نماینده حماس: اظهارنظر ایرانیها درباره قصور امنیتی حماس در مرگ هنیه، مایه تعجب است
مرکز اطلاعرسانی فلسطین از «ابراز تاسف» خالد قدومی، نماینده حماس در ایران به برخی اظهارنظرهای مطرح در رسانهها درباره «قصور امنیتی و حفاظتی» خبر داد.
قدومی در گفتوگو با مرکز اطلاعرسانی فلسطین، این نوع اظهانظرها را «غیر علمی، غیر اخلاقی و مایه تعجب» دانست.
او گفت هنوز تیمهای فنی جمهوری اسلامی در حال انجام تحقیقات هستند و نظر تحلیلی آنها بر خلاف چیزی است که برخی کارشناسان در تلویزیون مطرح کردهاند.
قدومی از این افراد خواست که شتابزده برخورد نکنند: «چون ممکن است چنین اظهاراتی به اشتباه به عنوان رفع مسئولیت تفسیر شود. درحالی که این اتفاق در کشور ایران رخ داده و امنیت ملی و تمامیت ارضی و حیثیت و اعتبار ایران نیز هدف این اقدام قرار گرفته است.»
اشاره او به سخنان برخی کارشناسان صداوسیما و رسانههای حکومتی است که معتقدند احتمالا نرمافزار جاسوسی روی گوشی تلفن همراه هنیه نصب شده بود که منجر به ردیابی مکان او و در نهایت کشتنش شد.
پس از اینکه آمریکا پیروزی ادموندو گونزالس، نامزد مخالفان در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا را به رسمیت شناخت و نتایج رسمی را بیاعتبار کرد، فشارها بر نهاد انتخاباتی این کشور برای ارائه مدارک بیشتر افزایش یافته است. همزمان رهبر مخالفان نوشت از ترس جانش مخفی شده است.
نیکلاس مادورو، رییسجمهوری فعلی ونزوئلا که به عنوان پیروز انتخابات ریاست جمهوری معرفی شده است، گفته است نمیتواند نتیجه واقعی انتخابات را نشان دهد زیرا «ایلان ماسک، شورای ملی انتخابات ونزوئلا را هک کرده» است.
با بالا گرفتن تنش در ونزوئلا، مادورو روز سهشنبه ۹ مرداد، ماسک، مدیرعامل اسپیساکس و مالک شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) را به تندی هدف انتقاد قرار داد و از او خواست برای تسویه حساب به ونزوئلا برود.
مادورو در جریان یک سخنرانی خطاب به ماسک گفت: «میخواهی در خیابانهای کاراکاس دعوا کنی؟ من آمادهام. هر کسی با من درگیر شود، کارش تمام خواهد شد.»
این اظهارات یک روز پس از آن مطرح شد که مالک ایکس، مادورو را به تقلب گسترده در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا متهم کرد.
ماسک روز هشتم مرداد با بازنشر یک پست از ایان مایلز چانگ، روزنامهنگار و تحلیلگر، در ایکس نوشت: «الاغ بیشتر از مادورو میفهمد.»
آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا، روز پنجشنبه ۱۱ مرداد در بیانیهای با تاکید بر وجود شواهد فراوان برای آمریکا و مردم ونزوئلا، گفت که گونزالس بیشترین آرا را در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا به دست آورده است.
در واکنش، مادورو به سرعت آمریکا را مورد انتقاد قرار داد و گفت: «آمریکا باید از ونزوئلا دور بماند.»
نهاد انتخاباتی ونزوئلا روز دوشنبه هشتم مرداد، مادورو را برنده اعلام کرد اما ائتلاف اصلی مخالفان ساعاتی بعد تاکید کرد «شواهدی خلاف این ادعا» در دست دارد.
بیانیه آمریکا پس از درخواستهای متعدد از سوی دولتها، از جمله متحدان نزدیک مادورو برای انتشار آمار شمارش دقیق آرا از سوی شورای ملی انتخابات ونزوئلا منتشر شد.
مقامات برزیل، کلمبیا و مکزیک با دولت مادورو در تماسهای مداوم بودهاند تا او را متقاعد کنند که باید برگههای شمارش آرا را نشان داده و اجازه دهد نتایج انتخابات بیطرفانه تایید شود.
این مقامات به دولت ونزوئلا گفتهاند «نشان دادن دادهها» تنها راهی است که میتواند هر گونه شک و تردید را در مورد نتایج از بین ببرد.
جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز روز دوشنبه خواهان شمارش دقیق آرا و دسترسی به سوابق رایگیری در شعبههای انتخاباتی شد و گفت که این اقدام اطمینان از شفافیت انتخابات را تضمین میکند.
رهبر مخالفان مخفی شد
ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان که از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری محروم شد، در مقالهای که روز پنجشنبه در والاستریت ژورنال منتشر کرد، گفت مخالفان شواهد واقعی دارند که مادورو در انتخابات شکست خورده است.
او خواستار مداخله جامعه بینالمللی شد.
ماچادو با تاکید بر اینکه «مردم مادورو را از کار برکنار کردند»، گفت: «اکنون جامعه بینالمللی باید تصمیم بگیرد که آیا یک دولت غیرقانونی را تحمل کند یا خیر.»
ماچادو در این مقاله نوشت او از ترس جانش مخفی شده و نگران جان و آزادی و هموطنانش است.
مادورو روز چهارشنبه ۱۰ مرداد به خبرنگاران گفت که ماچادو و گونزالس باید به دلیل نقششان در اعتراضات خشونتبار این کشور بازداشت شوند.
ماچادو در شبکههای اجتماعی از معترضان به نتایج انتخابات این کشور خواست تا «در همه شهرهای» ونزوئلا علیه نتایج آرای اعلام شده از سوی حکومت مادورو تظاهرات کنند.
روز دوشنبه، پس از اعلام نتایج انتخابات، هزاران نفر از مخالفان در ونزوئلا به خیابانها ریختند.
دولت اعلام کرد صدها معترض دستگیر شدهاند.
بر اساس گزارش گروه حقوق بشری «فورو پنال»، تاکنون حداقل ۱۱ نفر در این اعتراضات جان خود را از دست دادهاند.
شهید ساخته نرگس شهید کلهر که این روزها در آلمان اکران عمومی شده، درامی خود-زندگینامهای است که راه به تاریخ صدساله ایران میجوید؛ دختری ایرانی-آلمانیتبار قصد دارد واژه «شهید» را از نام خانوادگیاش پاک کند.
تاریخ معاصر ایران تاریخ متناقضی است. در ظاهر نشانههای مدرنیته را میتوان از همان ابتدا مشاهده کرد - البته تنها در کلانشهرها؛ اما در بطن این مدنیت، ارتجاع و بدویت است که دریافت میشود. انگار ایران معاصر مدنیت غرب را میپذیرد اما از درک آن عاجز است.
طبیعی است که این ارتجاع با روی کار آمدن حکومت دینی جمهوری اسلامی، تشدید میشود و تمدن ایرانی رنگ میبازد. و صورتبندیهای اجتماعی و هنجارهای سیاسی عمدتاً در پی نقض آزادی و مردمسالاری است.
در این میان جنس زن (اگرچه در تمام دنیا با محدودیتهایی مواجه است) بیش از مردان مورد سرکوب قرار میگیرد. بسیاری هنرمندان و نویسندگان زن در طول این سالها، فریاد «جنس دوم» شده و مشکلات زنان را بازگو کرده و جای خود را در تاریخ بهعنوان هنرمندان فمینیست ثبت کردهاند؛ افرادی نظیر فروغ فرخزاد، شیرین نشاط، ایران درودی و ... اما بهصراحت میتوان گفت با شکلگیری جنبش آزادیخواه زنانه «مهسا»، آثار هنری فمینیستی از شکل نخبهگرایانه بیرون آمد و در بطن جامعه خود را نمایان کرد.
در این میان، جشنوارههای فیلم نیز نقش تعیینکنندهای در جهت نمایش و عرضه این آثار داشته و شاید تمرکز مدیران جشنواره -بهدرستی- پس از این جنبش، بر آثار فمینیستی و آزادیخواه است. فیلم شهید ساخته نرگس کلهر یکی از این دست فیلمهاست که در عین بهرهگیری از هنر نخبه، به سادگی تاریخ مرد-محور کشورش را با زبانی صریح و شیرین بازگو میکند.
شاید مفهوم مرکزی شهید را بتوان در این جمله خلاصه کرد: پاک کردن تاریخ مردانه از خاطرات یک زن. اگر این جمله بهنظر ناممکن میرسد، پس فیلم نیز دست به دامان تخیل میبرد و با به هم ریختن قالبهای رایج سینما، انگار که تاریخ کشورش را درهم میکند و از طریق خیال، تاریخ را دوباره خواهد نوشت.
شهید درامی خود-زندگینامهای است که از زاویه دید یک دختر، مفهوم زن را میجوید؛ زنی که در طول این سالهای مدنیت، تنها ابزاری بیش برای مردان نبوده و مهمترین وظیفهاش، تولید مثل و بقای نسل همان مردانی است که خود آغازگر این تاریخ ضد زنانه بودهاند. داستان از این قرار است: دختری ایرانی-آلمانی (که نامش همنام با کارگردان است: نرگس شهید کلهر) قصد دارد واژه «شهید» را از نام خانوادگیاش پاک کند زیرا این واژه مردانه است و برای او یادآور تاریخ مردانه که در آن سایههای سرکوب، هویت زن را در هم میشکند. انگار زن دارد از هویت تاریخیاش میگریزد و با حذف این کلمه میتواند از سرنوشت ناکام خویش رهایی یابد.
زن در فیلم شهید در برابر یک نظام مردانه قرار میگیرد؛ نظامی که به هویت داشتن یک زن رضایت نخواهد داد. زن واژه «شهید» را دنباله یک تاریخ میداند؛ تاریخ مردانهای که نتیجهاش به انقلاب ضد زن پنجاهوهفت ختم شده و این کلمه -این هویت دروغین- روز و شب مثل سایه دنبالش است.
کارگردان (نرگس واقعی) قصد دارد از طریق یک بازیگر در نقش خودش هویت تازهای پیدا کند. از همان آغاز پیداست که واقعیت و خیال درهمآمیخته و دنیایی جنونزده، پیرامون نرگس را تشکیل میدهد؛ دنیایی که نرگس را از یک سوی وامیدارد به گریز از آن و از سوی دیگر ناگزیر باید در برابر این جهان مردانه ایستادگی کند. نرگس تحت هیچ شرایطی تاب و تحمل این ددمنشی مردانه را نداشته و در تلاش برای رهایی از آن -همراه با بازیگرش- میکوشد.
ساختار فیلم شهید در ظاهر درهمریخته است. چند صحنه توآم با موسیقی و آواز به فضای واقعیتزده پشت صحنه و تصاویر اسنادی علاوه شده و یک دنیای شلوغ را شکل داده که این البته راهبردی است آگاهانه و ریشه در رخدادهای تاریخی کشوری آشفته دارد که با هیچ منطقی قابل تحلیل نیست.
در واقع شلوغی ساختار فیلم -بهنسبت با یک روایتگری سرراست- یک تیر است و دو نشان: اول از طریق این فرم کلاژی قصد نزدیک شدن به وضعیت درهم ریخته ایران معاصر دارد ودوم فیلم از منظر یک زن روایت میشود؛ زنی که ساختارهای ذهنیاش به مراتب شلوغتر از جهان مردانه است.
فیلم درباره رهایی است و آزادی زن، درباره جدا شدن از هویتهای ویرانگر و در نهایت شناخت و بازیابی هویت زنانه - پس طبیعی است که این رهایی به واکنش سرودن و آواز سر دادن ختم شود و سازندهاش این ساختار فیلم را در شیوه روایتش برگزیند.
در پایان اما اتفاق مهمی میافتد! زن به شکل عینی با هویت تاریخی خود مواجه میشود و تپانچهای را در برابرش نشانه میرود اما نه قادر است او را از بین ببرد و نه اصلاً این کار شدنی است. اما دستاورد این تکاپوی زنانه «آگاهی» است. او به آگاهی رسیده است -چونان جنبش زنانه مهسا که زنان کشور را نسبت به سرکوب و استبداد، آگاه ساخت.
