سلمان رشدی اولین کتاب داستانی خود پس از سوءقصد به جانش را منتشر می‌کند

دو تن از همکاران بلال و دیگر شاهدان تایید کردند که ارتش اسرائیل شامگاه دوشنبه چهارم فروردین این فیلمساز را همراه با دو فلسطینی دیگر در روستای سوسیا واقع در کرانه باختری بازداشت کرد.

لیا تسمل، وکیل آن‌ها، گفت که پلیس به او اطلاع داده بازداشت‌شدگان در یک پایگاه نظامی تحت درمان پزشکی قرار دارند اما او صبح سه‌شنبه پنجم فروردین خبر داد که هنوز موفق به برقراری تماس با بلال و دو بازداشتی دیگر نشده و از وضعیتشان اطلاعی ندارد.

سرزمین دیگری نیست، امسال جایزه اسکار بهترین مستند را دریافت کرد. این فیلم روایت‌گر مبارزه ساکنان منطقه مسافریطا برای جلوگیری از تخریب روستاهایشان به دست ارتش اسرائیل است.

ارتش اسرائیل پس از بازداشت بلال، در بیانیه‌ای بدون اشاره به نام او، گفت خشونت پس از آن آغاز شد که «چند نفر از تروریست‌ها» در نزدیکی روستای سوسیا به سمت شهروندان اسرائیلی و خودروهایشان سنگ پرتاب و اسرائیلی‌ها هم مقابله کردند.

این بیانیه افزود زمانی که نیروهای اسرائیلی برای متفرق کردن درگیری به محل رسیدند، «تروریست‌ها شروع به پرتاب سنگ به سمت نیروهای امنیتی کردند» و برای همین سربازان، سه فلسطینی (از جمله بلال) را همراه با یک اسرائیلی که «مظنون به مشارکت در خشونت‌ها بود» بازداشت کردند.

در ادامه این بیانیه آمده است یک شهروند اسرائیلی که مجروح شده بود برای درمان به مراجع پزشکی منتقل شده و «ادعای بازداشت فلسطینی‌ها در داخل آمبولانس صحت ندارد».

یووال آبراهام، کارگردان اسرائیلی این مستند، در پستی در ایکس نوشته که گروهی از شهرک‌نشینان، حمدان بلال را به شدت کتک زدند و باعث جراحت و خونریزی او از ناحیه سر و شکم شدند.

به گفته آبراهام، سربازان اسرائیلی آمبولانسی که او را برده بود محاصره کردند و حمدان را با خود بردند و از آن زمان هیچ نشانی از او در دست نیست.

روایت شاهدان عینی از حمله خشونت‌بار شهرک‌نشینان

باسل عدرا، یکی دیگر از کارگردانان مستند «سرزمین دیگری نیست» که شاهد بازداشت بلال بود، گفت که حدود ۲۰ شهرک‌نشین به روستای سوسیا، واقع در منطقه مسافریطا در جنوب الخلیل حمله کردند که برخی ماسک و نقاب بر صورت داشتند، برخی مسلح بودند و برخی لباس نظامی اسرائیل بر تن داشتند.

به گفته او، نه تنها پلیس و ارتش اسرائیل که از ابتدا در محل بودند هیچ دخالتی نکردند بلکه وقتی شهرک‌نشینان همچنان به پرتاب سنگ به سوی اهالی روستا ادامه می‌دادند، سلاح‌های خود را به سمت فلسطینیان نشانه رفتند.

عدرا توضیح داد: «شهرک‌نشینان شروع به حمله به خانه‌های فلسطینیان کردند ... حمدان تلاش کرد از خانواده‌اش محافظت کند اما شهرک‌نشینان به او حمله کردند. سربازان شروع به تیراندازی هوایی کردند تا کسی نتواند به کمک او بیاید. حمدان فریاد کمک می‌زد اما آن‌ها اجازه دادند او کتک بخورد و بعد ارتش او را ربود.»

گزارش‌ها حاکی از آن است که خانه بلال از سوی شهرک‌نشینان محاصره شده بوده.

شاهدان گفتند گروهی از سربازان همراه با دیگر شهرک‌نشینانی که لباس نظامی به تن داشتند، به محل درگیری رسیدند و پس از تعقیب بلال تا خانه‌اش، او را به نیروهای ارتش تحویل دادند.

پنج فعال یهودی-آمریکایی از گروه حقوق بشری یهودیان مخالف خشونت که برای مستندسازی این رویداد به روستا رفته بودند، این حمله را فیلم‌برداری کردند و پس از ورود به خانه بلال، خون روی زمین را مشاهده کردند که به گفته یکی از اعضای خانواده، متعلق به حمدان بود.

این فعالان ضد خشونت، خود نیز هدف حمله قرار گرفتند.

به گفته آنان، شهرک‌نشینان شیشه‌های خودروی آن‌ها را شکستند و با مشت و چوب آنان را مورد ضرب و جرح قرار دادند.

یووال آبراهام گفت در این حمله چندین فلسطینی زخمی و اموال و خانه‌هایشان تخریب شد.

این نخستین باری نیست که کارگردانان و عوامل فیلم «سرزمین دیگری نیست» هدف حمله شهرک‌نشینان کرانه باختری قرار می‌گیرند.

عدرا به گاردین و آسوشیتدپرس گفت که از زمان برگشت از اسکار، هر روز به آن‌ها حمله می‌شود.

او افزود احتمالا شدت گرفتن خشونت شهرک‌نشینان علیه فلسطینی‌های روستا، پاسخی به موفقیت بین‌المللی این مستند و انتقام از جایزه اسکار آن است.

مستند «سرزمین دیگری نیست» که حاصل همکاری مشترک فیلمسازان فلسطینی و اسرائیلی، از جمله حمدان بلال و باسل عدرا از مسافریطا و یووال آبراهام و راشل شور از اسرائیل است، از زمان نخستین نمایش خود در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۲۴ جوایز متعددی را کسب کرده است.

دو زن در روزهای چهارم اسفند ۱۴۰۲ و دوم فروردین ۱۴۰۳ شکایت‌هایی را علیه دپاردیو ثبت کردند؛ بازیگری که از او با عنوان «غول سینمای فرانسه» یاد می‌شود و بیش از ۲۰۰ فیلم و سریال تلویزیونی در کارنامه خود دارد.

این دو زن، یکی سارا، دستیار کارگردان ۳۴ ساله و دیگری آمِلی، طراح صحنه ۵۴ ساله فیلم «پرده‌های سبز» به کارگردانی ژان بکر هستند و دپاردیو را متهم به «تعرض، آزار و توهین جنسی» حین فیلمبرداری در سال ۲۰۲۱ کرده‌اند.

آنوک گرینبرگ، بازیگر فیلم، پیش‌تر از این دو زن حمایت کرده و گفته بود که دپاردیو در طول فیلمبرداری در پاریس بارها «اظهارات غیرمحترمانه» داشته است.

این نخستین باری نیست که دپاردیو با اتهام خشونت جنسی مواجه می‌شود.

سال ۲۰۲۰ و پس از شکایت شارلوت آرنولد، بازیگر فرانسوی، تحقیقاتی رسمی با اتهام «تجاوز و تعرض جنسی» در سال ۲۰۱۸، علیه دپاردیو آغاز شد.

شارلوت او را متهم به دو نوبت تجاوز به خود در خانه‌اش واقع در پاریس کرد.

پس از این‌که وکلای دپاردیو تلاش کردند تا پرونده را مختومه کنند، دادستان کل پاریس گفت که «شواهد جدی و تایید شده‌ای» وجود دارد که حفظ اتهامات را توجیه می‌کند و به همین دلیل، تحقیقات در این زمینه ادامه دارد.

100%

دادستان عمومی پاریس در آگوست ۲۰۲۴ درخواست کرد که دپاردیو به دادگاه کیفری شهر ارجاع داده شود اما قاضی مسئول تحقیقات هنوز درباره ارجاع پرونده به دادگاه تصمیمی نگرفته است.

علاوه بر این پرونده، در سال‌های گذشته بیش از ۲۰ زن علیه دپاردیو در رسانه‌ها یا دادگاه‌ها سخن گفته‌اند و او را به خشونت جنسی و جنسیتی متهم کرده‌اند.

وب‌سایت خبری چپ‌گرای مدیاپار در فرانسه، حدود شش ماه پیش، اتهامات آزار جنسی او به بیش از ۱۲ زن را منتشر کرد که برخی از این ادعاها به اوایل دهه ۲۰۰۰ بازمی‌گردد.

چندین مورد از این پرونده‌ها به دلیل گذشت زمان برای تعقیب قانونی رد شده‌اند اما دپاردیو اکنون با شش شکایت جداگانه از جمله دو شکایت تجاوز و چهار شکایت تعرض جنسی روبه‌روست.

او تاکنون همه این اتهامات را رد کرده و پیش‌تر و در مهر ۱۴۰۲، با انتشار نامه‌ای سرگشاده در روزنامه فیگارو، خود را قربانی یک «اعدام رسانه‌ای» نامید.

این اولین باری است که این بازیگر سینما برای پاسخگویی به اتهامات مرتبط با جرایم جنسی در دادگاه حاضر می‌شود.

محاکمه او قرار بود اوایل آبان سال گذشته برگزار شود اما به دلیل جراحی قلب و وضعیت بد جسمانی دپاردیو به تعویق افتاد.

به گزارش وب‌سایت آفیشال چارتز، این ترانه با همکاری مشترک شیرن و سلمان‌زاده که به‌صورت حرفه‌ای با نام ایلیا شناخته می‌شود، نوشته و تهیه شده است.

این رسانه افزود ریشه ایرانی ایلیا در انتخاب عنوان و فضای موسیقایی این قطعه تاثیرگذار بوده است.

ایلیا پیش‌تر در سال ۲۰۲۰ به‌خاطر مشارکت در نوشتن ترانه «Spirit» از انیمیشن «شیرشاه» با اجرای بیانسه، نامزد دریافت جایزه گرمی در بخش بهترین ترانه برای آثار تصویری شده بود.

اد شیرن در پستی در اینستاگرام که نزدیک به ۵۰ میلیون دنبال‌کننده دارد، به آهنگ «عزیزم» اشاره کرد و نوشت: «آلبوم تمام شد. تک‌آهنگ به‌زودی [منتشر می‌شود]. همان‌طور که مشخص است، بسیار هیجان‌زده‌ام.»

این پست همراه با ویدیویی منتشر شده که در آن، شیرن در کنار ایلیا در استودیو به نسخه میکس‌شده‌ای از این قطعه گوش می‌دهند.

به گزارش آفیشال چارتز، این آهنگ ماه آوریل و به‌عنوان بخشی از آلبوم جدید شیرن با عنوان «Play» منتشر خواهد شد.

ویدیو آهنگ «عزیزم» در جنوب لندن فیلم‌برداری شده و صحنه‌ای از یک مراسم عروسی را به تصویر می‌کشد.

امید جلیلی، کمدین معروف ایرانی-بریتانیایی، نیز در موزیک‌ ویدیوی «عزیزم» حضور دارد.

جلیلی ۳۰ اسفند در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «منتظر موزیک‌ ویدیو باشید، جایی که اد شیرن وارد دنیای ما می‌شود. با حضور یک آقای کچل و تپل آشنا که شاید بشناسیدش! نوروز مبارک.»

مجله «پیپِل» گزارش داد شیرن قطعه «عزیزم» را نخستین‌بار ۲۵ اسفند در اجرایی غافلگیرکننده در نیواورلئان به‌صورت زنده برای طرفداران خود اجرا کرد.

در این اجرا، گروه سازهای بادی «The Soul Rebels» او را همراهی کردند.

گفته می‌شود این ترانه ادای دینی به چری سی‌بورن، همسر شیرن، است. شیرن و سی‌بورن دو دختر دارند.

خبر انتشار این ترانه با واکنش مثبت شماری از چهره‌های شناخته‌‌شده ایرانی همراه بوده است.

اندی مددیان، خواننده پاپ که چندین نسل از ایرانیان با آهنگ‌های او خاطره دارند، در بخش نظرات پست اینستاگرامی شیرن نوشت: «تبریک رفیق. آهنگ فوق‌العاده‌ای است و ویدیوی آن هم عالی خواهد شد.»

نازنین نور، بازیگر و کمدین ایرانی‌تبار، نیز این خبر را «باورنکردنی» توصیف کرد.

نازنین بنیادی، بازیگر و فعال حقوق بشر، با اشاره به هم‌زمانی اعلام خبر ساخت این آهنگ و آغاز سال نو شمسی، در ایکس نوشت: «درست به‌موقع برای نوروز.»

کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی نیز واکنش مثبتی به قطعه «عزیزم» نشان دادند.

بسیاری از آن‌ها از انتخاب عنوان فارسی «عزیزم» استقبال و حضور هنرمندانی از میان ایرانیان مهاجر در این پروژه را تحسین کردند.

در ابتدای این قطعه، واژه فارسی «عزیزم» به کار رفته؛ واژه‌ای که عنوان ترانه نیز از آن گرفته شده است. نسخه کامل این آهنگ به‌زودی منتشر خواهد شد.

«نون؛ نانی از تهران» فیلم عاشقانه‌ای است درباره نان‌های ایران؛ از سنگک و بربری تا تافتون و لواش که با روایتی کودکانه و جذاب با دوران بچگی شخصیت اصلی و عشق اول او می‌آمیزد.

در ابتدا شخصیت اصلی داستان که شیرین نام دارد، کودکی خود را به خاطر می‌آورد که با پدربزرگ خود برای خرید نان سنگک می‌رفتند و بوی نان او را مست می‌کرد. این سرآغاز داستانی است که به تمامی به نان گره می‌خورد، از ابتدا تا انتها با فضایی روبه‌رو هستیم که غالبا به شکل انیمیشن خلق می‌شود و فضایی فانتزی و رویایی را با تماشاگر قسمت می‌کند که در آن حتی کوه‌ها و دیوارها هم از نان درست شده‌اند. در عین حال در لابلای انیمیشن با تصاویر واقعی نانوایی و نحوه پختن نان‌ها روبه‌رو هستیم که با دقت با انیمیشن ترکیب شده و گاه به ترکیب واقعیت و تصاویر انیمیشن در یک نما هم می‌رسد. از جمله جایی که در یک تصویر انیمیشن ناگهان دست‌هایی که به هم نزدیک می‌شوند، به تصویر واقعی دست‌ها بدل می‌شوند.

اما نان ایرانی به عنوان بخشی از فرهنگ کشور، در فیلم به تاریخ و وقایع سیاسی/اجتماعی پس از انقلاب هم پیوند می‌خورد. شادی‌ها و رنگ‌های کودکانه با سیاهی‌های انقلاب می‌آمیزد و روزهای جنگ احوال شخصیت اصلی فیلم را تیره‌تر می‌کند. فیلمساز با خطوط سیاه بر روی تصویر و استفاده از ترکیب سیاه و سفید (در برابر تصاویر رنگی قبلی مثل صحنه رقص مادربزرگ) تغییر اوضاع اجتماعی را به نمایش می‌گذارد که هم بر احوال شخصیت اصلی تاثیر می‌گذارد و هم بر وضعیت نان مردم.

اما در خلال این اوضاع یک عشق شکل می‌گیرد؛ عشق اول راوی در زندگی‌اش که در پناهگاه آغاز می‌شود. زیر بمباران جنگ، شیرین عاشق پسری اهل جنوب به نام آرین می‌شود. این عشق که باز از طریق و به واسطه نان توضیح داده می‌شود (از جمله فلافلی که با نان لواش درست شده و گاز زدن شیرین به آن برایش معادل اولین بوسه است) سرانجام تلخی دارد که حضور راوی در فرانسه (و فیلمی که به زبان فرانسه ساخته شده) را توضیح می‌دهد.

100%

فیلم اما به تصویر یک نسل بدل می‌شود. نسلی که با کودکی پرنشاط و پر امید به وقفه‌ای به نام انقلاب اسلامی برمی‌خورد و رفته‌رفته تمام آروزهایش بر باد می‌رود. نان‌های‌ زیبا و وسوسه‌برانگیز ابتدایی، در انتها تکه‌تکه و زشت می‌شوند و راوی به ما می‌گوید که دیگر مزه قبل را هم ندارند. به این ترتیب اوضاع و احوال اجتماعی با روحیات تلخ شخصیت اصلی (با از دست دادن معشوق) به نقطه تاریکی می‌رسد که روایت بخشی از احوال این نسل است؛ نسلی که قرارهای عاشقانه‌اش را در سینما می‌گذاشت (و اینجا شخصیت‌های فیلم در حال تماشای فیلمی هستند که از دیالوگ‌هایش می‌شود تشخیص داد هامون داریوش مهرجویی است؛ فیلمی که فارغ از خوبی با بدی، به یکی از نمادهای دهه ۶۰ شمسی بدل شد) و با ترس و لرز معشوقش را در آغوش می‌گرفت.

این حس ترس و لرز در صحنه‌های مختلف شکنندگی رابطه شخصیت اصلی را تصویر می‌کند و هجوم محیط، تنهایی شخصیت اصلی را شکل می‌دهد.

استفاده از صدا غالبا هوشمندانه است و می‌تواند حس‌های درون صحنه را با ما قسمت کند، چه جایی که قرار است شادی به ما منتقل شود و چه بخش‌هایی که ناگهان سیاهی و تباهی صحنه را در برمی‌گیرد و طراحی صدای حساب شده، می‌تواند در خلق فضا به فیلمساز کمک کند.

این میان سادگی نقاشی‌ها و تصویر کودکی شیرین به بخش مهمی از فیلم بدل می‌شود.

از اولین نماها تا انتها با فضای کودکانه‌ای روبه‌رو هستیم که در تقابل با تلخی‌ها و سیاهی‌های محیط اطراف قرار می‌گیرد. موفقیت فیلم از همین نقطه شکل می‌گیرد: این که در روایت وقایع سیاسی و اجتماعی به شعار پناه نمی‌برد، در روایت اولین عشق شخصیت اصلی از عناصر ساده و دم‌دست استفاده می‌کند، در ترکیب انیمیشن و واقعیت موفق عمل می‌کند (چیزی که باعث باور‌پذیرتر شدن فضای فیلم می‌شود) و فضای کودکانه فیلم از ابتدا تا انتها - به رغم وقایع غریب و تلخ - تغییر نمی‌کند و به شکلی یکدست همه چیز با نان‌های ایرانی گره می‌خورد؛ نان‌های تازه‌ای که فیلمساز حتی به تصویر کردن بوی آن‌ها می‌پردازد و هر ایرانی‌ای از آن نسل را به صف‌های شلوغ و همهمه و بوی سنگک و بربری در دهه ۶۰ هدایت می‌کند.

رسول‌اف، ۲۳ اسفند ماه در گفت‌وگو با هالیوود ریپورتر، گفت که هنرمندان و فیلمسازان جوان در ایران در موقعیتی بی‌سابقه و بسیار خاص قرار دارند. با این‌که آن‌ها از سوی جمهوری اسلامی گروگان گرفته شده‌اند اما چون با محتوای تولید شده در سراسر جهان تغذیه می‌شوند، آثاری که خلق می‌کنند با دنیای بیرونی مرتبط است - جهانی بسیار بزرگ‌تر از دنیایی که در آن محبوس هستند.

رسول‌اف، فیلمساز معترض ایرانی که سال گذشته برای گریز از یک حکم هشت‌ساله زندان به آلمان رفت، در ادامه گفت: «فکر می‌کنم سینمای جهان و به‌طور کلی جامعه جهانی باید متوجه شوند که این هنرمندان تا چه حد مهم و منحصربه‌فرد هستند و چگونه آثاری که خلق می‌کنند، متفاوت است و از دل یک وضعیت متناقض بیرون می‌آید.»

با وجود حدود نیم قرن تسلط جمهوری اسلامی بر ایران و انحصار گسترده در حوزه فرهنگ و هنر در جهت پروپاگاندای جمهوری اسلامی، هنر و فرهنگ ایرانی همچنان در جهان تولیداتی برای عرضه دارد.

۱۳ اسفند ماه، هنرمندان ایرانی سومین جایزه اسکار خود را کسب کردند: انیمیشن کوتاه «در سایه سرو» ساخته شیرین سوهانی و حسین ملایمی، برنده جایزه اسکار در بخش بهترین انیمیشن کوتاه شد.

رسول‌اف که آخرین ساخته او با عنوان «دانه انجیر معابد» در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ موفق به کسب جایزه ویژه هیات داوران شد، در توصیف هنرمندان ایرانی گفت که آن‌ها در یک دنیای زیرزمینی و آلترناتیو رشد می‌کنند و سانسور را نادیده می‌گیرند. اقدامی که به اعتقاد رسول‌اف، در ذات خود اقدامی جسورانه است.

این کارگردان ایرانی تاکید کرد با وجود این موانع، هنرمندان ایرانی اجازه نمی‌دهند این شرایط بر روایت‌هایشان تاثیر بگذارد.

او تاکید کرد از آنجا که بسیاری از هنرمندان ایرانی «به معنای مستقیم سیاسی نیستند» از سوی جشنواره‌های غربی یا کشورهای دیگر چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرند چرا که این جشنواره‌ها انتظار دارند فیلمسازان ایرانی حتما به شرایطی بپردازند که در آن کار می‌کنند.

او با اظهار تاسف از نادیده گرفتن این جوانان از سوی جهان تاکید کرد هنرمندانی که تحت سلطه جمهوری اسلامی فعالیت می‌کنند، فراتر از فضای کار خود، به‌سادگی وضعیت را نادیده می‌گیرند و خواسته‌ها، آرزوها و علایق شخصی خود را بیان می‌کنند.

دموکراسی تهدید می‌شود، حتی در آمریکا

رسول‌اف در پاسخ به سوالی در رابطه با آغاز دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ در آمریکا، تاکید کرد فارغ از کشور یا نظام حاکم، همیشه خطر تمامیت‌خواهی و زیر سوال رفتن حقوق بشر وجود دارد.

از نظر او، دموکراسی خواهی، مبارزه‌ای دائمی است که در هر نقطه‌ای از جهان ادامه دارد و شباهت‌هایی میان ایران تحت سلطه جمهوری اسلامی و سایر کشورها، به‌ویژه کشورهایی که «سیاست‌های انزواطلبانه مغرورانه‌ای» اتخاذ کردند، وجود دارد.

با این‌ حال، این کارگردان ایرانی ساکن آلمان تاکید کرد: «اگر به‌عنوان یک هنرمند به اصولی چون انسان‌گرایی و حقوق بشر پایبند باشید، همیشه حرفی برای گفتن و انگیزه‌ای برای مبارزه دارید. مهم نیست در کجا قرار گرفته‌اید چون همیشه کاری برای انجام دادن وجود دارد.»

جداافتادگی دیاسپورای ایرانی از فضای داخل کشور

رسول‌اف در پاسخ به این‌ سوال که «آیا فکر می‌کنید دیاسپورای ایرانی [جامعه ایرانیان خارج از کشور]، رهبری جریان اعتراض به وضعیت کشور را بر عهده دارد»، گفت که از نظر او ایرانیانی که خارج از کشور هستند، لزوما نمی‌توانند به‌طور دقیق آنچه را در داخل کشور می‌گذرد، ببینند.

او تاکید کرد: «مردمی که در ایران هستند، لزوما نمی‌خواهند به وسیله کسانی که از کشور خارج شده‌اند، نمایندگی شوند.»

رسول‌اف گفت ایرانیان به طرز گسترده‌ای در جهان پراکنده شده‌اند، بدون این‌که «لزوما ارتباط نزدیک با وطن خود را حفظ کنند».

او در ادامه تاکید کرد چیزی که این جمعیت گسترده از ایرانیان مهاجر - فارغ از جایی که در آن زندگی می‌کنند - را به هم پیوند داده است «ریشه‌های عمیق فرهنگی و بستری مشترک» است که امروزه، «به لطف دنیای دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی آسان‌تر شده» است.