سقوط ورزش ایران؛ سهمیه ایران در المپیک پاریس، کمترین در ۶ دوره گذشته

در این اطلاعیه آمده: «به دلیل اتفاقات روزهای اخیر پیرامون تیم‌مان، تعیین تکلیف نیمکت صنعت نفت با تاخیر کنونی مواجه شده است و موسسه با پیگیری جدی به دنبال آن است که تا پایان این هفته در این خصوص رسما اطلاع‌رسانی نهایی را انجام دهد.»

پس از اقدام باشگاه صنعت نفت در اعلام نام وینفرد شفر به عنوان سرمربی جدید، مدیر حراست فدراسیون فوتبال به خاطر صحبت‌های شفر علیه نظام جمهوری اسلامی و حجاب اجباری، به این انتخاب واکنش نشان داده بود و رسانه‌ها از برخورد قریب‌الوقوع با مدیرعامل نفت خبر دادند.

در ادامه هم روزنامه جوان، وابسته به سپاه، نوشته بود: «تکلیف کاملاً مشخص است؛ شفر جایی در فوتبال ایران ندارد و اگر هم روزی سروکله‌اش این طرف‌ها پیدا شد قطعاً باید تحویل دادگاه داده شود.»

روز گذشته و در جریان بازی ایران - فلسطین در جام قهرمانی آسیا، تماشاگران ایرانی به طور سازماندهی شده، با نمادها و بنرهای مختلفی از فلسطین حمایت کردند و رسانه‌های حکومتی هم به طور گسترده آن‌را پوشش دادند.

مطابق اطلاعات ایران اینترنشنال؛ مصوبات جلسه هماهنگی برای استفاده از مسابقات ورزشی جهت تحریم ورزش اسرائیل، به مدیران مدیران صدا و سیما پیامک شده است. در برخی از مفاد این جلسه که در ۲۱ دی ماه برگزار شد، آمده است:

۱- تمرکز رسانه ملی در بازی ایران و فلسطین در جام ملت های آسیا بر استفاده از نمادهای میدانی مانند پرچم فلسطین باشد. همچنین لازم است بر شهدای ورزشکار فلسطینی که در جنایات اسرائیل خود یا خانواده هایشان به شهادت رسید اند تمرکز شود.

۲- کمپین «کودکان غزه را نکشید» که شماری از ورزشکاران ایرانی عضو آن هستند قابل تسری به ورزشکاران سایر کشورهاست. این کمپین با فضاسازی رسانه ای قابل ارتقا به کمپین تحریم تیم‌های ورزشی اسراییلی است.

۳- حضور چهره های مختلف از اقشار گوناگون مردم در میان شهدای حادثه کرمان شامل ۶۶ زن و کودک و ۲۲ دانش آموز نشان از تنوع سلیقه ها و گرایشهای فکری و فرهنگی قابلیت بهره برداری در رسانه ملی را دارد.

همچنین در این مصوبه به استفاده از پیامک‌های مردمی و نظرات تلفنی برای انعکاس حمایت مردم از مردم غزه در حواشی جام قهرمانی آسیا تاکید شده است.

دارنده سه مدال طلا، نقره و برنز المپیک و پنج مدال طلای وزنه‌برداری جهان، در گفت‌وگو با ایران ورزشی درباره شرایط خود در بازگشت از کانادا و بازخرید شدن از سوی شرکت راه‌آهن صحبت کرده است: «با ۷۸ سال سن و کلی درد و بیماری که داشتم، چون دیگر توانی برای رفتن سر کار مثل یک کارمند را نداشتم، پیشنهاد بازخریدشدن را پذیرفتم.»

نصیری که سه طلای بازی های آسیایی را در کارنامه دارد، می‌گوید تصور می‌کرده با توجه به افتخاراتش، بازنشستگی مناسبی داشته باشد: «پیش خودم اینطور فکر می‌کردم که شاید بشود بواسطه شرایط سنی و افتخاراتی که من برای ورزش ایران کسب کرده بودم، وضعیتی برایم فراهم شود که بتوانم با تطبیق دوره قهرمانی و مأموریتی که در دوران ورزشی‌ام داشتم، همینطور مدال‌هایی که برای ورزش ایران دشت کردم، شرایط مساعدی برای بازنشستگی‌ام فراهم شود اما هر چه جلوتر رفتیم و رایزنی‌هایی که داشتیم، دیدم این کار نشدنی‌تر از قبل می‌شود.»

او با اشاره به اینکه «تنها محل درآمد و امیدی که برای بازنشستگی و حق و حقوقی که از این محل برای امرار معاش دریافت می‌کردم پوچ شد» گفته است: «بیمه‌ای هم که اینجا داشتم، قطع شده و هیچ راه چاره‌ای هم ندارم! خدا می‌داند که در این شرایط سخت اقتصادی دارم با سیلی صورتم را سرخ نگه می‌دارم و روزگار می‌گذرانم.»

عضو تالار مشاهیر تاریخ وزنه‌برداری جهان گفت: «این حق محمد نصیری که جوانی و عمرش را برای سربلندی ورزش ایران هزینه کرده این نیست که الان می‌بینیم. محمد نصیری که نامش به عنوان قهرمان ایرانی در تالار مشاهیر تاریخ وزنه‌برداری و ورزش جهان است، نباید درسن ۷۸ سالگی نگران اجاره خانه و هزینه‌های زندگی روزمره باشد.»

خادم‌الشریعه سال گذشته پس از مسابقه بدون حجاب اجباری در قزاقستان به اسپانیا مهاجرت کرد. او پس از برداشتن حجاب اجباری، برای برگشت به ایران تهدید شد.

روز گذشته الهه محمدی و نیلوفر حامدی، روزنامه‌نگاران بازداشتی، هرکدام با تودیع وثیقه ۱۰ میلیارد تومانی، پس از نزدیک به ۱۶ ماه، موقتا از زندان آزاد شدند.

نیلوفر حامدی، شهریور ۱۴۰۰ و پس از قتل حکومتی مهسا ژینا امینی، به دلیل ثبت یک عکس از خانواده او در بیمارستان، بازداشت شد. حامدی، روزنامه‌نگاری را در حوزه ورزش و با روزنامه ورزشی گل آغاز کرد. او در این سال‌‌ها، تلاش‌های بسیاری برای پوشش ورزش زنان در رسانه های ایران انجام داد.

الهه محمدی در دادگاه بدوی به ۱۲ سال حبس که ۶ سال از آن قابل اجراست و نیلوفر حامدی به ۱۳ سال حبس که ۷ سال از آن قابل اجراست، محکوم شدند.

لیلا مهدوی در توصیف عکس نوشت: «سیاوش عاشق فوتبال، پر انرژی، پر از شوق زندگی. سیاوش از ۶سالگی فوتبال کار می‌کرد. اول از فوتبال سالنی شروع کرد. یادم هست برای اولین بار که وارد استادیوم شد، همراه تیم صبای قم و استقلال بود که همراه بازیکن‌ها وارد زمین ورزشگاه آزادی شد.»

100%

«آخ مادر، امروز کل آن روزهایی که با تو برای فوتبال آمدم، همه‌اش را در ذهنم مرور می‌کردم، هر وقت دنبال سیاوش بودم، در زمین فوتبال پیدایش می‌کردم. چه آرزوهای قشنگی داشتی، چه زود بزرگ شدی، این‌بار در میدان عدالت و آزادی‌خواهی بودی. تماشاچی نداشتی، خودت بودی. خودت چه مردانه جنگیدی.»

این‌بار به جای اینکه توپ به تو پاس بدهند، با گلوله به پایت نه، به سر و دستت شلیک کردند. سیاوش باز هم مثل همیشه آمدم، اما این‌بار مامان دیر رسید. دیر رسیدم،نرسیدم بهت، نرسیدم بهت و تیم مقابل با نامردی تمام، بازی نه جنگیدند. جنگ نبود، فقط و فقط بیان عدالت و حق‌خواهی بود. شلیک، شلیک. مامان دیوانه‌وار دنبالت بود، اما نرسیدم. سیاوش برنده تو هستی، قهرمان تو هستی. این‌بار به جای مامان، یک دنیا، یک ایران می‌گوید سیاوش.»

«الان باختی در کار نیست. این‌بار نوبت من است. این دیگر بازی نیست، این دادخواهی است. این همان عدالتی است که تو را از من گرفت. پس پرقدرت مثل خودت، به نام خودت، در مقابل ستمگر و ستم‌کاران ایستاده‌ام.»

سیاوش محمودی، در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش انقلابی مردم ایران، در محله نازی‌آباد با شلیک نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد.