مارکو روبیو: ایران غنیسازی را ابزار بازدارندگی میداند؛ رسیدن به توافق آسان نخواهد بود
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا در جلسه استماع کمیته روابط خارجی سنای آمریکا گفت رسیدن به توافق هستهای با ایران آسان نخواهد بود و تهران غنیسازی را نه برای انرژی، بلکه بهعنوان ابزاری برای بازدارندگی دنبال میکند.
روبیو تاکید کرد: «ما امیدواریم بتوانیم به توافقی با ایران برسیم، چون از نظر من، گزینه جایگزین بسیار بدتر خواهد بود، هرچند شاید لازم باشد.»
او افزود: «اگر ایران فقط بهدنبال یک برنامه هستهای غیرنظامی باشد، الگویی برای آن وجود دارد که کشورهای زیادی در جهان از آن پیروی میکنند. در این الگو، کشورها راکتور میسازند و سپس مواد غنیشده را وارد میکنند.»
روبیو گفت: «موضع ایران این نیست که فقط انرژی میخواهد. آنها ادعا میکنند که غنیسازی برایشان مسئلهای حیثیتی و نشانهای از غرور ملی است.»
او در پایان هشدار داد: «از نگاه ما، ایران غنیسازی را ابزاری برای بازدارندگی میداند. این توانایی، ایران را به کشوری در آستانه دستیابی به سلاح هستهای تبدیل میکند و در نتیجه، دستنیافتنی خواهد شد. این دقیقا جوهره چالشی است که اکنون با آن روبهرو هستیم.»
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، غنیسازی اورانیوم از سوی جمهوری اسلامی را مسئله چالش برانگیز در مسیر مذاکرات هستهای دانست و گفت که جمهوری اسلامی غنیسازی را نه برای تولید انرژی، بلکه بهعنوان ابزار بازدارندگی میخواهد؛ مسئلهای که برای ایالات متحده غیرقابل پذیرش است.
روبیو گفت اگر هدف جمهوری اسلامی تنها بهرهبرداری صلحآمیز از انرژی هستهای باشد، الگویی بینالمللی برای آن وجود دارد که بسیاری از کشورها از آن پیروی میکنند. در این مدل، کشورها راکتور دارند اما سوخت مورد نیاز را از خارج وارد میکنند. به گفته او، این گزینه در صورت تمایل میتواند برای حکومت ایران نیز فراهم باشد.
اما روبیو هشدار داد که حفظ فناوری غنیسازی بهمعنای داشتن توان بالقوه برای رسیدن به سطح تسلیحاتی است، چراکه پس از دستیابی به سطوح پایین، رسیدن به غنیسازی بالا تنها مسئله زمان است. او گفت جمهوری اسلامی پیشتر این توانایی را نشان داده و در حال حاضر نیز طبق مصوبه مجلس، به غنیسازی بالای ۶۰ درصد ادامه میدهد.
وزیر خارجه آمریکا افزود که جمهوری اسلامی غنیسازی را نه صرفا برای انرژی، بلکه بهعنوان نماد غرور ملی و ابزار بازدارندگی میبیند؛ نگاهی که از دید ایالات متحده، اصلیترین مانع در رسیدن به توافق هستهای است.
روبیو گفت: «موضع ایران این نیست که فقط انرژی میخواهد. آنها ادعا میکنند که غنیسازی یک مسئله حیثیتی و غرور ملی است. از نگاه ما، آنها غنیسازی را به عنوان ابزار بازدارندگی میخواهند. آنها معتقدند که این توانایی، ایران را به یک قدرت هستهای در آستانه تسلیحاتی شدن تبدیل میکند و در نتیجه، دستنیافتنی خواهد شد و این دقیقا جوهره چالشی است که اکنون با آن روبهرو هستیم.»
مهدی رجبیان، آهنگساز ایرانی برای ساخت موسیقی تیزرهای مرسدس بنز برنده جایزه بینالمللی «تیلی» در چهلوششمین دوره این رویداد جهانی شد.
این جایزه در بخش تخصصی «استفاده خلاقانه از موسیقی در تیزر تبلیغاتی» برای ساخت موسیقی تیزرهای رسمی مرسدس بنز به رجبیان اهدا شده است.
جوایز تیلی، یکی از معتبرترین جوایز جهانی در حوزه آثار رسانهای، از سال ۱۹۷۹ در ایالات متحده بنیانگذاری شده و هر ساله به برجستهترین تولیدات تبلیغاتی، تلویزیونی، و دیجیتال در سراسر جهان تعلق میگیرد.
رجبیان که حبس در زندان اوین، سلول انفرادی و اعتصاب غذای چهلروزه را در سابقه خود دارد، اکنون بهعنوان آهنگساز کمپانی مرسدس بنز، موسیقی رسمی تیزرهای این برند را تولید میکند؛ آثاری که در صفحات رسمی مرسدس بنز با میلیونها دنبالکننده منتشر شدهاند.
از جمله آثار او میتوان به موسیقی تیزر «روز جهانی زمین با مرسدس بنز»، تیزر خودروی تاریخی و گرانقیمت «مرسدس بنز ۳۰۰ اسالآر»، و مجموعهای از تیزرهای مربوط به خودروهای کلکسیونی مرسدس بنز در قرن نوزدهم اشاره کرد.
مجله معتبر آلمانی بیلد همکاری رجبیان با مرسدس بنز را «گامی مهم برای حضور جهانی موسیقی مستقل ایرانی» توصیف کرده است. پیش از این نیز در آبانماه ۱۴۰۲ جایزه بینالمللی هنرمندان اقلیت سازمان ملل به مهدی رجبیان تعلق گرفت اما به دلیل ممنوعالخروج بودن رجبیان، این جایزه به صورت غیابی به او ارائه شد.
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، با ابراز امیدواری نسبت به ادامه گفتوگوهای هستهای با جمهوری اسلامی گفت که بهباور او، گزینه جایگزین برای شکست مذاکرات «بسیار بدتر» خواهد بود، هرچند در صورت لزوم، آمریکا آماده آن است.
روبیو تاکید کرد که هدف واشینگتن رسیدن به توافقی با جمهوری اسلامی است که ایران را به مسیری متفاوت از دو دهه گذشته هدایت کند؛ مسیری که به گفته او «مسیر صلح و شکوفایی، با اقتصادی در حال توسعه و برنامهای غیرنظامی برای انرژی هستهای، اما بدون غنیسازی» باشد.
او افزود: «رییسجمهور [ترامپ] کاملا روشن گفته که ایران هرگز نباید به سلاح هستهای دست یابد؛ این اتفاق نخواهد افتاد.» وزیر خارجه آمریکا با اشاره به دشواریهای این مسیر، گفت که ایالات متحده همچنان درگیر این روند دیپلماتیک است.
روبیو در پایان تاکید کرد: «رسیدن به این هدف آسان نخواهد بود، اما این همان فرآیندی است که درگیرش هستیم.»
حالت تهوع در وسایل نقلیه یا همان «ناخوشی حرکت» که یکسوم افراد را درگیر میکند، چیست و چه کسانی بیشتر به آن مبتلا میشوند؟
ناخوشی حرکت یا همان حالت تهوع در وسایل نقلیه، تجربهای آزاردهنده است که بسیاری از ما با آن آشنا هستیم.
اما چرا برخی افراد میتوانند بهراحتی در خودرو مطالعه کنند، در حالی که برخی دیگر حتی با نگاه کوتاه به صفحه تلفن همراه دچار حالت تهوع میشوند؟
به گزارش گاردین، بر اساس آمار، از هر سه نفر یک نفر مستعد ابتلا به ناخوشی حرکت است. این وضعیت به معنای حساسیت بالا نسبت به حرکتهای خاص در وسایل نقلیه مانند خودرو، هواپیما و کشتی است.
ناخوشی حرکت چیست؟
به گفته جان گلدینگ، استاد روانشناسی کاربردی دانشگاه وستمینستر لندن، ناخوشی حرکت اصطلاحی عمومی است که شامل انواع مختلف ناخوشیهای مرتبط با سفر، مانند دریازدگی، ارتفاعزدگی و خودروزدگی میشود.
علائم ناخوشایند این عارضه شامل تهوع، استفراغ، آروغ زدن، خوابآلودگی، سرگیجه، سردرد و تاری دید است. جالب اینکه حتی بدون سفر هم میتوان این علائم را تجربه کرد.
گلدینگ یادآور میشود که در سال ۱۸۹۵، وقتی برادران لومیر اولین فیلم سینمایی را برای عموم نمایش دادند، برخی از تماشاگران دچار سرگیجه و حالت تهوع شدند که امروزه به آن «ناخوشی حرکت ناشی از دید» میگویند.
علت ناخوشی حرکت چیست؟
صفیه دبار، پزشک عمومی و متخصص سلامت اجرایی در کلینیک مایو لندن، توضیح میدهد: «بر اساس رایجترین نظریه، یعنی نظریه تعارض حسی، بدن برای درک موقعیت و حرکت خود از ترکیبی از اطلاعات حسی بهره میبرد: محرکهای بصری، حس عمقی (درک موقعیت اندامها در فضا) و سیستم دهلیزی در گوش داخلی که مسئول حفظ تعادل است.»
به گفته دبار، این سه مکانیسم معمولا بهصورت هماهنگ عمل میکنند، اما در شرایطی که یکی از آنها با بقیه ناهماهنگ باشد - مثلا زمانی که در حال مطالعه روی یک صفحه ثابت در خودرو هستید، در حالیکه سیستم دهلیزی همچنان حرکت را حس میکند - تعارض میان سیگنالها مغز را دچار سردرگمی میکند و به بروز علائمی مانند تهوع میانجامد.
چرا برخی افراد بیشتر دچار ناخوشی حرکت میشوند؟
بهرنگ کشاورز، دانشمند ارشد موسسه تحقیقاتی کایت و استاد گروه روانشناسی دانشگاه متروپولیتن تورنتو، میگوید چندین عامل در استعداد ابتلا به ناخوشی حرکت نقش دارند.
به گفته او، ناخوشی حرکت معمولا در کودکان هشت تا ۱۲ سال به اوج خود میرسد.
بر اساس تحقیقات، افرادی که در بدو تولد مونث شناخته میشوند، بیشتر از افرادی که در بدو تولد مذکر هستند، به ناخوشی حرکت مبتلا خواهند شد. از سوی دیگر، مطالعات نشان میدهند بیماری حرکت ممکن است ۵۰ تا ۷۰ درصد وراثتی باشد.
توماس استوفرگن، استاد بازنشسته حرکتشناسی دانشگاه مینهسوتا، معتقد است برخی افراد در سازگاری با حرکتهای جدید و عجیب توانایی بیشتری دارند.
او میگوید: «برخی افراد بهطور ذاتی هماهنگتر عمل میکنند و میتوانند مهارتهای حرکتی جدید را سریعتر بیاموزند، در حالی که دیگران برای یادگیری حرکتهای جدید زمان بیشتری نیاز دارند.»
آنچه متخصصان بر آن اتفاق نظر دارند، این است که ناخوشی حرکت نشانهای از ضعف شخصیتی فرد محسوب نمیشود.
دبار خاطرنشان میکند: «ابتلا به این عارضه ارتباطی با حساسیت بیش از حد یا اضطراب افراد ندارد، بلکه برخی انسانها بهطور ذاتی گیرندههای حسی حساستری نسبت به محرکهای حرکتی دارند و واکنش بدنشان به این محرکها شدیدتر است.»
گلدینگ اضافه میکند که حدود نیمی از فضانوردان تازهکار حین آموزش دچار ناخوشی حرکت میشوند، با اینکه آنها افرادی بسیار آماده و باانگیزه هستند.
چگونه میتوان اثرات ناخوشی حرکت را کاهش داد؟
متخصصان برای مقابله با ناخوشی حرکت دو رویکرد اصلی را پیشنهاد میکنند: راهکارهای رفتاری و درمانهای دارویی.
در بخش راهکارهای رفتاری، نشستن در صندلی جلوی خودرو میتواند تاثیر چشمگیری در کاهش علائم داشته باشد.
مصرف زنجبیل با خاصیت ضد تهوع طبیعی، گوش دادن به موسیقی دلنشین، تنفس هوای تازه و استشمام رایحههای خوشایند نیز میتواند علائم را کاهش دهد.
نکته جالب توجه دیگر، تقلید حرکات راننده است؛ به گفته پژوهشگران، رانندگان کمتر دچار این عارضه میشوند زیرا حرکتهای خودرو را پیشبینی میکنند، بنابراین تقلید رفتار آنها مانند خم شدن در پیچها میتواند مفید باشد.
با این حال، موثرترین راه مقابله با بیماری حرکت، عادتپذیری است؛ یعنی انجام مکرر فعالیتی که باعث ناخوشی حرکت میشود تا زمانی که دیگر این عارضه بروز نکند.
گلدینگ میگوید: «این روش موثرترین راهکار است، عوارض جانبی ندارد، اما بسیار زمانبر است.»
قاسم محبعلی، دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی در گفتوگو با وبسایت «رویداد ۲۴» درباره سرنوشت مذاکرات بعد از افزایش اختلافات ایران و آمریکا بر سر موضوع غنیسازی، به مقامات جمهوری اسلامی هشدار داد که فرصت دیگری برای «نه جنگ نه صلح» باقی نیست، چون الان موضوع «یا جنگ یا صلح» مطرح است.
در سالهای اخیر خامنهای گفته بود که «نه مذاکره میکنیم و نه جنگ میشود».
او گفت: «حتی اگر جنگ نشود آنقدر تحریمها افزایش پیدا خواهد کرد که شرایط اقتصادی ایران امکان تحمل این تحریمها را نخواهد داشت. ضمن آنکه احیای قطعنامه ۱۹۲۲ بعد از فعالسازی مکانیزم ماشه ریسک بالایی دارد، چون این قطعنامه همانند قطعنامهای است که آمریکاییها برای حمله به عراق از آن استفاده کردند.»
محبعلی اذعان کرد که غنیسازی برای تهران دیگر موضوعی فنی نیست بلکه «موضوعی حیثیتی محسوب میشود.»
او افزود: «سیاست ایران از اول چشمانداز روشنی درباره برنامه هستهای خودش نداشته است. غنیسازی برای کشور قریب به ۲ تریلیون دلار هزینه بالا آورده و تحریمهای زیادی به ما تحمیل شده، حالا ایران احساس میکند اگر از غنیسازی صرفنظر کند شکست بزرگی را متحمل شده است.»
محبعلی با اشاره به دو مدل همکاری آمریکاییها با سایر کشورها در غنیسازی اورانیوم ادامه داد: «نخستین شرط آن است که غنیسازی توجیه اقتصادی داشته باشد، در این صورت میتوان مثل مدل هند توافقی جداگانه با آمریکا امضا کرد و آمریکاییها خودشان به ایران بیایند و غنیسازی را انجام دهند، اگر این اتفاق بیفتد شاید مشکل اختلافی ما با آمریکا در مذاکرات برطرف شود.»
او گفت: «برخی کشورها مثل ژاپن، آلمان و آرژانتین نیز سلاح اتمی ندارند، اما بر پروسه غنیسازی آنها، آمریکاییها نظارت مستقیم دارند».
