سازمان نظام پزشکی از ادامه بازداشت ۲۳ نفر از جامعه پزشکی خبر داد

روزنامه کویتی الرای گزارش داد که کمیته اجرای قطعنامه‌های شورای امنیت صادرشده ذیل فصل هفتم، مرتبط با مبارزه با تروریسم و جلوگیری از اشاعه سلاح‌های کشتار جمعی، هشت بیمارستان لبنانی را در فهرست موسسات مرتبط با تروریسم قرار داده است.

به‌نوشته این روزنامه، بیمارستان‌های بیمارستان دانشگاهی شیخ راغب حرب در نبطیه، صلاح غندور در بنت جبیل، الامل در بعلبک، سن‌جورج در الحدث، دارالحکمه در بعلبک، البتول در الهرمل بقاع، الشفاء در خلده و الرسول الاعظم، در جاده فرودگاه بیروت در این فهرست قرار گرفته‌اند.

روزنامه الرای نوشت این کمیته، چه به ابتکار خود و چه بر اساس درخواست یک نهاد خارجی ذی‌صلاح یا یک نهاد داخلی، می‌تواند هر شخصی را که بر پایه دلایل معقول مظنون به ارتکاب یا تلاش برای ارتکاب عمل تروریستی، مشارکت در آن یا تسهیل انجام آن باشد، در این فهرست قرار دهد.

در پی انتشار این گزارش حسین شقر، مدیر بیمارستان رسول الاعظم، به النهار گفت: «ما به طور رسمی از این خبر مطلع نشده‌ایم و همچنان در حال بررسی صحت آن از طریق وزارت بهداشت لبنان هستیم.»

مصطفی نیلی، وکیل دادگستری، در ایکس خبر داد که نرگس محمدی به شش سال حبس بابت اجتماع و تبانی، یک سال و نیم حبس بابت تبلیغ علیه نظام، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال تبعید به شهرستان خوسف محکوم شده است.

در پی برگزاری دادگاهی که وکیل او آن را «نمایشی» توصیف کرده، محمدی، برنده جایزه نوبل صلح و مدافع حقوق بشر، با صدور حکمی تازه از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد به مجموعاً ۷ سال و شش ماه حبس محکوم شد. بر اساس اعلام نیلی، وکیل او، محمدی به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به ۶ سال زندان و بابت «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال و شش ماه زندان محکوم شده و همچنین با دو سال تبعید به خوسف و دو سال ممنوع‌الخروجی روبه‌روست. این حکم بلافاصله پس از جلسه رسیدگی صادر و ابلاغ شده؛ جلسه‌ای که محمدی در اعتراض به روند دادرسی از ارائه دفاعیه خودداری کرد.

صدور این حکم در حالی انجام شده که وضعیت جسمانی محمدی نگران‌کننده گزارش شده است. او پس از ۵۹ روز بازداشت و قطع کامل ارتباطات از ۲۳ آذرماه، برای نخستین بار ۱۹ بهمن در تماسی کوتاه با وکیلش از پایان اعتصاب غذای شش‌روزه و انتقال اخیرش به بیمارستان به دلیل وخامت حال خبر داد؛ انتقالی که بدون تکمیل درمان به بازداشتگاه امنیتی وزارت اطلاعات مشهد بازگردانده شد. بنیاد نرگس با محکوم کردن این احکام «انتقام‌جویانه» و محرومیت‌های مستمر، هشدار داده است که تداوم فشارهای قضایی در کنار وضعیت پزشکی نامناسب، جان این زندانی سیاسی را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد و خواستار اقدام فوری جامعه جهانی برای توقف این روند و آزادی بی‌قیدوشرط او و دیگر زندانیان سیاسی شده است.

بر اساس یک گزارش میدانی از پزشکی قانونی کهریزک، که انجمن علمی دانشجویی جامعه‌شناسی دانشگاه تربیت‌مدرس منتشر کرده، همچنان حدود ۵۰ جسد ناشناس زن که در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه جان باخته‌اند، بدون هویت مشخص در پزشکی قانونی تهران باقی مانده‌اند. این گزارش که در ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ و با تمرکز بر وقایع ۱۸ تا ۲۱ دی تهیه شده، نشان می‌دهد نبود شفافیت، فقدان رسیدگی قضایی عادلانه و مداخلات امنیتی، شناسایی قربانیان زن را عملاً متوقف کرده و «جسد ناشناس» به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای پنهان‌سازی ابعاد سرکوب تبدیل شده است.

مشاهدات میدانی از تصاویر اجساد حاکی از الگوهای آشکار خشونت شدید است؛ از جمله جراحات گسترده صورت، شکستگی جمجمه، خون‌ریزی شدید و نشانه‌هایی که با شلیک مستقیم و ضربات سنگین به سر همخوانی دارد. به گفته نویسندگان گزارش، بخش قابل توجهی از این اجساد متعلق به زنان جوان بوده و در برخی موارد چهره‌ها به حدی آسیب دیده که شناسایی بدون شست‌وشو یا بررسی تخصصی ممکن نبوده است. با وجود آنکه پزشکی قانونی تهران مجهزترین مرکز شناسایی اجساد مجهول‌الهویه در کشور به‌شمار می‌رود، شواهد نشان می‌دهد از این ظرفیت‌ها برای شناسایی زنان کشته‌شده در اعتراضات استفاده نشده است.

گزارش همچنین از رویه‌های امنیتی و اداری بازدارنده پرده برمی‌دارد؛ از کنترل شدید مراجعه‌کنندگان و پرسش مستقیم درباره ارتباط مفقودی با اعتراضات تا هدایت خانواده‌ها به مسیرهای مبهم و فرسایشی. در حالی که مقام‌های رسمی از «شفافیت و پاسخگویی» سخن می‌گویند، این گزارش تاکید می‌کند که ابهام موجود نه تصادفی، بلکه نتیجه یک روند سازمان‌یافته است؛ روندی که موجب شده سرنوشت ده‌ها زن معترض کشته‌شده نامعلوم بماند و حقیقت فاجعه انسانی پشت عنوان «اجساد ناشناس» پنهان شود.

با این حال اما با اطمینان می‌گوید: «وحشیانه شکنجه‌ام کردند.»

پس از آزادی، تقریبا بلافاصله ایران را ترک کرده است. به دلایل امنیتی، کشور محل اقامت فعلی او اعلام نمی‌شود. او نام مستعار «دیبا» را برای روایتش انتخاب کرده است.

دیبا روایتش را از ۱۸ دی‌ماه آغاز می‌کند؛ روزی که همراه دوستانش به خیابان رفت.

به گفته او، جمعیت بسیار زیاد بود: «چند نفر از دوستانم خداحافظی کردند و رفتند. چند دقیقه بعد، ماموران حمله کردند.»

دیبا می‌گوید حمله، ناگهانی و به‌شدت خشن بود و در پی یورش نیروهای سرکوبگر به محدوده پشت سینما فرهنگ، جمعیت فرار کرد: «درِ خانه‌ها را می‌زدیم، همه دنبال پناهگاه بودند.»

در نهایت، دیبا همراه چند نفر دیگر وارد یک خانه مسکونی با درِ فلزی مشکی‌رنگ شد اما خیلی زود متوجه شدند که صاحبخانه با نیروهای حکومتی همکاری دارد.

دیبا می‌گوید: «با توهین گفت می‌برنتون اونجا که عرب نی انداخت و بعد ما را تحویل ماموران داد.

به‌گفته دیبا بازداشت‌شدگان به نیروهای دیگر سپرده و با کامیون باری منتقل می‌شوند. فضای خودرو به‌شدت محدود بوده است. افراد به‌صورت فشرده، با سرهای پایین نگه داشته‌شده و فشار شدید روی گردن جابه‌جا می‌شوند؛ فشاری که به گفته دیبا، آثارش به شکل درد، کبودی و آسیب جسمی باقی مانده است.

آن‌ها را به مکانی نامعلوم منتقل می‌کنند؛ جایی که خانه مسکونی نبوده و بیشتر شبیه سوله یا انباری بزرگ توصیف می‌شود. در بدو ورود، بازداشت‌شدگان را در حیاط به‌شدت کتک می‌زنند و سپس با چشم‌بند به داخل می‌برند. دیبا می‌گوید در مقاطعی بی‌هوش شده و وقتی به هوش آمده، خودش و دیگران را دیده که کنار هم روی زمین افتاده‌اند.

100%

در این محل، شکنجه‌های شدید فیزیکی آغاز می‌شود. او روایت می‌کند که مدتی از چنگک فلزی شبیه چنگک قصابی آویزان شده؛ پاهایش در هوا بوده و تمام وزن بدنش تحت کشش قرار داشته است. این وضعیت باعث درد شدید، بی‌حسی و آسیب جدی جسمی شده است.

به گفته دیبا، یکی از بازجویان قوی‌هیکل که جلیقه شکاری به تن داشته، با ضربه‌ای شدید به صورت او باعث خون‌ریزی می‌شود؛ به‌طوری که خون روی سر و صورتش جاری می‌شود.

او می‌گوید این بازجو سپس به شکلی تحقیرآمیز و آزاردهنده، خون روی صورت و سرش را با دست پخش کرده و آن را می‌لیسیده است؛ رفتاری که دیبا آن را نمونه‌ای آشکار از تحقیر، شکنجه و آزار جنسی و روانی توصیف می‌کند. بازجویان هم‌زمان او را «محارب» خطاب می‌کردند و به‌طور مستمر به اعدام تهدید می‌شد.

دیبا می‌گوید که شرایط بازداشت به‌شدت غیرانسانی بود. دسترسی به آب آشامیدنی محدود یا قطع می‌شد، غذای کافی داده نمی‌شد و گاه فقط تکه‌ای نان به داخل پرتاب می‌کردند. اجازه استحمام وجود نداشته و در مواردی با آب سرد مورد آزار قرار گرفته است. توهین، تحقیر و فشار روانی نیز به‌صورت مداوم ادامه داشته است.

در یکی از موارد، صدایی برای او پخش می‌کنند که در آن اعلام می‌شود پدرش خواسته او را بکشند؛ اقدامی که به گفته دیبا، بخشی از شکنجه روانی شدید بوده است.

در ادامه بازداشت، به‌صورت اجباری به او آمپول و آنچه «واکسن» عنوان شده تزریق می‌کنند و قرص‌های ناشناخته‌ای به او می‌دهند. دیبا می‌گوید ماموران با باز کردن دهانش، او را مجبور به خوردن این داروها کرده‌اند.

پس از آزادی، و خروج از ایران به‌دلیل وخامت وضعیت جسمی، آزمایش خون انجام می‌دهد که نشان‌دهنده اختلال و رقیق‌شدن خون بوده است. همچنین آثار کبودی، تورم و جراحات، به‌ویژه در ناحیه پاها، مشاهده و ثبت شده است.

مدت دقیق بازداشت همچنان برای او نامشخص است. در نهایت، با پرداخت بیش از دو میلیارد تومان از سوی نامزدش، آزادی او فراهم می‌شود. او پس از آزادی از ایران خارج شده است.

به گزارش اورشلیم‌پست مقام‌های اسرائیلی به آمریکا اطلاع داده‌اند که اگر جمهوری اسلامی از خط قرمز تعیین‌شده در برنامه موشک‌های بالستیک عبور کند، اسرائیل آماده اقدام یک‌جانبه است.

روزنامه اورشلیم‌پست یک‌شنبه ۱۹ بهمن به نقل از منابع آگاه نوشت اسرائیل در گفت‌وگوهای اخیر با همتایان آمریکایی خود تاکید کرده است که برنامه موشکی جمهوری اسلامی تهدیدی موجودیتی برای این کشور است.

یکی از این منابع به اورشلیم‌پست گفت: «به آمریکایی‌ها گفتیم اگر جمهوری اسلامی از خط قرمزی که درباره موشک‌های بالستیک تعیین کرده‌ایم عبور کند، به تنهایی حمله می‌کنیم.»

متن کامل گزارش را اینجا بخوانید.