ارتباط انفجارهای رادیویی سریع و «مگنتارها» در کهکشان‌های عظیم

کالاس که در دوران نخست‌وزیری به نقض حقوق بشر در ایران و سرکوب معترضان به دست جمهوری اسلامی در پاییز ۱۴۰۱ اعتراض کرد، از حامیان جدی اوکراین به شمار می‌رود.

او که قصد دارد موضوع قرار دادن سپاه پاسداران در فهرست گروه‌های تروریستی اروپا را با وزیران خارجه این اتحادیه مطرح کند، این هفته در برابر اعضای پارلمان اروپا گفت خط‌ مشی این اتحادیه در قبال تهران، باید سخت‌تر باشد

فرایند جایگزینی کمیسرهای اروپا

قرار است کمیته‌های پارلمان اروپا پس از ارزیابی عملکرد و صلاحیت کمیسرهای پیشنهادی، نتایج را به کنفرانس روسا (شامل رییس پارلمان و روسای گروه‌های سیاسی) ارائه کنند.

این کنفرانس در ۲۱ نوامبر ارزیابی نهایی را انجام داده و جلسات استماع را خاتمه می‌دهد.

رای‌گیری نهایی برای تایید کل هیات کمیسرها از سوی نمایندگان پارلمان اروپا در جلسه عمومی ۲۵ تا ۲۸ نوامبر در استراسبورگ برگزار خواهدشد.

مواضع کالاس در پارلمان اروپا

کالاس این هفته در جلسه استماع پارلمان اروپا موضعی صریح و قاطع در قبال روسیه و جنگ اوکراین اتخاذ کرد و با تاکید بر این که روسیه باید هزینه تخریب‌های خود را در اوکراین بپردازد، پیشنهاد داد تمامی دارایی‌های بلوکه‌ شده روسیه به ارزش حدود ۳۰۰ میلیارد یورو، برای بازسازی اوکراین استفاده شود.

کالاس در این جلسه گفت: «روسیه در حال نابود کردن اوکراین است و باید برای این اقدامات پاسخگو باشد. دارایی‌های بلوکه‌ شده روسیه می‌تواند نقشی اساسی در بازسازی اوکراین ایفا کند.»

او هشدار داد که رها کردن این کشور از سوی آمریکا می‌تواند منجر به تقویت چین و دیگر بازیگران استراتژیک جهان شود و گفت اگر آمریکا نگران چین است، باید به پاسخ اروپا و آمریکا به تجاوز روسیه نیز توجه داشته باشد.

دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری منتخب آمریکا، در دوران کمپین انتخاباتی خود بدون اشاره به جزییات بیشتر، بارها وعده داد که به جنگ اوکراین پایان خواهد داد.

کالاس در برابر اعضای پارلمان اروپا، در خصوص خاورمیانه موضعی محتاطانه اتخاذ کرد و خواستار خویشتنداری طرف‌های درگیر شد.

او بر اهمیت رعایت قوانین بین‌المللی بشردوستانه و محافظت از غیرنظامیان تاکید کرد.

استعفا به قصد جانشینی بورل

کالاس پس از سه سال و نیم حضور در مقام نخست وزیری استونی، روز دوشنبه ۲۵ تیر، در یک دیدار کوتاه با آلار کاریس، رییس‌جمهوری این کشور در کاخ ریاست‌جمهوری در تالین، پایتخت استونی، استعفای رسمی خود را تقدیم کرد.

کاریس در بیانیه‌ای دوران نخست‌وزیری کالاس را «دوره‌ای پر از بحران» توصیف کرد و اظهار داشت که دولت او با بحران‌های «کرونا»، «رکود اقتصادی» و «جنگ در اروپا» مواجه بود.

به گفته کاریس، روسیه با تجاوز به اوکراین «تصویر قبلی امنیت این کشور» را نابود کرد.

کابینه کالاس از ائتلاف سه حزب شامل حزب راست میانه اصلاحات، حزب سوسیال دموکرات و حزب لیبرال استونی ۲۰۰، تشکیل شد.

با استعفای نخست‌وزیر، کابینه او نیز به طور خودکار منحل می‌شود.

تا زمان سوگند خوردن کابینه جدید در اوایل ماه اوت، کابینه فعلی به عنوان دولت موقت به کار خود ادامه خواهد داد.

مطالعه سیاست دفاعی و خارجی

کالاس در سه سال گذشته بودجه دفاعی سالانه این کشور را نزدیک به ۱/۵ میلیارد دلار که معادل سه درصد تولید ناخالص داخلی استونی ‌است افزایش داد.

زمانی که او نخست‌وزیر استونی شد، فکر می‌کرد سیاست خارجی نقطه ضعفش است؛‌ پس با توصیه‌های دیگر رهبران، یک برنامه مطالعاتی شخصی طراحی کرد.

او در حال حاضر در حال خواندن تاریخ ایران است و آثاری از مارگارت تاچر، هنری کیسینجر و بیوگرافی ولادیمیر زلنسکی اوکراینی در سال جاری و همچنین کتاب‌هایی درباره خاورمیانه، اسرائیل-فلسطین و تایوان را بررسی کرده است.

کالاس درباره ایران چه می‌گوید؟

کالاس تاکنون چندین بار نگرانی‌های خود را در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران ابراز کرده است.

او در اعتراضات سراسری که پس از کشته شدن مهسا ژینا امینی در پاییز ۱۴۰۱ شکل گرفت، خشونت نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در سرکوب معترضان را محکوم کرد و از نقض حقوق بشر در ایران به عنوان یک نگرانی جدی برای استونی و جامعه بین‌المللی یاد کرد.

کالاس همچنین در خصوص سیاست‌های تهران در منطقه و همکاری‌های جمهوری اسلامی با روسیه و بلاروس ابراز نگرانی کرده است.

او حکومت ایران را یکی از متحدان اصلی روسیه در جنگ اوکراین توصیف کرده و گفته است همکاری‌های نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی با روسیه و بلاروس می‌تواند تنش‌های منطقه‌ای و جهانی را تشدید کند.

کالاس پس از حمله پهپادی جمهوری اسلامی به اسرائیل در فروردین ماه، پستی در شبکه ایکس منتشر کرد و در آن از «حمله غیرموجه ایران به اسرائیل» به شدیدترین وجه ممکن ابراز تاسف و از هر گونه تشدید تنش نظامی در منطقه انتقاد کرد.

کالاس معتقد است چنین حملاتی می‌توانند به افزایش خشونت و بی‌ثباتی در خاورمیانه منجر شوند و باید از آن‌ها جلوگیری کرد.

سابقه فعالیت سیاسی

کالاس از سال ۱۳۹۳ تا سال ۱۳۹۷ نماینده استونی در پارلمان اروپا بود.

در این دوره تمرکز او بر موضوعات مربوط به بازار داخلی و حمایت از مصرف‌کنندگان بود.

پس از بازگشت از پارلمان اروپا، کالاس به عنوان نماینده مجلس استونی انتخاب شد.

او در سال ۱۳۹۷ رهبری حزب اصلاحات استونی را به دست گرفت و جایگزین هاوی راسکو شد.

کالاس سرانجام در دی ۱۳۹۹ توانست به عنوان نخست‌وزیر استونی سوگند یاد کند و پا جای پای پدر خود بگذارد.

زندگی شخصی کایا

کایا کالاس در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۵۶ در تالین به دنیا آمد و هم اکنون ۴۷ ساله است.

پدر او سییم کالاس، نخست‌وزیر سابق و یکی از بنیان‌گذاران حزب اصلاحات است.

کالاس فارغ‌التحصیل رشته حقوق از دانشگاه تارتو در شهر تارتو استونی است.

او قبل از ورود به عرصه سیاست، به عنوان وکیل فعالیت می‌کرد.

کالاس متاهل است و سه فرزند دارد.

این زن سیاستمدار تلاش کرده تا میان زندگی حرفه‌ای و خانوادگی خود تعادل برقرار کند. او از نقش مادر بودن به عنوان یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی خود یاد می‌کند.

100%

به اعتقاد پژوهشگران، این محل که مربوط به قرن هفتم میلادی است، صحنه «نبرد سرنوشت‌ساز قادسیه» بوده که نقش تعیین‌کننده‌ای در گسترش اسلام در منطقه داشته است.

بر اساس گزارش تصویری آسوشیتدپرس، تصاویر ماهواره‌های جاسوسی ایالات متحده مربوط به دهه ۱۹۷۰، نشان می‌دهد که این منطقه همان محل رویارویی تاریخی مسلمانان و امپراتوری ساسانی در «نبرد قادسیه» است.

این نبرد سرنوشت‌ساز با پیروزی سپاه اسلام به پایان رسید و تحولی بنیادین در سرنوشت منطقه ایجاد کرد.

اسناد تاریخی نشان می‌دهند در این نبرد، نیروهای مسلمان از جبهه غرب و سپاهیان ساسانی از جانب شرق وارد منطقه شدند و در این نقطه با یکدیگر به رویارویی پرداختند.

نبرد قادسیه به عنوان یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادهای نظامی در تاریخ صدر اسلام شناخته می‌شود که مسیر گسترش اسلام را در منطقه هموار کرد.

به گزارش سی‌ان‌ان، این پژوهش از سوی پژوهشگران دانشگاه دورهام بریتانیا و دانشگاه القادسیه عراق صورت گرفته‌ و جزییات آن روز دوشنبه ۲۱ آبان در مجله باستان‌شناسی اَنتیکویتی منتشر شده‌ است.

نبرد سرنوشت‌ساز قادسیه که در سال ۶۳۶ یا ۶۳۷ میلادی رخ داد، پیروزی مهمی برای مسلمانان به شمار می‌رفت و راه را برای گسترش اسلام به فراتر از مرزهای شبه‌جزیره عربستان هموار کرد اما محل دقیق وقوع آن تاکنون ناشناخته مانده‌ بود.

ویلیام ددمن، باستان‌شناس در دانشگاه دورهام، در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان اظهار داشت که این کشف بخشی از یک پروژه گسترده نقشه‌برداری از مکان‌های باستانی در سراسر خاورمیانه است.

این تیم تحقیقاتی در ابتدا مشغول مطالعه و ترسیم مسیر زیارتی درب زبیده، راه باستانی میان کوفه عراق تا مکه، با استفاده از تصاویر ماهواره‌های جاسوسی دهه ۱۹۷۰ و متون تاریخی بودند که دریافتند می‌توانند از همین منابع برای شناسایی محل دقیق نبرد سرنوشت‌ساز قادسیه نیز بهره ببرند.

ددمن در گام نخست، با استفاده از فواصل ذکر شده در منابع تاریخی، مجموعه‌ای از دایره‌ها را روی نقشه ترسیم کرد و سپس مناطقی را که در تصاویر ماهواره‌ای همپوشانی داشتند، با دقت بیشتری مطالعه کرد.

ددمن می‌گوید که از یافتن قلعه و آثار دو دیوار ذکر شده در گزارش‌های تاریخی «شگفت‌زده» شده است: «باورش واقعا برایم دشوار بود.»

بر اساس یافته‌های این تیم پژوهشی که با تحقیقات میدانی محققان عراقی نیز تایید شده‌ است، نبرد قادسیه در منطقه‌ای واقع در ۳۰ کیلومتری جنوب کوفه در استان نجف امروزی رخ داده‌ است.

ددمن می‌گوید این نبرد سرنوشت‌ساز، نقطه عطفی در تاریخ بود که طی آن، سپاه کوچک‌تر مسلمانان توانست نیروی به مراتب بزرگ‌تر امپراتوری ساسانی را که بر منطقه حکمرانی می‌کرد، شکست دهد.

به گفته او، این «نخستین پیروزی تعیین‌کننده مسلمانان پس از چندین شکست» بود که راه را برای گسترش قلمروشان به فراتر از مرزهای عربستان گشود.

طبق گزارش‌های منتشر شده، این منطقه تاریخی اکنون به زمین‌های کشاورزی تبدیل شده و بخش عمده دیوار ۹/۷ کیلومتری آن تخریب شده‌ است.

به گزارش سی‌ان‌ان، در انتهای شرقی «جنگل سیاه» آلمان و در کنار شهر تاریخی روتوایل، سازه‌ عظیمی به نام «برج آزمایش آسانسور تیسنکروپ» با ارتفاع ۲۴۶ متر سر به فلک کشیده‌ است.

این سازه شگفت‌انگیز یکی از بلندترین ساختمان‌های آلمان به شمار می‌رود.

نمای بیرونی برج که فاقد هرگونه پنجره است، نشان می‌دهد که کاربری آن نه مسکونی است و نه اداری، بلکه درون آن ۱۲ چاهک عمودی برای آزمایش جدیدترین مدل‌های آسانسور تعبیه شده‌‌اند.

برج‌های آزمایش آسانسور در جهان

شرکت آلمانی تیسنکروپ که سازنده آسانسورهای بسیاری از آسمان‌خراش‌های جهان از جمله برج تجارت جهانی وان نیویورک است، برج‌های آزمایشی دیگری نیز در نقاط مختلف جهان دارد.

یکی از این برج‌ها سازه‌ای ۱۲۸ متری در منطقه باتری آتلانتا است که در نزدیکی استادیوم تیم بیسبال آتلانتا بریوز قرار دارد. برج دیگر در شهر ژونگ‌شان چین واقع شده که با ارتفاع ۲۴۸ متری، تقریبا سه برابر بلندتر از مجسمه آزادی است.

برج‌های آزمایش آسانسور می‌توانند حتی از این هم مرتفع‌تر باشند. برای نمونه، برج اِچ-۱ که از سوی شرکت ژاپنی هیتاچی در شهر گوانگجو چین ساخته شده، ارتفاعی معادل ۲۸۹ متر دارد.

این برج در میان آسمان‌خراش‌های متراکم گوانگجو یکی از بلندترین‌هاست و اگر در نیویورک بود، در میان ۲۵ ساختمان مرتفع این شهر جای می‌گرفت و اگر در لس‌آنجلس قرار داشت، سومین ساختمان بلند این شهر به شمار می‌رفت.

تومیو پیکالا، مدیر ارشد فناوری شرکت کونه، سازنده فنلاندی آسانسور، در همین رابطه به سی‌ان‌ان گفت: «برج‌های آزمایش آسانسور را می‌توان به پیست تمرین تیم‌های فرمول یک تشبیه کرد. دلیل اصلی ساخت این برج‌ها این است که برخی از آزمایش‌های مربوط به ایمنی آسانسور را تنها می‌توان در شرایط واقعی انجام داد.»

شرکت کونه که سازنده آسانسورهای برج‌های مشهوری چون تایپه ۱۰۱ (بلندترین ساختمان جهان بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰) و برج شارد لندن است، نخستین برج آزمایشی خود را در سال ۱۹۶۷ در شهر هووینکای فنلاند راه‌اندازی کرد.

از آن زمان تاکنون، این شرکت چهار برج آزمایشی دیگر نیز ساخته که بلندترین آن‌ها در سال ۲۰۱۵ در شهر کونشان چین تکمیل شد و ارتفاع آن به ۲۳۶ متر می‌رسد.

چرا به این برج‌ها نیاز داریم؟

به گفته پیکالا، شرایط واقعی کارکرد آسانسور در برج‌های مخصوص آزمایش شبیه‌سازی می‌شوند، با این تفاوت که مسافران عادی در آن‌ها حضور ندارند. او افزود که این برج‌ها محیط مناسبی برای بررسی کیفیت، راحتی و قابل اعتماد بودن آسانسورها هستند.

او همچنین درباره یکی از آزمایش‌های مهم ایمنی که شبیه‌سازی سقوط آزاد است، گفت: «در این آزمایش به جای آسانسور واقعی، از جسمی با وزن مشابه استفاده می‌شود. در این حالت، سیستم‌های ترمز اضطراری و دنده‌های ایمنی باید فعال شوند تا آسانسور را به شکلی ایمن متوقف و از آسیب دیدن سرنشینان جلوگیری کنند.»

پیکالا اضافه کرد: «علت ارتفاع زیاد برخی برج‌های آزمایشی این است که آسانسورهای جدید آنقدر سرعت بالایی دارند که خیلی زود مسیر آزمایش را طی می‌کنند.»

او در ادامه توضیح داد: «هرچه سرعت آسانسور بیشتر باشد، به برج آزمایشی بلندتری نیاز است. آسانسورهای پرسرعت با سرعتی بیش از ۹ متر بر ثانیه حرکت می‌کنند و برای آزمایش آن‌ها به فضای کافی نیاز است تا بتوانند به حداکثر سرعت برسند و سپس سرعت خود را کاهش دهند.»

ساخت برج‌های مرتفع تنها راه‌حل موجود نیست. در حقیقت، طولانی‌ترین مرکز آزمایش آسانسور جهان در زیر زمین قرار دارد. این مرکز که در شهر تایتیری فنلاند واقع شده، بخشی از یک معدن فعال سنگ آهک است و عمق آن به حدود ۳۵۰ متر می‌رسد.

پیکالا درباره این تاسیسات گفت: «این مرکز در نوع خود در صنعت ما بی‌همتاست. ما توافق کرده‌ایم که از چند چاه موجود در معدن استفاده کنیم که به ما اجازه می‌دهد آسانسورهای مناسب برای ساختمان‌هایی تا ارتفاع هزار متر را آزمایش کنیم.»

مانند تمام آسمان‌خراش‌ها، برج‌های آزمایش آسانسور نیز باید در برابر بادهای شدید مقاوم باشند، زیرا این بادها می‌توانند باعث تکان خوردن برج شوند و بر نتایج آزمایش‌ها تاثیر بگذارند.

به همین دلیل، برخی از این برج‌ها به میراگرهای جرمی مجهز شده‌اند؛ آن‌ها در واقع آونگ‌های بزرگی هستند که ارتعاشات ناشی از شرایط جوی ناپایدار یا حتی زلزله را خنثی می‌کنند. حدود یک سوم از ۲۰ ساختمان بلند جهان از این نوع میراگرها استفاده می‌کنند.

جاذبه گردشگری

نمای خارجی برج روتوایل با پارچه‌ای از جنس فایبرگلاس پوشانده شده که ظاهری براق و مات به آن بخشیده است. بنا بر اعلام شرکت آسانسور تیسنکروپ، این نما علاوه بر محافظت از ساختمان در برابر تابش خورشید و باد، باعث شده این برج به یک نماد معماری محلی تبدیل شود.

از زمان افتتاح در سال ۲۰۱۷، این برج به یکی از جاذبه‌های گردشگری تبدیل شده و هر سال میزبان یک مسابقه پله‌نوردی است که بیش از هزار نفر در آن شرکت می‌کنند. با این حال، بیشتر گردشگران برای بازدید از سکوی مشاهده آن به این مکان می‌آیند که بلندترین سکوی آلمان است و چشم‌اندازی بی‌نظیر از جنگل سیاه را به نمایش می‌گذارد.

بیاته هونله، مدیر برج، به سی‌ان‌ان گفت: «بازدیدکنندگان در عرض ۳۰ ثانیه به ارتفاع ۲۳۲ متری می‌رسند».

سرعت این آسانسور حدود هشت متر بر ثانیه است و در روزهای صاف، بازدیدکنندگان می‌توانند کوه‌های آلپ سوئیس را نیز ببینند.

او در ادامه افزود: «در هر زمانی از سال که باشد، برج و چشم‌اندازش همواره چیز ویژه‌ای برای ارائه دارند.»

شهر یاد شده که «نفت داشلاری» نام دارد، تهدیدی جدی برای اکوسیستم بزرگ‌ترین دریاچه جهان به شمار می‌رود.

به گزارش شبکه خبری سی‌ان‌ان، مارک وولفنسبرگر، مستند‌ساز، زمانی که نخستین بار درباره شهر نفت داشلاری شنید، آن را افسانه‌ای بیش نمی‌پنداشت.

او در اواخر دهه ۱۹۹۰ با یک کشتی تدارکاتی که آب شیرین به سکوها می‌رساند، در یک سفر شش ساعته به این شهر مرموز رفت.

وولفنسبرگر این مجموعه را که از سوی کشتی‌های نظامی محافظت می‌شد، همچون «بزرگراهی در میانه دریا» توصیف کرده است که مانند اختاپوسی گسترده شده‌.

او هشت سال تلاش کرد تا سرانجام در سال ۲۰۰۸ از دولت جمهوری آذربایجان اجازه گرفت دو هفته در این منطقه بماند و مستند «صخره‌های نفتی، شهری روی دریا» را بسازد.

تاریخچه شهر شناور

نفت داشلاری که در کتاب رکوردهای گینس به عنوان قدیمی‌ترین سکوی نفتی فراساحلی جهان ثبت شده، داستانی ۷۵ ساله دارد. این مجموعه از اواخر دهه ۱۹۴۰ با استقرار کارگران در جزیره‌ای کوچک و ساخت یک دکل حفاری و سرپناهی کوچک آغاز شد.

نخستین چاه اکتشافی در سال ۱۹۴۹ حفر شد و در سال ۱۹۵۱ نخستین محموله نفتی خود را به ساحل فرستاد. آنچه پس از آن رخ داد، به گفته وولفنسبرگر، معجزه‌ای در معماری و مهندسی بود.

زیرساخت‌های عظیم

این شهر دریایی با حدود دو هزار چاه و ۳۲۰ سایت تولیدی، با ۱۶۰ کیلومتر پل و ۹۶ کیلومتر خط لوله نفت و گاز به هم متصل شده‌ و سازه‌های آن با ستون‌های فلزی که در بستر دریا فرو رفته و چند متر بالاتر از سطح آب قرار دارند، گویی در هوا معلق است.

برای محافظت از شهر در برابر امواج، هفت کشتی مستعمل را غرق کرده‌اند که خلیجی مصنوعی ایجاد کرده‌ است.

میرواری قهرمانلی، رییس سازمان حمایت از حقوق کارگران نفت آذربایجان، تایید کرده که این کشتی‌های مدفون همچنان از سطح دریا قابل مشاهده هستند.

امکانات شهری روی آب

در دوران شکوفایی، این شهر دریایی به امکانات متعددی همچون خوابگاه‌های کارگری، نانوایی، تماشاخانه‌ای با گنجایش صدها نفر، فروشگاه‌ها، مراکز درمانی، زمین فوتبال و فرودگاه بالگرد مجهز و حتی درختان و پارک‌هایی روی سازه‌های فولادی ایجاد شد.

به گفته قهرمانلی، برخی در آذربایجان از این شهر به عنوان «هشتمین شگفتی جهان» یاد می‌کنند.

کاهش تولید

طبق آمار شرکت ملی نفت آذربایجان (سوکار)، تولید نفت این سکو از اوج ۷/۶ میلیون تن در سال ۱۹۶۷ به کمتر از سه هزار تن در روز رسیده‌ است.

در طول ۷۵ سال فعالیت این مجموعه، حدود ۱۸۰ میلیون تن نفت از آن استخراج شده است.

برندا شافر، کارشناس انرژی، می‌گوید که تولید نفت داشلاری اکنون تنها بخش کوچکی از تولید نفت آذربایجان را تشکیل می‌دهد که بیشتر آن به بازار داخلی عرضه می‌شود.

با کاهش تولید، جمعیت شهر از پنج هزار نفر به حدود سه هزار نفر کاهش یافته و کارگران در نوبت‌های ۱۵ روزه مشغول کار هستند.

تهدیدهای زیست‌محیطی فزاینده

گزارش‌های متعددی از نشت نفت و تخلیه فاضلاب تصفیه نشده به دریای کاسپین منتشر شده است.

سازمان حمایت از حقوق کارگران نفت آذربایجان سال‌ها نسبت به این آلودگی‌ها هشدار داده است. هر چند سوکار در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد کارگران متخلف را شناسایی و با آن‌ها برخورد می‌کند اما به گفته وولفنسبرگر، حتی در سال ۲۰۰۸ قطعات بزرگی از پل‌ها فرو ریخته بودند و بسیاری از سازه‌ها در حال فروپاشی بودند.

نگرانی‌های منطقه‌ای

هفته آینده، رهبران جهان در کنفرانس کاپ ۲۹ (COP29) در باکو، پایتخت آذربایجان گردهم می‌آیند تا درباره بحران اقلیمی و پیامدهای آن گفت‌وگو کنند. این بحران که نتیجه مستقیم مصرف سوخت‌های فسیلی است، دریای کاسپین را با کاهش شدید سطح آب مواجه کرده و نگرانی‌های جدی را برای پنج کشور حاشیه آن به وجود آورده‌ است.

هر چند به گفته قهرمانلی، وضعیت نفت داشلاری در آستانه برگزاری این کنفرانس بهبود یافته اما خطر فروپاشی این سازه عظیم همچنان پابرجاست.

اکنون دریای کاسپین نه تنها با چالش تغییرات اقلیمی روبه‌روست، بلکه سرنوشت نامعلوم این شهر شناور نیز بر نگرانی‌ها افزوده است.

چشم‌انداز

مدت‌هاست پرسش‌هایی جدی درباره سرنوشت شهر عظیم دریایی نفت داشلاری پس از پایان ذخایر نفتی آن مطرح است.

برندا شافر، کارشناس انرژی در دانشکده تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی ایالات متحده که سال‌ها به شرکت‌های نفت و گاز در منطقه کاسپین مشاوره داده، معتقد است پس از پایان ذخایر نفت، این مجموعه می‌تواند به جاذبه‌ای گردشگری تبدیل شود.

وولفنسبرگر نیز در این راستا پیشنهاد می‌کند این مکان به موزه تبدیل شود زیرا به گفته او «نفت داشلاری گهواره اکتشاف نفت فراساحلی است و بخشی از میراث به شمار می‌رود».

اما مساله اصلی تصمیمات دشواری است که پیش روی مسئولان قرار دارد. وولفنسبرگر در پایان مستند خود، این تصمیمات را چنین بیان می‌کند: برچیدن شهر با هزینه‌ای هنگفت، تبدیل آن به تفرجگاه، یا رها کردن آن که «راه را برای یک فاجعه زیست‌محیطی بزرگ هموار خواهد‌ کرد».

با توجه به دو هزار چاه نفتی و صدها کیلومتر خط لوله و سازه‌های فرسوده، گزینه رها کردن این مجموعه می‌تواند به یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های زیست‌محیطی در تاریخ دریای کاسپین منجر شود.

در حال حاضر این شهر همچنان به تولید نفت ادامه می‌دهد و دور از دسترس گردشگران، به نمادی زنگ‌زده از صنعتی تبدیل شده که به کندی رو به زوال می‌رود و تهدید زیست‌محیطی آن هر روز جدی‌تر می‌شود.

بر اساس گزارش اکونومیست، نفوذ اینفلوئنسرها در دنیای امروز به حدی رسیده که حتی عرصه سیاست را نیز درنوردیده است.

حضور حدود ۲۰۰ چهره سرشناس رسانه‌های اجتماعی در همایش ملی حزب دموکرات و مصاحبه‌های دونالد ترامپ با ستارگانی چون لوگان پل و تئو فون، تنها گوشه‌ای از این نفوذ فزاینده را به نمایش می‌گذارد.

رشد چشم‌گیر سرمایه‌گذاری تجاری

موسسه تحقیقاتی eMarketer، یکی از منابع آماری در حوزه بازاریابی دیجیتال، در گزارش اخیر خود نشان می‌دهد شرکت‌های آمریکایی طی پنج سال گذشته، بودجه بازاریابی سالانه خود برای همکاری با اینفلوئنسرها را تقریبا سه برابر کرده و به رقم چشم‌گیر هفت میلیارد دلار رسانده‌اند.

به گفته مارک رید، مدیرعامل WPP که مالک آژانس‌های تبلیغاتی معروفی مانند Ogilvy و Mindshare است، امروزه بازاریابی اینفلوئنسری بخش جدایی‌ناپذیر تمام کمپین‌های بزرگ تبلیغاتی است.

نگاهی به همکاری‌های اخیر برندهای مطرح با اینفلوئنسرها، عمق نفوذ این پدیده را نشان می‌دهد.

والمارت، غول خرده‌فروشی آمریکا، با چارلی و دیکسی دی آملیو، ستاره‌های تیک‌تاک همکاری می‌کند و لویی ویتون، برند لوکس فرانسوی، کمپین‌های تبلیغاتی خود را با مشارکت اما چمبرلین، یوتیوبر مشهور، پیش می‌برد.

آمار و ارقام

بانک سرمایه‌گذاری گلدمن ساکس که در حوزه روندهای اقتصادی تحلیل‌ ارائه می‌دهد، تخمین زده تا سال گذشته بیش از ۵۰ میلیون اینفلوئنسر از فشن‌بلاگرهای اینستاگرام و کمدین‌های تیک‌تاک گرفته تا گیمرهای یوتیوب در سراسر جهان فعال بوده‌اند.

پیش‌بینی می‌شود این تعداد سالانه بین ۱۰ تا ۲۰ درصد افزایش یابد.

موسسه نظرسنجی Morning Consult که در زمینه بررسی روندهای اجتماعی تخصص دارد، در پژوهش اخیر خود نشان داده ۵۷ درصد از نسل زِد در آمریکا تمایل دارند اینفلوئنسر شوند و ۵۳ درصد آن را یک «شغل معتبر» می‌دانند.

این اشتیاق را می‌توان به داستان‌های موفقیت ستارگانی نسبت داد که برای هر پست، ده‌ها هزار دلار درآمد دارند و از ارتش فالوورهای خود برای راه‌اندازی برندهای شخصی استفاده می‌کنند.

اینفلوئنسرهای تخصصی

نکته جالب این‌جاست برندها که از گستردگی انتخاب‌های موجود سردرگم شده‌اند، اکنون به سمت اینفلوئنسرهای تخصصی روی آورده‌اند.

آمارها نشان می‌دهند از سال ۲۰۲۱، سهم هزینه‌های بازاریابی برای اینفلوئنسرهای بزرگ با بیش از ۱۰۰ هزار فالوور، از ۴۷ درصد به ۳۰ درصد کاهش یافته، در حالی که سهم افرادی با کمتر از ۲۰ هزار دنبال‌کننده، از ۲۰ درصد به ۴۵ درصد افزایش یافته ‌است.

سایه روشن‌های یک رویا

بر اساس پژوهش گسترده موسسه Influencer Marketing Hub در حوزه بازاریابی دیجیتال، امسال ۸۶ درصد برندهای جهان برنامه سرمایه‌گذاری در بازاریابی از طریق اینفلوئنسرها را دارند.

این رقم نسبت به ۳۷ درصد در سال ۲۰۱۷ رشد چشمگیری داشته ‌است. نزدیک به ۲۵ درصد از این شرکت‌ها تصمیم دارند بیش از ۴۰ درصد بودجه بازاریابی خود را به این شیوه تخصیص دهند.

این تصویر درخشان، روی دیگری نیز دارد و برای علاقه‌مندان به این حرفه، واقعیت‌ها چندان امیدوارکننده نیستند.

طبق گزارش موسسه معتبر گلدمن ساکس، تنها چهار درصد از اینفلوئنسرها در فضای مجازی موفق به کسب درآمد سالانه ۱۰۰ هزار دلار یا بیشتر می‌شوند.

علاوه بر این، ظهور اینفلوئنسرهای مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی، مانند آیتانا لوپز با ۳۳۰ هزار دنبال‌کننده در اینستاگرام، رقابت را پیچیده‌تر کرده‌ است.

چالش دیگر، خستگی مخاطبان از حجم زیاد تبلیغات است.

نظرسنجی سال گذشته شرکت مشاوره مک‌کینزی، نشان می‌دهد که ۶۸ درصد مصرف‌کنندگان مد از حجم زیاد تبلیغات در رسانه‌های اجتماعی ناراضی هستند.

به گفته آنیتا بالچاندانی، تحلیل‌گر ارشد این شرکت، اگرچه اینفلوئنسرها در ابتدا به دلیل اعتماد مخاطبان موفق شدند، اما امروزه حفظ این اعتماد در کنار کسب درآمد به چالشی بزرگ تبدیل شده ‌است.

به گفته ونسا چن، اینفلوئنسر شناخته شده مد، این صنعت بسیار ناپایدار است.

چن معتقد است باوجود رشد قابل توجه بازار و افزایش تمایل برندها، راه موفقیت برای تازه‌کاران بیش از پیش دشوار شده‌ است.

شاید وقت آن رسیده که علاقه‌مندان به این حرفه، رویاهای خود را با واقعیت‌های موجود تطبیق دهند.