زهرا علیزاده، ملیپوش تیم فوتبال زنان گلگهر سیرجان، بهعنوان اولین فوتبالیست ایرانی، در واکنش به کشتار بیسابقه مردم از سوی جمهوری اسلامی برای سرکوب انقلاب ملی ایرانیان با بزرگترین قتلعام خیابانی تاریخ، با انتشار پستی اینستاگرامی از تیم ملی فوتبال کنارهگیری کرد.
علیزاده در این پست نوشت: «این روزها که قلب ایران در درد و رنج میسوزد، در حالی که هر گوشه از وطن عزیزم پر از غم و ناامیدی است، حس میکنم دیگر نمیتوانم آنطوری که قبلا بازی میکردم، بازی کنم. تیم ملی همیشه برای من نماد افتخار و ایستادگی بوده ولی امروز مهمترین اولویت من مردم سرزمینم و دلی است که برای آنها میتپد. حضورم در تیم ملی هرچند کوتاه لحظههای بینظیری برایم رقم زده که هیچوقت فراموش نمیکنم. با هر گل و پیروزی قلبم برای ایران میتپید.»
این بازیکن ۲۵ ساله در ادامه نوشت: «اما امروز در کنار مردم بودن و ایستادن در کنارشان از هرچیزی برایم مهمتر است. من هنوز هم همان عشق و احترام را به تیم و کشورم دارم اما تا زمانی که درد و رنج هموطنانم ادامهدار باشد، تصمیم گرفتم که از میادین ملی کنار بروم.»
علیزاده در پایان نوشت: «این خداحافظی نه از عشق به تیم ملی بلکه از سر دلی پر از درد و نگرانی برای مردمی است که شایستهی بهترینها هستند. امیدوارم روزی برسد که همهی ما به پیروزی دست پیدا کنیم. نه فقط در زمین فوتبال بلکه در زندگی روزمره. تا روزی که ایران دوباره سر زنده و شاداب باشد من در کنار مردمم خواهم ایستاد. زنده باد ایران و ایرانی.»
در این نامه که با عنوان «به نام مسئولیت علمی و احترام به کرامت انسانی» و با امضای ۲۱ نفر منتشر شده، نویسندگان اعلام کردند وضعیت کنونی ایران از منظر مسئولیت حرفهای و علمی «قابل بیتفاوتی نیست».
امضاکنندگان نامه نوشتند جمهوری اسلامی در حال حاضر از «خشونت گسترده علیه جمعیت خود» استفاده میکند و اعتراضات مسالمتآمیز با «خشونت مرگبار» سرکوب میشود.
آنان تاکید کردند دادههای تصویربرداری پزشکی، الگوهای جراحاتی را نشان میدهند که با روشهای معمول کنترل معترضان همخوانی ندارند.
مژگان هرسینی، مهرنگار مسعودیان، حسن قدیمی، مهیار ارجمندی، فریدون چهرازی و مرجان نژاد، از جمله امضاکنندگان این نامه هستند.
آنان نوشتند برخی الگوهای جراحتی در میان معترضان، شباهتهایی به آثار ناشی از سلاحهای گرم دارند و نیازمند یک تحلیل مستقل و علمی هستند و «به همان اندازه نگرانکننده، استفاده از تجهیزات حفاظتی در میان نیروهای حامی رژیم است که میتواند نشاندهنده به کارگیری مواد شیمیایی یا سمی باشد».
فیزیکپزشکان امضاکننده این نامه تاکید کردند دغدغه آنها «هم ارزیابی تخصصی و هم انسانی» است و از جامعه بینالمللی و نهادهای مستقل حقوق بشری و علمی خواستند اقدامات نیروهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی را بهطور جامع بررسی کنند.
پیشتر بیل رامل، معاون سابق وزیر خارجه بریتانیا و نماینده پیشین پارلمان این کشور، اعلام کرده بود جمهوری اسلامی ممکن است از مواد شیمیایی یا سمی برای سرکوب اعتراضات اخیر در ایران استفاده کرده باشد.
همچنین گفتوگوهای ایراناینترنشنال با شاهدان عینی اعتراضات در شهرهای مختلف ایران نشان میدهد ماموران سرکوبگر جمهوری اسلامی، همزمان با شلیک گلوله به معترضان، از گازهای اشکآور و سلاحهای شیمیایی استفاده کردهاند که باعث بروز طیفی از آسیبهای شدید جسمی، تنفسی و حرکتی در معترضان شده است.
به عنوان نمونه، تصاویر، افرادی را با لباس و ماسک محافظ ویژه برای مواد شیمیایی خطرناک نشان میداد که بر روی خودروهای خاکیرنگ در خیابانهای سبزوار مستقر شدند.
بهکارگیری مواد شیمیایی علیه معترضان میتواند مصداق یک جنایت جدی علیه غیرنظامیان به شمار آید.
هرگونه نقض کنوانسیون سلاحهای شیمیایی که ایران از امضاکنندگان آن است، میتواند پیامدهای حقوقی و سیاسی گستردهای برای جمهوری اسلامی بهدنبال داشته باشد.
پیشتر بشار اسد، رییسجمهوری مخلوع سوریه، نیز بارها به استفاده از مواد شیمیایی علیه معترضان غیرنظامی این کشور متهم شده بود.
