کتک زدن، پتو پیچ کردن، شوکر و گاز فلفل، فحاشی، لمس بدن و آزار جنسی. این مجموعهای از رفتار ماموران جمهوری اسلامی است در برخورد با زنانی که در یک سال و نیم گذشته حجاب اجباری را کنار گذاشتهاند.
گرچه در ۴۵ سال گذشته خشونت حکومتی علیه زنان بر مبنای حجاب اجباری همواره جاری بوده و در یکی از شدیدترین حالتها به قتل مهسا ژینا امینی انجامیده و بزرگترین اعتراض عمومی پس از انقلاب اسلامی را رقم زده، اما فیلمها، روایتهای شاهدان و گزارش زنانی که از ۲۵ فرودین ۱۴۰۳ گرفتار ماموران گشت ارشاد شدهاند به وضوح موج تازهای از افسارگسیختگی خشونت جمهوری اسلامی علیه زنان را نشان میدهند که شاید از دید یک ناظر خردگرا، پس از تجربه انقلاب «زن، زندگی، آزادی» عجیب به نظر برسد.
انتظار رفتار مبتنی بر خرد، تجربهای نیست که شهروندان ایران از حکومت مستبد اسلامی داشته باشند. اگر قتل مهسا ژینا امینی برای مدت کوتاهی گشتهای ارشاد را از خیابانها محو کرد اما شهروندان میدانستند که نیروی این گشتها موقتا برای سرکوب اعتراضات خیابانی به سمت دیگری گسیل شده است.
چنین بود که جمهوری اسلامی هیچگاه در مقام بازنگری در رفتار خود با زنان ظاهر نشد و در اوج اعتراضات، شهروندان را به سختگیریهای بیشتر درباره حجاب و قانونی کردن برخورد با زنان بیحجاب تهدید کرد.
تمام لایههای حکومت در یک سال و نیم گذشته دست اندر کار تدوین لایحه موسوم به «عفاف و حجاب» شدند که در ۷۰ ماده، انواع خشونت علیه زنان را در قالب محروم کردن آنها از حقوق شهروندی، مجازات نقدی و حتی قضایی، قانونی و رسمی میکند.
این که حکومت حتی منتظر تصویب نهایی این قانون نماند و در اوج تجربه فقدان مشروعیت سیاسی، فشارهای اقتصادی و تهدید شدن به حمله نظامی از سوی اسرائیل شهرها را به میدان جنگ علیه زنان تبدیل کرد، بار دیگر بر این حقیقت صحه میگذارد که موضوع حجاب اجباری در کنار اسرائیلستیزی، مهمترین ارکان ایدئولوژیک جمهوری اسلامی هستند که عقب کشیدن از هر کدام آنها، به معنای تهی شدن حکومت اسلامی از معنای خود است.
همزمانی حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به اسرائیل با شروع دور تازه سرکوب خشن زنان، ضمن تایید این ایده، ماهیت خشن و جنگطلب حکومت تمامیتخواه را آشکارتر میکند.
رفتار حکومت در درون و برون یکسان است: هم برای جهان شاخ و شانه میکشد، هم به شهروندان خود چنگ و دندان نشان میدهد. هدف، ارعاب جهان پیرامون است: او از موضع خود پایین نمیآید حتی اگر بهایش خون و خشونت باشد چرا که میداند واگذار کردن هر یک از این سنگرها به معنای آن است که جمهوری اسلامی شکستخورده و نابود شده است.
روی دیگر این سکه، بازنمایی این واقعیت است که جمهوری اسلامی از تامین امنیت در داخل و خارج عاجز است. حکومتی که تمام جهان را دشمن میانگارد و همواره شهروندانش را از جنگ داخلی، تروریسم و ناامنی میترساند، این بار گروهی از شهروندان خود را در جایگاه دشمن نشانده و گروه دیگری را به جان آنها انداخته و عملا باعث شکلی از «جنگ داخلی» شده است.
رو در رویی شهروندان در داخل بر سر مساله زن، بدن زن و سبک زندگی، کارکردی نمادین برای حامیان حکومت نیز دارد. او با در هم آمیختن کلیشه دفاع از «ناموس» و «وطن»، سیاست داخل و خارجی خود را تنظیم میکند: «ما در جنگیم و جنگ ما مقدس است. ما میخواهیم امنیت خانواده و وطن را به بهای بر جای ماندن تلفات اجتماعی برقرار کنیم.»
این شاید آخرین توجیهی است که جمهوری اسلامی میتواند برای بدنه لاغر حامیان خود ارائه کند.
مهدی سعادتی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس از اقدام اردن در کمک به دفع حمله موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به اسرائیل انتقاد کرد.
سعادتی گفت: «ما به همه کشورهای منطقه از قبل پیام داده و گفته بودیم که هر نوع همکاری با رژیم صهیونیستی برای آنان عواقبی را به دنبال خواهد شد. متاسفانه اردن با رژیم صهیونیستی همراهی داشت و حتما پشیمان خواهد شد.»
او سران اردن را وابسته به آمریکا توصیف کرد و افزود آنها تحت فشار ایالات متحده و غرب با اسرائیل همکاری کردند.
در جریان حمله جمهوری اسلامی به اسرائیل، نیروی هوایی اردن دهها پهپاد ایرانی را که وارد حریم هوایی این کشور شده بود، رهگیری و سرنگون کرد.
شبکه خبری انبیسی گزارش داد اردن همچنین به جتهای جنگنده اسرائیلی اجازه داد با ورود به آسمان اردن، پرتابههای ایرانی را پیش از رسیدن به اسرائیل سرنگون کنند.
زوهار پالتى، مدیر سابق اطلاعات موساد در مصاحبه با شبکه اسکاینیوز گفت حمله به تاسیسات اتمی ایران به عنوان یک گزینه روی میز اسرائیل قرار دارد.
او افزود اسرائیل زمان و مکان حمله تلافیجویانه علیه جمهوری اسلامی را خود انتخاب خواهد کرد.
پیشتر رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی خبر داد جمهوری اسلامی تاسیسات هستهای خود را روز یکشنبه ۲۶ فروردین به دلیل «ملاحظات امنیتی» موقتا تعطیل کرد.
گروسی از احتمال حمله اسرائیل به این تاسیسات ابراز نگرانی کرد و از اسرائیل خواست از خود خویشتنداری نشان دهد.
حسین آقایی، پژوهشگر روابط بینالملل و امور استراتژیک در مصاحبه با ایراناینترنشنال گفت اسرائیل تنها راهحل برای احیای بازدارندگی خود را حمله نظامی مستقیم به جمهوری اسلامی میبیند.
آقایی افزود: «اگر اسرائیل بخواهد بر اساس منطق راهبردی و نظامی عمل کند، باید به دلیل حملهای که جمهوری اسلامی از داخل خاک خود به این کشور انجام داد، به مراکز حساس نظامی و یا تاسیسات هستهای در خاک ایران حمله متقابل کند ... اگر اسرائیل نتواند رضایت آمریکا را در این سناریو جلب کند، ممکن است حمله سایبری و الکترومغناطیسی را به منظور از کار انداختن شبکههای مخابراتی و راداری برگزیند و کشور را برای چند روز در بحران تمامعیار فرو ببرد.»
به گفته این پژوهشگر، بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل بر حمله نظامی به جمهوری اسلامی تاکید دارد و کشورهای اروپایی میکوشند او را از این تصمیم منصرف کنند.
آقایی تاکید کرد: «مقامهای اروپایی در تلاشند تا اسرائیل را متقاعد کنند که به جای اقدامات نظامی، رویکردهای جایگزینی مانند تحریمهای هماهنگ، قرار دادن سپاه در فهرست گروههای تروریستی و یا صدور بیانیهای قاطع در اجلاس جی۷ را انتخاب کند.»
مهدی محمدی، مشاور رییس مجلس شورای اسلامی در امور راهبردی، به صورت تلویحی از احتمال استفاده نظامی جمهوری اسلامی از برنامه هستهای خود خبر داد.
او در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «ایران به جز برنامه موشکی، برنامه هستهای هم دارد!»
تهدید مشاور محمدباقر قالیباف به استفاده نظامی از برنامه هستهای در حالی انجام میگیرد که مقامهای جمهوری اسلامی مکررا گفتهاند ایران قصدی برای تولید سلاح هستهای ندارد.
در روزهای اخیر و با افزایش احتمال حمله تلافیجویانه اسرائیل، لفاظیهای تهدیدآمیز مقامهای حکومت ایران شدت گرفته است.
علیاکبر صالحی، رییس پیشین سازمان انرژی اتمی ایران، در بهمن ماه ۱۴۰۲ با تایید تلویحی دستیابی جمهوری اسلامی به توانایی ساخت بمب اتمی اعلام کرد: «ما همه آستانههای علم و فنآوری هستهای را داریم».
