تخریب شد.

الناز رکابی سرانجام در اواخر سال ۱۴۰۳ ایران را ترک کرد و اکنون در کانادا زندگی و فعالیت حرفه‌ای خود را ادامه می‌دهد.

100%

100%

‌ناصر محمدخانی، بازیکن پیشین پرسپولیس و تیم ملی فوتبال ایران با انتشار یک استوری اینستاگرامی از اعتراضات سراسری مردم ایران علیه جمهوری اسلامی حمایت کرد و نوشت: «دست به دست هم برای ایران. آزادی از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است.»

در روزهای اخیر و پس از خیزش مردم ایران، نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به سمت مردم معترض شلیک کردند و افراد زیادی کشته شدند.

نشریه ایتالیایی کوریره دلا سرا در گزارشی درباره اعتراضات سراسری مردم ایران نوشت: «ایرانی‌ها سال‌هاست که راهبردهای جمهوری اسلامی برای تحریف واقعیت را از بر شده‌اند.»

این روزنامه افزود: «به همین دلیل، وقتی احمدرضا رادان، فرمانده نیروی انتظامی، در تلویزیون دولتی اعلام می‌کند که «در دو شب گذشته، بازداشت‌های هدفمند سران تحریک‌کننده مردم آغاز شده»، کسی شگفت‌زده نمی‌شود.»

این نشریه در بخشی از گزارش خود نوشت: «در حالی که خیابان‌های ایران شاهد ادامه راهپیمایی‌های جسورانه مردم است، توجه‌ها به اقدام دونالد ترامپ در بازداشت نیکلاس مادورو، دیکتاتور ونزوئلا، جلب شده است.»

کوریره دلا سرا می‌نویسد «در داخل و خارج از ایران این پرسش مطرح است که آیا ترامپ قصد دارد دست به اقدامی مشابه علیه حاکمان جمهوری اسلامی بزند یا نه؛ به‌ویژه پس از تهدیدهایی که تنها چند ساعت پیش از فرود بالگردهای نیروهای ویژه دلتا در کاراکاس منتشر کرده بود. همانند جنگ ۱۲روزه با اسرائیل، برخی آرزو دارند چنین مداخله‌ای رخ دهد، در حالی که گروهی دیگر معتقدند تنها یک انقلاب داخلی می‌تواند این دیکتاتوری را فروبپاشد.»

این نشریه همچنین عنوان کرد: «در حالی که خیابان‌ها و میدان‌ها مملو از جمعیت می‌شود، هرم قدرت در جمهوری اسلامی می‌کوشد با وعده‌ها اعتراضات را مهار کند: چاپ پول بیشتر، پرداخت غرامت برای افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها و قربانی کردن یکی دو وزیر. محمدباقر قالیباف، رئیس تندروی مجلس، فاجعهٔ اقتصادی را نتیجهٔ «نرمش» رئیس‌جمهور موسوم به اصلاح‌طلب، مسعود پزشکیان، می‌داند؛ پزشکیان نیز در پاسخ، تندروها را به‌دلیل بن‌بست هسته‌ای با آمریکا ــ که عامل اصلی تشدید تحریم‌هاست ــ مقصر معرفی می‌کند.»

ونزوئلا از نظر کاغذی، یکی از جذاب‌ترین منابع انرژی جهان است. این کشور حدود ۱۷ درصد ذخایر اثبات‌شده نفت خام جهان را در اختیار دارد و کمربند اورینوکو در جنوب آن، بزرگ‌ترین مجموعه نفت سنگین روی کره زمین محسوب می‌شود.

اما واقعیت تولید، تصویر دیگری نشان می‌دهد: بعد از حدود نیم قرن از ملی‌سازی صنعت نفت و سال‌ها سوءمدیریت در شرکت دولتی PDVSA، سقوط سرمایه‌گذاری، فساد، تحریم‌های آمریکا و فرار نیروی انسانی متخصص، تولید نفت ونزوئلا به زیر یک میلیون بشکه در روز رسیده است.

اما بحث اصلی واشینگتن کوتاه‌مدت نیست؛ رویکرد دونالد ترامپ و تیمش به ونزوئلا، نگاه به یک «غول خفته» است که اگر بیدار شود، می‌تواند نقشه قدرت در بازار انرژی را در دهه آینده تغییر دهد.

ادامه این مطلب را اینجا بخوانید.