• العربية
  • English
Brand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • انقلاب ملی
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • انقلاب ملی
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • شنیداری
  • ایران
  • جهان
  • حقوق بشر
  • انقلاب ملی
  • جاویدنامان
  • گزارش ویژه
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo
تحلیل

جهان تحریم‌ها را بازگردانده و جمهوری اسلامی در توهم «مقاومت» است

روزبه میرابراهیمی
روزبه میرابراهیمی

روزنامه‌نگار و پژوهشگر

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۲۳:۴۸ (‎+۱ گرینویچ)

با انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، در کنار بازگشت رسمی تحریم‌های سازمان ملل، موج تازه‌ای از محدودیت‌های جهانی علیه جمهوری اسلامی آغاز شده است؛ اما مقامات تهران همچنان با انکار واقعیت و تکیه بر حمایت لفظی روسیه و چین، خود را در موضع «ایستادگی در برابر غرب» نشان می‌دهند.

با فرا رسیدن ۲۶ مهر و پایان مهلت قطعنامه ۲۲۳۱، تحریم‌های سازمان ملل علیه حکومت ایران بار دیگر فعال شده‌اند. در حالی‌که کشورهای مختلف یکی پس از دیگری این تحریم‌ها را به اجرا می‌گذارند، مقامات جمهوری اسلامی در موضعی دفاعی و انکارآمیز قرار گرفته‌اند و همچنان به بیانیه‌های سیاسی روسیه و چین دل خوش کرده‌اند.

طی روزهای گذشته، از آمریکای شمالی تا اروپا و اقیانوسیه، موجی از بازگشت تحریم‌ها علیه تهران آغاز شده است. با این حال، مقام‌های ایرانی، از جمله عباس عراقچی، تلاش دارند این روند را بی‌اهمیت جلوه دهند. او در ۲۵ مهر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «ایران تنها به تعهدات خود در چارچوب پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای پایبند است» و همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را منوط به قوانین داخلی دانست. عراقچی همچنین بازگشت تحریم‌ها از طریق «مکانیسم ماشه» را اقدامی «غیرقانونی» خواند که به گفته او «چند دولت منزوی» پیگیر آن هستند.

اما واقعیت برخلاف ادعاهای مقامات تهران است. در روزهای اخیر، ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند به طور رسمی اجرای دوباره تحریم‌های شورای امنیت را آغاز کرده‌اند. افزون بر آن، اتحادیه اروپا نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد که نه کشور غیرعضو از جمله آلبانی، بوسنی و هرزگوین، ایسلند، مولداوی، مونته‌نگرو، مقدونیه شمالی، نروژ، صربستان و اوکراین به تحریم‌های این اتحادیه علیه جمهوری اسلامی پیوسته‌اند.

در بیانیه اتحادیه اروپا آمده است که پس از بازگشت تحریم‌ها و محدودیت‌های هسته‌ای ایران از سوی سازمان ملل، شورای این اتحادیه تصمیم گرفته تمام تحریم‌های تعلیق‌شده بر اساس برجام را دوباره برقرار کند. این تحریم‌ها، از واردات نفت و گاز و محصولات پتروشیمی ایران گرفته تا فروش تجهیزات انرژی، فلزات گران‌بها، الماس و نرم‌افزارهای صنعتی حساس را در بر می‌گیرد.

حتی کشورهای اروپایی خارج از اتحادیه نیز این تصمیم را دنبال می‌کنند و در عمل، دایره انزوای جمهوری اسلامی هر روز گسترده‌تر می‌شود. کشورهایی مانند ترکیه و عراق که روابط نزدیک اقتصادی با تهران دارند نیز نمی‌توانند در برابر فشار نظام مالی بین‌المللی مقاومت کنند و ناگزیر به اجرای محدودیت‌ها هستند.

در این میان، روسیه و چین اگرچه در بیانیه‌های رسمی بازگشت تحریم‌ها را «غیرقانونی» توصیف کرده‌اند، اما در عرصه اقتصادی هیچ اقدامی برای مقابله با آن انجام نمی‌دهند. به باور تحلیلگران، این کشورها حاضر نیستند بازارهای بزرگ غربی را به خاطر روابط محدود با ایران از دست بدهند.

به این ترتیب، حمایت روسیه و چین از جمهوری اسلامی بیشتر جنبه نمادین و تبلیغاتی دارد تا واقعی. حکومت ایران بار دیگر در چرخه‌ای از توهم سیاسی گرفتار شده است؛ چرخه‌ای که در آن مقامات حکومت می‌پندارند با «به رسمیت نشناختن تحریم‌ها»، می‌توانند آثار آن را از میان ببرند.

اما واقعیت روشن است: هم‌زمان با اجرای گسترده تحریم‌ها از شمال اروپا تا اقیانوسیه، جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری در انزوای بین‌المللی فرو رفته است. حمایت لفظی چین و روسیه نه سپری در برابر فشار جهانی است و نه راهی برای گریز از بحران اقتصادی. آنچه در تهران با عنوان «مقاومت» تبلیغ می‌شود، در واقع سرابی از بی‌عملی و انکار واقعیت است.

Banner
Banner
Banner

پربازدیدترین‌ها

هیات مذاکره‌کننده‌ پس از بروز اختلاف، با دستور ذوالقدر به تهران بازگشتند
۱
اختصاصی

هیات مذاکره‌کننده‌ پس از بروز اختلاف، با دستور ذوالقدر به تهران بازگشتند

۲
تحلیل

حرکت روی لبه تیغ؛ تلاش پکن برای ایستادن در میانه جنگ

۳

تشدید شکاف میان آمریکا و بریتانیا در قبال ایران؛ ترامپ استارمر را به «حفاری نفتی» فراخواند

۴
تحلیل

چرا درآمد ۱۰۰ میلیارد دلاری عوارض تنگه هرمز یک افسانه است

۵

آمریکا شبکه‌های مرتبط با پسر علی شمخانی و حزب‌الله لبنان را تحریم کرد

Banner

انتخاب سردبیر

  • اعزام هزاران نیروی آمریکایی دیگر به منطقه برای تشدید فشار بر تهران

    اعزام هزاران نیروی آمریکایی دیگر به منطقه برای تشدید فشار بر تهران

  • وال‌استریت ژورنال: جمهوری اسلامی تندروتر شده است
    تحلیل

    وال‌استریت ژورنال: جمهوری اسلامی تندروتر شده است

  • فایننشال تایمز: تهران از ماهواره چینی برای هدف‌گیری پایگاه‌های آمریکا استفاده کرد

    فایننشال تایمز: تهران از ماهواره چینی برای هدف‌گیری پایگاه‌های آمریکا استفاده کرد

  • سایه سنگین جنگ بر نیمکت‌های خالی؛ بحران آموزش در عصر «اینترنت طبقاتی»
    روایت شما

    سایه سنگین جنگ بر نیمکت‌های خالی؛ بحران آموزش در عصر «اینترنت طبقاتی»

  • هیات مذاکره‌کننده‌ پس از بروز اختلاف، با دستور ذوالقدر به تهران بازگشتند
    اختصاصی

    هیات مذاکره‌کننده‌ پس از بروز اختلاف، با دستور ذوالقدر به تهران بازگشتند

  • پشت پرده مذاکرات اسلام‌آباد و تلاش‌ها برای از سرگیری گفت‌وگوها

    پشت پرده مذاکرات اسلام‌آباد و تلاش‌ها برای از سرگیری گفت‌وگوها

  • اعمال دوباره تحریم‌های گسترده سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی پس از یک دهه آغاز شد

    اعمال دوباره تحریم‌های گسترده سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی پس از یک دهه آغاز شد

•
•
•

مطالب بیشتر

اتحادیه اروپا از پیوستن ۹ کشور غیر عضو به تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی خبر داد

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۲۲:۰۲ (‎+۱ گرینویچ)

اتحادیه اروپا در بیانیه‌ای اعلام کرد که نه کشور غیر عضو این نهاد اروپایی به تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی پیوسته‌اند.

در این بیانیه که جمعه ۲۵ مهر در سایت اتحادیه اروپا منتشر شد، آمده است که کشورهای آلبانی، بوسنی‌و هرزگوین، ایسلند، مولداوی، مونته‌نگرو، مقدونیه شمالی، نروژ، صربستان و اوکراین با تحریم‌های اتحادیه اروپا علیه جمهوری اسلامی هماهنگ شدند.

اتحادیه اروپا اشاره کرد که در پی بازگشت تمامی تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی و محدودیت‌های مرتبط با برنامه هسته‌ای تهران از سوی سازمان ملل متحد در ششم مهر، شورای اتحادیه اروپا تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی را که بر اساس برجام، تعلیق شده و یا پایان یافته بودند، دوباره اعمال کرد.

بر اساس این بیانیه، شورای اتحادیه اروپا به‌طور مشخص تصمیم گرفت که اقدامات محدودکننده را در زمینه واردات نفت خام، گاز طبیعی، محصولات پتروشیمی و نفت، و همچنین در فروش و تأمین تجهیزات کلیدی مورد استفاده در بخش انرژی، طلا، برخی فلزات و الماس، برخی تجهیزات دریایی و برخی نرم‌افزارها اعمال کند.

این بیانیه در شرایطی منتشر شد که عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، جمعه گفت: «قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل فردا ۲۶ مهر منقضی می‌شود، و بدین‌وسیله تمامی محدودیت‌های پیشین شورای امنیت علیه ایران پایان می‌یابد و ایران از دستور کار این شورا خارج می‌شود.»

  • عراقچی: با انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، ایران از دستور کار شورای امنیت خارج می‌شود

    عراقچی: با انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، ایران از دستور کار شورای امنیت خارج می‌شود

بیانیه اتحادیه اروپا حاکی از آن است که این نه کشور غیر عضو اطمینان خاطر خواهند داد که سیاست‌های ملی‌شان با این تصمیم مطابقت داشته باشد.

بریتانیا، فرانسه و آلمان ششم شهریور، روند ۳۰ روزه بازگرداندن تحریم‌های سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی را آغاز کردند که این روند پس از طی مراحلی از جمله تلاش متحدان جمهوری اسلامی برای تصویب قطعنامه و تعویق در بازگشت تحریم‌ها، به اعمال دوباره تحریم‌ها علیه حکومت ایران انجامید.

در این ارتباط، با پایان مهلت پیش‌بینی‌شده در قطعنامه شورای امنیت، از ششم مهر همه تحریم‌های پیشین این نهاد علیه تهران دوباره برقرار شدند.

امانوئل مکرون، رییس‌جمهوری فرانسه، کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا و فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، ۱۸ مهر در بیانیه‌ای مشترک بار دیگر تاکید کردند فعال‌سازی مکانیسم ماشه «اقدامی درست» است و از همه کشورها خواستند به این تحریم‌ها پایبند باشند.

در روزهای گذشته آمریکا، شماری از کشورهای اروپایی و ترکیه در چارچوب این مکانیسم،‌ تحریم‌هایی را علیه ده‌ها فرد و نهاد ایرانی اعمال کردند.

جمهوری اسلامی از زمان فعال‌سازی مکانیسم ماشه، مشروعیت تحریم‌ها را رد کرده است.

عراقچی: با انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، ایران از دستور کار شورای امنیت خارج می‌شود

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۲۰:۳۷ (‎+۱ گرینویچ)

وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی گفت که قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل ۲۶ مهر منقضی می‌شود. به گفته عباس عراقچی، بدین‌ ترتیب «تمامی محدودیت‌های پیشین شورای امنیت علیه ایران» پایان می‌یابد و موضوع ایران از دستور کار این شورا خارج می‌شود.

عراقچی جمعه ۲۵ مهر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که در نشست اخیر وزرای جنبش عدم تعهد در کامپالا، پایتخت اوگاندا، بیش از ۱۲۰ کشور «در به رسمیت شناختن واقعیت‌های مربوط به ایران» با تهران همراه شدند.

او تاکید کرد که ایران، به عنوان عضو پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای، «از این پس تنها به حقوق و تعهدات خود در چارچوب همین پیمان پایبند خواهد بود» و همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز صرفاً بر اساس توافق پادمان‌ها و «قانون مصوب مجلس شورای اسلامی» انجام می‌شود.

عراقچی همچنین بازگرداندن تحریم‌ها از طریق سازوکار موسوم به «مکانیسم ماشه» را اقدامی غیرقانونی خواند که به گفته او «توسط چند دولت منزوی دنبال می‌شود». او هشدار داد کشورهایی که «بر تحریف واقعیت پافشاری می‌کنند، در مسیر انزوا گام برمی‌دارند.»

عراقچی همچنین نوشت: «حقوق حاکمیتی ایران قابل مذاکره نیست و تحت فشار سیاسی قرار نمی‌گیرد.»

رسانه‌های حکومتی در ایران نیز به نقل از کاظم غریب‌آبادی، ‌معاون عراقچی،‌ نوشتند که شنبه ۲۶ مهر، «ایران، روسیه و چین به صورت مشترک نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل و رئیس شورای امنیت خواهند داد و پایان رسمی قطعنامه ۲۲۳۱ را برجسته می‌کنند.»

اعلام آمادگی روسیه برای کمک به حل‌وفصل برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی

وزارت امور خارجه روسیه جمعه در بیانیه‌ای بر ضرورت دستیابی به راه‌حل سیاسی و دیپلماتیک برای برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی تاکید کرد.

وزارت خارجه روسیه اعلام کرد که همکاری با جمهوری اسلامی پس از انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل، بر اساس قوانین روسیه و تعهدات بین‌المللی خواهد بود.

در این بیانیه از تمامی طرف‌های درگیر خواسته شد «تلاش‌های خود را معطوف به یافتن راه‌حل‌های لازم برای جلوگیری از تشدید بی‌کنترل تنش‌ها کنند.»

در این بیانیه آمده است: «آماده‌ایم در این تلاش به هر نحو ممکن کمک کنیم.»

وزارت امور خارجه روسیه در بیانیه خود همچنین گفت که پس از انقضای قطعنامه ۲۲۳۱، برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی باید طبق معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (ان‌پی‌تی) بررسی شود.

این وزارت‌خانه افزود که کشورهای غربی پیشنهاد مشترک روسیه و چین برای تمدید جنبه‌های فنی این قطعنامه به مدت شش ماه را رد کرده‌اند و آن را نشان‌دهنده «ناتوانی در مذاکره و اتکا به روش‌های غیرقانونی و زورگویی» نامید.

  • ارسال پیام خامنه‌ای به پوتین، یک هفته پس از انتقال پیام نتانیاهو به ایران از طریق مسکو

    ارسال پیام خامنه‌ای به پوتین، یک هفته پس از انتقال پیام نتانیاهو به ایران از طریق مسکو

پیش از این، علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، پنج‌شنبه ۲۴ مهر با پوتین دیدار کرد.

او گفت که پیامی از علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، را به پوتین تحویل داده است. محتوای این نامه تاکنون فاش نشده است.

ارسال پیام از سوی خامنه‌ای به پوتین پس از آن صورت گرفت که پوتین هفته گذشته اعلام کرد اسرائیل از او خواسته این پیام را به جمهوری اسلامی منتقل کند که اورشلیم خواهان تشدید درگیری با تهران نیست.

بیانیه وزارت امور خارجه روسیه در آستانه انقضای قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شد.

پیش از آن هم وزارت امور خارجه روسیه پنج‌شنبه ۱۰ مهر با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد معاهده جامع راهبردی میان مسکو و تهران که در دی‌ماه ۱۴۰۳ در کاخ کرملین به‌وسیله پوتین و پزشکیان امضا شد، به‌طور رسمی لازم‌الاجرا شده است.

روسیه در حالی از آغاز اجرای معاهده جامع راهبردی با جمهوری اسلامی خبر داد که با وجود مخالفت این کشور و چین، در پی فعال شدن مکانیسم ماشه از سوی بریتانیا، فرانسه و آلمان، همه تحریم‌های سازمان ملل متحد علیه تهران بازگشته است.

بریتانیا، فرانسه و آلمان ششم شهریور، روند ۳۰ روزه بازگرداندن تحریم‌های سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی را آغاز کردند که این روند پس از طی مراحلی از جمله تلاش متحدان جمهوری اسلامی برای تصویب قطعنامه و تعویق در بازگشت تحریم‌ها، به اعمال دوباره تحریم‌ها علیه حکومت ایران انجامید.

در این ارتباط، با پایان مهلت پیش‌بینی‌شده در قطعنامه شورای امنیت، از ششم مهر همه تحریم‌های پیشین این نهاد علیه تهران دوباره برقرار شدند.

امانوئل مکرون، رییس‌جمهوری فرانسه، کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا و فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، ۱۸ مهر در بیانیه‌ای مشترک بار دیگر تاکید کردند فعال‌سازی مکانیسم ماشه «اقدامی درست» است و از همه کشورها خواستند به این تحریم‌ها پایبند باشند.

در روزهای گذشته آمریکا، شماری از کشورهای اروپایی و ترکیه در چارچوب این مکانیسم،‌ تحریم‌هایی را علیه ده‌ها فرد و نهاد ایرانی اعمال کردند.

جمهوری اسلامی از زمان فعال‌سازی مکانیسم ماشه، مشروعیت تحریم‌ها را رد کرده است.

پس از جنگ، پیش از فروپاشی؛ معماری نظم کنترل‌محور در ایران

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۲۰:۳۵ (‎+۱ گرینویچ)
•
عطا محامد

جنگ ۱۲‌روزه، بدون توافق مکتوب متوقف شد و همین توافق بی‌مبنا دلیلی شده است که ایران در وضعیتی میان جنگ و صلح بماند؛ وضعیتی که در آن اطمینانی از فردا وجود ندارد.

تهدید نظامی همچنان برقرار است، اما در داخل، نظم سیاسی به جای بازسازی از مسیر گفت‌وگو یا اصلاح، به سمت انقباض، کنترل و بازتولید انضباط حرکت کرده است.

ماه‌های اخیر پس از جنگ برای جمهوری اسلامی، به دوره‌ بازتعریف قدرت تبدیل شده و این بازتعریف به سمت بسته‌تر شدن حاکمیت و گرفتن چهره‌ای خشن تمایل پیدا کرده است.

مقام‌های تهران اراده گفت‌وگو با کشورهای غربی را ندارند، نه می‌خواهد شکست‌های سیاسی نظامی خود را در دو سال گذشته بپذیرند و نه امکان تغییر را برای خود محتمل می‌بینند.

در این شرایط، اولویت حاکمیت در این بازتعریف قدرت، بیش از پیش امنیتی کردن همه چیز است. نظامی‌گری بر فضای سیاست تسلط یافته و تصمیمات کلان، در ساختارهای امنیتی و اطلاعاتی متمرکز شده‌اند. سیاست، بیش از پیش به شبکه‌های بسته و غیرپاسخ‌گو منتقل شده است.

اعدام‌ها و احکام سنگین قضایی افزایش یافته، سهمیه‌بندی و کنترل دیجیتال بر منابع گسترش یافته، و روایت‌های رسمی بیش از پیش بر خطر دشمن بیرونی و لزوم «آمادگی دائمی» تاکید دارند.

هم‌زمان، شبکه‌ای از نهادهای نظامی، بنیادهای اقتصادی و پلتفرم‌های بومی نقش واسطه میان منابع و وفاداران را ایفا می‌کنند. این الگوی جدید، را می‌توان «مدیریت بحران ممتد» دانست؛ شکلی از حکمرانی که در آن ثبات نه از رضایت، بلکه از ترکیب کنترل، ترس و گردش محدود رانت حاصل می‌شود.

بازترکیب قدرت در ایران پس از جنگ

پس از پایان جنگ ۱۲ روزه و اجرایی شدن مکانیسم ماشه، ساختار حاکمیت با مسائل داخلی و نارصایتی‌های عمدتا اقتصادی و اختلافات سیاسی مواجه است. از این رو جمهوری اسلامی تمرکز خود را بر دو محور بیشتر کرده است: امنیت و کنترل اقتصادی.

به نظر می‌رسد این دو محور امروز پایه اصلی بقای نظام سیاسی‌اند و نهادهای دیگر، از رسانه تا آموزش، بر اساس آن‌ها بازتعریف شده‌اند.

در حوزه امنیت، تغییرات قابل توجهی روی داده است. نمود آن را می‌توان در اعدام‌های افسارگسیخته و بازداشت‌ها و احکام سنگین این روزهای دستگاه قضا دید.

از سوی دیگر نهادهای امنیتی در جایگاه تنظیم‌کننده روابط اجتماعی خود را قرار داده‌اند. نظارت دیجیتال، کنترل فضای عمومی با تاکید بر وجود «جنگ رسانه‌ای» و گسترش طرح‌های پلیسی در مدارس نشانه‌های این تغییرند. در عین حال، دخالت گزینشی در حجاب، نشانه‌ای از‌ جابه‌جایی اولویت‌هاست تا نارضایتی عمومی نیز تحت کنترل قرار بگیرد.

در کنار این موارد، مرز میان نهادهای امنیتی و سیاسی نیز از بین رفته و بسیاری از تصمیم‌های روزمره نظام حاکم، از فیلتر نهادهای امنیتی مانند «شورای عالی امنیت ملی» می‌گذرد. برجسته شدن امنیت و نظامی‌گری با تغییرات اقتصادی به نفع آن‌ها نیز همراه است.

در حالی که در مجلس و دولت صحبت از افزایش بودجه نهادهای نظامی است، در اقتصاد نیز چرخش‌های قابل ملاحظه‌ای دیده می‌شود. از یک طرف نقش دولت به عنوان نهادی که مسئولیت توسعه را دارد کمرنگ‌تر از همیشه است؛ چنان که برخی از مقامات دولتی نیز گفته‌اند منابع اقتصادی آن را نیز ندارد و به همین دلیل، به یک مکانیسم توزیع میان وفاداران تبدیل شده است.

هرچند که ایده‌هایی مانند «چابک‌سازی دولت» مطرح شده، اما هدفش نه افزایش کارایی بلکه ادغام نهادی و کاستن از بار مالی است.

از سوی دیگر با تصمیمات وزیر اقتصاد جدید و به ویژه عدم دخالت او در روند تصمیم‌گیری بانک مرکزی، اقتصاد ایران به نظامی از پاداش و مجازات بدل شده است که در آن دسترسی به وام، مجوز یا سرمایه به میزان اعتماد سیاسی بستگی دارد. خود همین تصمیمات دست افراد و نهادهای واسط را پررنگ‌تر کرده و خواهد کرد.

ظهور الیگارش‌ها و «آقازاده‌ها» در این دوره، نمونه‌ای از این وضعیت است که تشدید تحریم‌ها حضور آن‌ها را ضروری‌تر هم کرده است.

ترکیب دو حوزه امنیت و اقتصاد، نظمی کنترل‌محور پدید آورده است که در آن نهادهای امنیتی، بنیادهای اقتصادی و پلتفرم‌های اطلاعاتی مانند یک شبکه واحد عمل می‌کنند. تصمیم‌ها با اولویت ملاحظات نظامی و امنیتی گرفته می‌شوند و در درون همین شبکه، برای حفظ توازن میان وفاداران تنظیم می‌گردند.

این نظم کنترل‌محور می‌کوشد جامعه را از طریق تنظیم دسترسی اداره کند؛ چه دسترسی به منابع اقتصادی و ارتباطی، و چه دسترسی به اطلاعات و عرصه‌های سیاسی. در چنین ساختاری، امنیت و اقتصاد در هم ادغام شده‌اند و شکل تازه‌ای از فرمان‌بری پدید آورده‌اند؛ فرمان‌بری‌ای که مبتنی بر ترسِ قطع دسترسی شکل می‌گیرد.

جمهوری اسلامی پس از جنگ در چنین نظمی ایستاده است؛ نظمی که در ظاهر پایدار است، اما پایداری آن بر کنترل فضا و جریان تکیه دارد، نه بر رضایت یا گفت‌وگو.

دوام بدون بازسازی

نظمی که پس از جنگ در ایران شکل گرفته، بیش از هرچیز بر توانایی دولت در حفظ کنترل و مهار بحران استوار است. این الگو فعلا توانسته است از گسترش بی‌ثباتی جلوگیری کند، اما در بلندمدت با محدودیت‌های ساختاری جدی روبه‌رو است.

کنترل امنیتی و بازتوزیع منابع، دو ابزاری‌اند که تا امروز بقای سیاسی را تضمین کرده‌اند، اما هر دو ابزار ذاتاً مصرف‌پذیرند. امنیت، زمانی‌که جایگزین سیاست شود، نیازمند انبساط دائمی است؛ باید هر روز بیشتر نظارت کند تا همان سطح از انضباط را حفظ کند. بازتوزیع نیز، زمانی‌که به جای تولید بنشیند، به‌تدریج منابع اندک موجود را مستهلک می‌کند.

در چنین چارچوبی، ظرفیت تصمیم‌گیری در درون دولت به‌شدت کاهش یافته است. تصمیمات عمدتاً واکنشی‌اند، مقطعی و بر پایه‌ دفع خطرات فوری گرفته می‌شوند، نه با چشم‌انداز بلندمدت.

این وضعیت، همان چیزی است که باعث انجماد در ساختار نهادی می‌شود: نهادها کار می‌کنند اما تحول نمی‌یابند. شوراها و کارگروه‌های ویژه جایگزین فرآیندهای سیاسی شده‌اند و امنیت به زبان مشترک همه تصمیم‌گیران بدل شده است. این تمرکز، در ظاهر موجب هماهنگی است، اما در عمل، میدان تصمیم‌گیری را تنگ و امکان اصلاح را ناممکن می‌کند.

دوام این نظم، بیش از آن‌که از قدرت نهادها ناشی شود، از یک سو نتیجه ترس دولت از داخل و خارج و از سوی دیگر ثمره نبودِ بدیل سیاسی است.

نیروهای منتقد، از امکان سازمان‌یابی محروم‌اند و نیروهای درون‌ساختار، از توان چرخش و بازتعریف خود. در نتیجه، ساختار موجود به بقایی منفعلانه رسیده است؛ بقایی که از ترکیب کنترل، ترس و دسترسی محدود به منابع تغذیه می‌شود.

چنین وضعیتی در غیاب بازسازی نهادی و تهدید جدی داخلی یا خارجی، شاید بتواند سال‌ها ادامه پیدا کند. اما این بقا، در واقع شکل خاصی از تاخیر در تصمیم‌گیری است؛ تاخیری که دیر یا زود، هزینه خود را بر ساختار قدرت و همچنین مردم ایران تحمیل خواهد کرد.

وزیران سابق امور خارجه رو در روی هم؛ صالحی: لاوروف به مکانیسم ماشه اعتراض کرد نه ظریف

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۱۶:۳۱ (‎+۱ گرینویچ)

در پی رد اظهارات سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، از سوی محمد جواد ظریف، وزیر پیشین امور خارجه جمهوری اسلامی، رسانه‌های ایران بخشی از یک گفت‌وگو با علی‌اکبر صالحی، دیگر وزیر امور خارجه پیشین حکومت ایران، را بازنشر کرده‌اند که در آن اعتراض لاوروف به مکانیسم ماشه تایید شده است.

صالحی که در زمان امضای برجام، رییس سازمان انرژی اتمی ایران بود، در گفت‌وگویی در ۱۱ شهریور ۱۴۰۴ گفت: «یادم است در یکی از جلسات آقای لاوروف اعتراض کرد و گفت این دارد حق وتو ما را می‌گیرد.»

این سخنان در تناقض کامل با اظهارات محمد جواد ظریف قرار داد که در واکنش به سخنان وزیر امور خارجه روسیه، او را به دروغ‌گویی و وارونه کردن حقیقت متهم کرد.

علی اکبر صالحی در این گفت‌وگو که پیش از سخنان لاوروف و تکذیب آن از سوی ظریف انجام شده، گفت: «آمریکایی‌ها می‌خواستند بندی در برجام باشد (مکانیسم ماشه) که اگر از دید آنها ما به هر دلیلی به تعهدات خود در برجام عمل نکردیم، آنها با یک شمشیری بالای سر ما باشند.»

وزیر سابق امور خارجه جمهوری اسلامی افزود: «با اسنپ بک حق وتو را به طور زیرکانه‌ای از پنج کشور گرفته بودند تا اگر خواستند اسنپ‌بک اجرا شود کسی نتواند آن را وتو کند.»

  • ظریف: لاوروف درباره مکانیسم ماشه حقیقت را وارونه می‌گوید

    ظریف: لاوروف درباره مکانیسم ماشه حقیقت را وارونه می‌گوید

صالحی تاکید کرد: «این پیشنهاد هوشمندانه را آمریکایی‌ها مطرح کردند.»

لاوروف ۲۳ مهر درباره مکانیسم ماشه و بازگشت تحریم‌های جمهوری اسلامی گفت که این بند در برجام یک «تله حقوقی» بوده و از پذیرفتن آن در زمان مذاکرات، متعجب شده است.

وزیر امور خارجه روسیه افزود «تله حقوقی مکانیسم ماشه» در توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ موسوم به برجام، تا «حد زیادی» ‌نتیجه عملکرد محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه پیشین جمهوری اسلامی، بود.

او اضافه کرد که این بند در مرحله نهایی مذاکرات، «مستقیما میان ظریف و کری مورد توافق قرار گرفته بود».

پس از این اظهارات لاوروف، محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه پیشین جمهوری اسلامی، گفت ادعاهای لاوروف درباره مکانیسم ماشه «نادرست» است و در جریان مذاکرات برجام، پیشنهادهای مسکو و پاریس برای قطعنامه‌های شورای امنیت «به زیان ایران» بود.

  • لاوروف: تله حقوقی مکانیسم ماشه تا حد زیادی نتیجه عملکرد ظریف بود

    لاوروف: تله حقوقی مکانیسم ماشه تا حد زیادی نتیجه عملکرد ظریف بود

خبرگزاری ایرنا جمعه ۲۵ مهر به نقل از ظریف نوشت: «نه‌ تنها اسنپ‌بک مربوط به روزهای پایانی مذاکرات نبود، بلکه اصلا بحث من و جان کری (وزیر امور خارجه وقت آمریکا) هم نبود. آقای لاوروف و فرانسوی‌ها پیشنهادی داده بودند که بسیار بد بود و ما با تلاش زیاد آن را کنار گذاشتیم.»

جنجال بر سر مکانیسم ماشه در شرایطی بالا گرفته که با فعال شدن این روند به خواست بریتانیا، آلمان و فرانسه، سازمان ملل متحد تحریم‌های تسلیحاتی و سایر محدودیت‌ها علیه جمهوری اسلامی را بازگردانده است.

روسیه اعلام کرده است که این اقدام را به رسمیت نمی‌شناسد.

جمهوری اسلامی پس از فعال شدن مکانیسم ماشه در تلاش برای گسترش همکاری نظامی با روسیه و چین است.

یک منبع آگاه ۱۴ مهر به ایران‌اینترنشنال گفت سپاه پاسداران و ستاد کل نیروهای مسلح از طریق شبکه‌های تجاری خود در چین از جمله دلالان نفتی، در حال مذاکره برای دریافت تسلیحات چینی همچون موشک‌، پهپاد و سامانه‌های پدافند هوایی هستند.

یک تصادف ساده؛ بازخوانی وجدان زخمی ایران

۲۵ مهر ۱۴۰۴، ۱۵:۵۳ (‎+۱ گرینویچ)
•
نیلوفر منصوری

جعفر پناهی، فیلمسازی که سال‌ها با سانسور و بازداشت دست‌وپنجه نرم کرده است، در تازه‌ترین اثر خود «یک تصادف ساده»، از مرز میان عدالت و انتقام می‌گوید.

وقتی سینما وجدان جامعه می‌شود

خرابی یک خودرو در جاده‌ای بی‌نام در ایران، نقطه آغاز فیلم تازه جعفر پناهی است؛ اثری که به ظاهر با یک حادثه عادی شروع می‌شود، اما به‌تدریج به روایتی پیچیده از خشونت، شک و وجدان انسانی تبدیل می‌شود.

«یک تصادف ساده» که جایزه نخل طلای کن را برده و نماینده فرانسه در اسکار امسال است، در نگاه نخست تریلری انتقام‌جویانه به نظر می‌رسد، اما در عمق خود پرسشی بنیادی را مطرح می‌کند: در کشوری که نظام حاکم بر آن بر شکنجه و تحقیر بنا شده، چگونه می‌توان عدالت را از انتقام جدا کرد؟

پناهی؛ مقاومت در سایه ممنوعیت

جعفر پناهی سال‌هاست با حکومتی روبه‌روست که او را از فیلمسازی منع کرده است. او چندین بار بازداشت شده و با وجود ممنوع‌الخروجی و محرومیت رسمی از کار، همچنان فیلم می‌سازد و هر فیلمش، بیانیه‌ای‌ است علیه سانسور و انکار حقیقت.

«یک تصادف ساده» نیز، همچون «این فیلم نیست» یا «خرس نیست»، بدون مجوز ساخته شده است. پناهی در این اثر هم با زبان سینما، مقاومت می‌کند و هم نشان می‌دهد که روایت، حتی در سکوت، می‌تواند زنده بماند.

روایتی از شک، نه قطعیت

پناهی در اینجا جامعه‌ای را نشان می‌دهد که سال‌ها خشونت آن را از درون تهی کرده است. وحید و سه تن از دیگر زندانیان سابق، در چالشی دردناک سعی می‌کنند هویت مرد را تشخیص دهند: یکی صدای او را می‌شنود، دیگری بوی بدنش را می‌سنجد، سومی جای زخم‌هایش را لمس می‌کند، اما هیچ‌کس مطمئن نیست.

این صحنه‌ها پرسشی بنیادین را زنده می‌کند: وقتی حافظه و هویت در سرکوب شکل گرفته‌اند، حقیقت را چگونه می‌توان بازشناخت؟

طنز و تراژدی در کنار هم

پناهی در میانه تلخی داستان، لحظات طنز می‌آفریند. عروسی که با لباس سفیدش در خیابان‌های خاکی ایران ون را هل می‌دهد، تصویری می‌سازد که هم مضحک است و هم دردناک. این صحنه یادآور جامعه‌ای است که در آن شادی و اندوه، بی‌وقفه در هم تنیده می‌شوند. در دل شهر، صدای بوق‌ها، پارس سگ‌ها و همهمه جمعیت فضا را می‌سازد.

در هر گوشه، مردم در برابر کوچک‌ترین خدمت، پول طلب می‌کنند: از نگهبان تا پرستار و نوازنده خیابانی.

پناهی این واقعیت را بازتاب می‌دهد تا نشان دهد چگونه فساد و ناامیدی به بخشی از زندگی روزمره بدل شده‌اند.

سیاست در دل تصویر

پناهی بدون شعار، تصویری از کشوری خلق می‌کند که در آن بی‌عدالتی در کوچک‌ترین رفتارها نفوذ کرده است. او با دقتی مستندگونه و زبانی شاعرانه، سازوکار سرکوب را آشکار می‌کند. فیلم، همان‌قدر که درباره خاطره خشونت است، درباره امکان انسان بودن نیز هست. شخصیت‌ها میان انتقام و بخشش سرگردان می‌مانند و این سرگردانی، خود نقدی است بر جامعه‌ای که قربانیانش را وادار کرده شبیه ظالمان رفتار کنند.

پایانی برای فکر کردن، نه برای فراموش کردن

در پایان، حقیقت روشن می‌شود اما آرامش به کسی بازنمی‌گردد. وحید درمی‌یابد که حتی اگر انتقام بگیرد، زخم درونش التیام نمی‌یابد. پناهی با ابهامی شاعرانه این پرسش را یادآوری می‌کند که چگونه می‌توان در نظامی که مشروعیت خود را بر ترساندن و حذف بنا کرده، دوباره «زندگی» را آغاز کرد؟

پناهی از اینجا عبور می‌کند: او نمی‌خواهد جواب دهد، بلکه می‌خواهد سوال راعریان کند؛ می‌خواهد مخاطب را در مرداب اخلاق، مسئولیت و تاریخ فرو برد. این، مقابله‌ای مستقیم با حکومتی است که جواب‌ها را می‌فروشد اما پرسش‌ها را ممنوع می‌کند.