مشکلات شرکت‌های املاک و مستغلات سوئد و جرقه ورشکستگی مالی

آیا پایان دادن به یک رابطه دوستانه آسان است؟ در صورت پایان دادن به یک رابطه، چگونه می‌توانیم با این موضوع کنار بیاییم؟

آیا شما فکر می‌کنید داشتن دوستانی که شما را قضاوت نکنند و در مواقع حساس زندگی‌تان آن‌ها را از اعضای خانواده نزدیک‌تر بدانید کمیاب شده است؟

نشریه اِل (ELLE) در گزارشی نوشت که بسیاری معتقدند در سال‌های اخیر، روابط دوستی شکننده‌تر از قبل شده‌اند.

بی سر و صدا ترک شدن

مگان، نویسنده ۳۲ ساله ساکن تورنتو، زمانی که در سال ۲۰۱۵ برای تدریس زبان انگلیسی در کره جنوبی به سر می‌بُرد با همکارش سارا آشنا شد. آن‌ها در ابتدا برای شروع دوستی مردد بودند اما در نهایت دوستی‌شان زمانی آغاز شد که برای صرف ناهار به یک بار رفته بودند.

مگان گفت: «من گوجه‌‌فرنگی‌‌هایم را به سارا دادم و این شروع دوستی ما بود.»

سرانجام مگان کُره را ترک کرد و به تورنتو بازگشت. هر چند آن‌ها همچنان در تماس بودند اما دوستی‌شان دیگر مانند گذشته نبود.

سارا سال ۲۰۱۸ مگان را به یک عروسی خانوادگی دعوت کرد اما به سرعت دعوتش را پس گرفت. سارا در توضیح این رفتارش به مگان گفت که آن‌ها با هم سازگار نیستند و ارزش‌هایشان با هم هماهنگی ندارد.

مگان در واکنش به این رویداد گفت: «من بی سر و صدا ترک شدن را از سوی سارا تجربه کردم.»

اِل نوشت هیچ آمار رسمی‌ای وجود ندارد که نشان‌دهنده افزایش عددیِ پایان دادن به رابطه‌های دوستی باشد اما با یک جست‌وجوی سریع در تیک‌تاک متوجه می‌شوید افراد زیادی بی سر و صدا ترک شدن را در دوستی‌های خود تجربه می‌کنند.

انتشار آلبوم «۱۹۸۹» تیلور سوئیفت در ماه اکتبر، جرقه‌ای شد برای شکل گرفتن جریانی با عنوان «اکنون که در مورد دوستی صحبت نمی‌کنیم» و صدها هزار کاربر تجربه‌های خود را از پایان دادن به رابطه با بهترین دوستان صمیمی و البته سمی خود به اشتراک گذاشتند.

به گزارش اِل، شاید دلیل تمایل افراد برای به اشتراک گذاشتن چنین احساسی، مربوط به دوره زمانی‌ای باشد که در آن قرار داریم.

چرا برای تداوم دوستی‌هایمان تلاش نمی‌کنیم؟

دکتر سیکی هوانگ، مشاور و روان‌شناس بالینی و سلامت به اِل گفت: «حداقل سه سال آسیب‌زا را پشت سر گذاشتیم. در این مدت موضوعات استرس‌‌زا و تفرقه‌‌انگیز زیادی وجود داشت؛ همه‌‌گیری کرونا و نحوه واکنش ما به آن، انتخابات سیاسی، جنگ‌‌ها و افزایش هزینه‌‌های زندگی.»

هوانگ در ادامه گفت: «بسیاری از مردم واقعا احساس تنش می‌‌کنند. بنابراین برخی افراد در چنین شرایطی در واکنش به مسایل استرس‌زا از هر گونه بحث و روبه‌رو شدن با آن خودداری می‌کنند.»

موضوع فقط این نیست که برای انتخاب تماشای یک برنامه تلویزیونی با دوست صمیمی خود بحث کنیم، موضوع دانستن و شناخت کسی است که او را دوست خود می‌دانیم. ما نیاز داریم بدانیم آیا دوستانمان معتقد به همان ارزش‌های اساسی ما هستند یا خیر؟

به گفته هوانگ، مطرح کردن چنین موضوعاتی ممکن است تنش‌های زیادی ایجاد کند.

اِل برای مثال از تنش طولانی‌مدت بین راگینی ۲۷ ساله و دوست دانشگاهی‌اش، ریچل نوشت که در ماه می سال ‌۲۰۲۲ به اوج خود رسید.

در این مورد، هر دو دوست پس از تجربه جدایی از روابط عاشقانه‌شان در مدت کوتاهی پس از شروع همه‌گیری کرونا، واکنش کاملا متفاوتی به شرایط تقریبا یکسانشان داشتند.

ریچل به سرعت وارد یک رابطه عاشقانه جدید شد و راگینی روابط کوتاه‌مدت را تجربه کرد.

راگینی گفت: «ریچل به طور کلی از نحوه برخورد من با مردان خوشش نمی‌آمد و من احساس می‌کردم که ریچل با شروع یک رابطه جدید به اندازه کافی برای استقلال شخصی خود ارزش قایل نیست.»

راگینی گفت: «می‌دانم که نیت هر دوی ما خوب بود اما مشکل اینجا بود که فکر می‌کردیم بهتر از طرف مقابل، صلاح او را می‌دانیم.»

آن‌ها در نهایت به دوستی‌شان پایان دادند.

راگینی گفت: «هر چند این کار سخت بود اما باید انجامش می‌دادیم. احتمالا ریچل تنها کسی خواهد بود که من کنارش ۱۰۰ درصد خودِ واقعی‌ام بودم. از اینکه کنار او احساس راحتی و امنیت می‌‌کردم لذت می‌بردم. این جدایی برایم بسیار شبیه به شکست عشقی بود.»

برای بسیاری از افراد، شکست در دوستی‌ها می‌تواند ویران‌گرتر از شکست در روابط عاشقانه باشد.

دکتر هوانگ تاکید کرد کسی که رابطه دوستی‌اش از هم پاشیده، مانند شخصی که رابطه عاشقانه‌اش پایان یافته یا شغل خود را از دست داده است، دوران سختی را تجربه خواهد کرد.

او گفت: «مردم واقعا نمی‌‌دانند رابطه دوستی شما چقدر قوی بوده. بنابراین وقتی از یک دوست جدا می‌‌شوید، ممکن است بگویند حتما دوستان بیشتری پیدا خواهی کرد؛ در حالی‌ که ما آموزش دیده‌ایم در مواجهه با طلاق یا اتمام یک رابطه عاشقانه افراد، حساس‌تر باشیم.»

جامعه تاکید بیشتری روی روابط عاشقانه دارد و همین امر باعث می‌شود کسانی که دوستان خود را از دست داده‌اند احساس عدم حمایت کنند.

راگینی در روزها و هفته‌‌های پس از آخرین گفت‌وگویش با ریچل، فقدان قابل توجهی را تجربه کرده است.

او گفت: «من شوکه بودم. یادم می‌‌آید مرتب اینستاگرامش را چک می‌کردم تا ببینم آیا من را "آنفالو" کرده؟ منتظر بودم ببینم چه تصمیمی می‌گیرد.»

چگونه دوستی‌های موفق‌تری داشته باشیم؟

دکتر هوانگ گفت: «ما از دوستی‌هایمان انتظار آرمان‌گرایانه داریم. برای همین انتظار نداریم که گاهی اوقات همه‌چیز عالی پیش نرود.»

او پیشنهاد کرد با دوستان خود گفت‌وگو و از ضمیر «من» استفاده کنید: «برای مثال می‌توانید بگویید به دوستی‌‌مان فکر کرده‌ام یا احساس می‌کنم از هم فاصله گرفته‌ایم. سپس هر آن‌چه را که حد و مرزتان است با هم در میان بگذارید و به آن پای‌بند باشید. در نهایت، داشتن مقداری هم‌دلی با طرف مقابل برای تداوم رابطه دوستی بسیار مهم است.»

اگر مرحله بعدی تحقیقات به خوبی پیش برود، مردان می‌توانند با مصرف این قرص و توقف تولید اسپرم در بدنشان، کنترل بارداری را در دست بگیرند.

تایمز بریتانیا با انتشار این خبر نوشت گروهی از مردان بریتانیایی برای اولین بار در جهان یک قرص ضد بارداری جدید را آزمایش می‌کنند. دانشمندان معتقدند این روش می‌‌تواند نحوه تقسیم مسوولیت کنترل بارداری را تغییر دهد.

این دارو که YCT-529 نام دارد، در ابتدا به ۱۶ داوطلب در کلینیکی در ناتینگهام داده می‌شود.

بدون هورمون و اثر موقت

این قرص از طریق خاموش کردن پروتئینی به نام گیرنده آلفا رتینوییک اسید (RAR-alpha) در داخل بدن عمل می‌کند.

این امر از اتصال آلفا رتینوییک اسید به نوعی ویتامین A جلوگیری می‌کند. در نتیجه تشکیل اسپرم در بیضه‌ها متوقف می‌‌شود.

این رویکرد که در موش‌‌ها و میمون‌‌های آزمایشگاهی به خوبی عمل کرده است، با تلاش‌‌های قبلی برای پیشگیری از بارداری مردانه متفاوت است. آزمایش‌های پیشین معمولا به دنبال کاهش تولید اسپرم با سرکوب هورمون تستوسترون بودند.

بر اساس نظرسنجی شرکت مطالعات بازار بریتانیایی یوگاو (YouGov) در سال ۲۰۱۹، حدود ۳۳ درصد از مردان انگلیسی که از نظر جنسی فعال هستند، با مصرف نسخه مردانه این قرص موافقت دارند؛ دقیقا مشابه تعداد زنانی که از روش ضد بارداری هورمونی استفاده می‌کنند.

یافتن دارویی که بتواند به طور ایمن و موقت باروری مردان را مسدود کند چالش بزرگی است؛ تا حدی به این دلیل که در مقایسه با تولید یک یا دو تخمک طی ماه در بدن زنان، مردان در هر ضربان قلب حدود هزار اسپرم تولید می‌کنند.

با این حال زمانی که YCT-529 به موش‌ها داده شد، ۹۹ درصد در پیشگیری از بارداری موثر بود. در میمون‌ها، تعداد اسپرم‌‌ها پس از دو هفته کاهش یافت و در تمام آزمایش‌های حیوانی، پس از پایان درمان، اثرات از بین رفت.

آزمایشات انسانی

در آزمایش‌های انسانی که در ناتینگهام انجام می‌‌شود، ابتدا به داوطلبانی که تصمیم گرفته‌‌اند بچه‌دار نشوند و قبلا وازکتومی کرده‌‌اند، دوزهای پایین برای ارزیابی ایمنی داده می‌‌شود.

انتظار می‌رود نتایج این آزمایشات در بهار سال آینده مشخص شود. اگر نتایج مثبت باشند، آزمایشات وسیع‌تر و بسیار گران‌تر برای ارزیابی اثربخشی و خطر عوارض جانبی مورد نیاز است.

پروفسور گوندا جورج از دانشگاه مینه سوتا توسعه داروی جدید را رهبری کرده و تحقیقاتش از سوی آمریکا تامین مالی می‌شود.

او می‌گوید که این می‌تواند یک لحظه تاریخی باشد: «می‌دانیم که اگر قرص ضد بارداری مردانه در دسترس بود، بسیاری از مردان علاقه‌مند به مصرف آن می‌شدند.»

جورج اضافه می‌کند: «آخرین نوآوری در پیشگیری از بارداری، به شکل قرصی برای زنان و بیش از ۶۰ سال پیش عرضه شد. دنیا برای یک ماده ضد بارداری مردانه آماده است و با توجه به آن‌چه ما در مورد عوارض جانبی می‌دانیم که زنان برای چندین دهه در اثر مصرف این قرص متحمل شده‌اند، تحویل داروی بدون هورمون کار درستی است.»

در حال حاضر دو گزینه پیشگیری از بارداری تایید شده برای مردان وجود دارد: وازکتومی که در ۹۹ درصد موارد موثر اما برگشت‌پذیری آن نسبتا دشوار است و کاندوم که از مزایای محافظت در برابر بیماری‌‌های مقاربتی برخوردار است اما از بارداری به شکلی موثر پیشگیری نمی‌کند.

آزمایش قرص ضد بارداری برای مردان از سوی شرکت YourChoice Therapeutics، مستقر در سانفرانسیسکو، تامین مالی می‌شود.

آکاش باکشی، یکی از بنیان‌گذاران و مدیر اجرایی این شرکت می‌گوید که این قرص به‌طور بالقوه می‌تواند با کیت‌های تست خانگی ساده ترکیب شود: «چنین اتفاقی به مردان اجازه می‌دهد خودشان متوجه شوند سطح اسپرمشان آن‌قدری پایین است که موجب بارداری نمی‌شود.»

در حالی که محققان ده‌‌ها سال است روی یک قرص ضد بارداری مردانه کار می‌‌کنند، به نظر می‌‌رسد آزمایش ناتینگهام اولین آزمایش از این نوع در چند سال اخیر باشد.

تلقی از پیشگیری از بارداری به‌عنوان مسوولیتی زنانه

تلاش‌های قبلی برای سرکوب تستوسترون با عوارض جانبی شدیدی مانند افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی و همچنین افزایش وزن، آکنه و تغییرات خلقی از جمله پرخاشگری و کاهش میل جنسی مرتبط بود. اگرچه اغلب اشاره می‌‌شود زنانی که از قرص‌‌های ضدبارداری هورمونی استفاده می‌‌کنند ممکن است با سناریو‌های مشابهی روبه‌رو شوند.

باکشی می‌گوید: «YCT-529 یک پروتئین است و هورمون‌ها را مسدود نمی‌کند تا از تولید اسپرم جلوگیری کند. ما معتقدیم که این امر برای مردان جذاب‌‌تر خواهد بود چرا که بسیاری از آن‌ها پیشگیری از بارداری را یک مسوولیت مشترک می‌‌دانند.»

او در ادامه می‌گوید: «برای قرن‌‌ها، کمبود گزینه‌‌های مناسب جلوگیری از بارداری موجب تقویت این دیدگاه شده بود که پیشگیری از بارداری یک مسوولیت زنانه است، در حالی که این باور درست نیست و ما متعهدیم اولین قرص ضد بارداری بدون هورمون، موثر و موقتی را برای مردان عرضه کنیم.»

پروفسور جورج بر این باور است که «نبود علاقه صنعت داروسازی و‌ اشتیاق داروسازان بزرگ» مانع اصلی در تولید چنین قرصی بوده است.

به گفته او، شرکت‌های بزرگ دارویی معمولا بیشترین منابع را در اختیار دارند اما پیشگیری از بارداری یک موقعیت چالش‌برانگیز است زیرا: «ما بیماری را درمان نمی‌کنیم و با مردانی جوان و بارور سر و کار داریم. بنابراین محدودیت‌ها برای عرضه روشی موثر به بازار بسیار زیاد است. در این مورد باید ایمنی و برگشت‌پذیر بودن در نظر گرفته شوند. شاید به دلیل همین شرایط است که صنعت داروسازی از انجام چنین کاری دوری می‌کند.»

هدر وحدت، مدیر اجرایی طرح پیشگیری از بارداری مردان، کسی است که از تلاش‌‌ها برای توسعه روش‌های جدید کنترل بارداری حمایت می‌‌کند و روی قرص جدید سرمایه‌‌گذاری کرده است.

او می‌گوید: «در حالی‌ که اکثر مردان پیشگیری از بارداری را یک مسوولیت مشترک می‌‌دانند، گزینه‌‌های کمی برای مشارکت در این مورد پیش‌ رویشان وجود دارد.»

وحدت در ادامه می‌گوید: «اولین مطالعه انسانی روی قرص ضد بارداری مردانه بدون هورمون، نقطه عطف مورد انتظار و یک دستاورد برجسته در تلاش برای استقلال تولید مثل است. ما معتقدیم اولین مطالعه انسانی YCT-529 گام مهمی به سوی آینده‌ای است که در آن مردان و زنان قدرت تصمیم‌گیری و کنترل استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری، بارداری و فرزندآوری را خواهند داشت.»

به گفته او، این نوعی از برابری سلامت است که برای مدتی طولانی عقب افتاده است.

افزایش آشفتگی در منطقه، چشم‌انداز اقتصاد گسترده‌تر جهانی را مختل کرده و می‌تواند شانس بایدن را برای پیروزی در انتخابات کم‌رنگ کند.

نشریه تایم درباره بازتاب حمایت دولت آمریکا بر ادامه جنگ در غزه نوشت که آمریکا پس از وتوی قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر آتش‌بس فوری بشر‌دوستانه در جنگ اسرائیل و حماس، با انتقاد از سوی تشکیلات خودگردان فلسطین و دیگر رهبران و سازمان‌های جهانی روبه‌رو شده است.

ایالات متحده قطعنامه‌ای را وتو کرد که از سوی امارات متحده عربی ارائه و خواستار آتش‌بس شده بود و مورد حمایت بیش از ۹۰ کشور عضو این سازمان بود.

بنا بر آمار وزارت بهداشت حماس، پس از حمله هفتم اکتبر (۱۵ مهر) که منجر به کشته شدن هزار و ۲۰۰ نفر و به اسارت گرفته شدن حدود ۲۴۰ گروگان شد، تاکنون ۱۷ هزار نفر در جریان جنگ اسرائیل برای از بین بردن گروه شبه‌نظامی حماس در غزه کشته شده‌اند.

شورای امنیت در روزهای گذشته و پس از اقدام نادر آنتونیو گوترش، دبیر‌کل سازمان ملل در استناد به ماده ۹۹، برای رای‌گیری در مورد وخامت اوضاع انسانی در غزه جلسه اضطراری برگزار کرد.

انتخابات ۲۰۲۴ آمریکا

انتخابات ریاست‌جمهوری پیش‌روی آمریکا نه تنها برای این کشور بلکه برای جهان اهمیت دارد. در این انتخابات احتمالا شاهد رقابت مجدد جو بایدن و دونالد ترامپ خواهیم بود. رقابتی که نتیجه آن به طرز خطرناکی نامشخص است.

در ماه‌های اخیر، نظرسنجی‌ها در ایالت‌های کلیدی آمریکا نشان‌دهنده برتری دونالد ترامپ است.

بدون شک چشم‌انداز اقتصادی ۲۰۲۴ بر نتیجه این انتخابات تاثیرگذار خواهد بود. چشم‌اندازی که به نوبه خود تا حدی به چگونگی تحول جنگ در خاورمیانه بستگی دارد.

جوزف ای. استیگلتز، برنده جایزه نوبل اقتصاد و استاد دانشگاه کلمبیا در پروجکت سندیکت لوگو (Project Syndicate Logo) نوشت: «بهترین پیش‌بینی و بدترین کابوس من این است که اسرائیل به نادیده گرفتن درخواست‌‌های بین‌المللی برای قبول آتش‌‌بس در غزه ادامه دهد؛ جایی که دو میلیون و ۳۰۰ هزار نفر فلسطینی دهه‌ها در فقر بوده‌اند.»

او در ادامه گفت آن‌چه در اواخر دهه ۱۹۹۰ به عنوان اقتصاددان ارشد بانک جهانی در غزه دیده است به اندازه کافی دل‌خراش بوده است. شرایطی که ۱۶ سال پیش و در پی تسلط حماس بر این منطقه، با تشدید محاصره از سوی اسرائیل و مصر وخیم‌تر شد.

افزایش قیمت نفت و کاهش احتمال پیروزی بایدن در انتخابات

به گفته استیگلتز صرف‌‌نظر از جنایاتی که حماس در هفتم اکتبر انجام داد، کشور‌های عربی بی‌‌رحمی‌هایی را که در غزه انجام می‌‌شود تحمل نخواهند کرد. بر همین اساس دشوار است بتوان از تکرار یک تحریم نفتی دیگر مانند آن‌چه اعضای عرب اوپک در سال ۱۹۷۳ علیه کشورهایی که در جنگ «یوم کیپور» در کنار اسرائیل بودند، جلوگیری کرد.

این اقدام تلافی‌جویانه هزینه‌ای برای تولیدکنندگان نفت خاورمیانه به دنبال نخواهد داشت زیرا افزایش قیمت نفت کاهش عرضه را جبران می‌کند. جای تعجب نیست که بانک جهانی هشدار داده قیمت نفت ممکن است تا ۱۵۰ دلار در هر بشکه یا بالاتر، افزایش یابد.

در این سناریو، بایدن مقصر افزایش قیمت‌ها و متهم به سوءمدیریت در خاورمیانه خواهد شد.

با افزایش تورم، به سختی برای کسی اهمیتی خواهد داشت که این مناقشه «در واقع با توافق ابراهیم در دولت ترامپ و حرکت اسرائیل به سوی راه‌حل تک-دولتی بود که شعله‌ور شد». بنابراین چه منطقی باشد چه نه، به احتمال زیاد آشفتگی‌ها در منطقه به نفع ترامپ تمام خواهد شد.

استیگلتز در ادامه نوشت: «از سوی دیگر رای‌‌دهندگانی که به شدت دو قطبی ‌شده و زیر کوهی از اطلاعات نادرست قرار دارند، می‌‌توانند بار دیگر راه را برای دروغگوی بی‌کفایتی برای از بین بردن نهادهای دموکراتیک آمریکا باز کنند که به رهبران مستبدی مانند ولادیمیر پوتین، رییس‌جمهوری روسیه و ویکتور اوربان، نخست‌‌وزیر مجارستان دل‌بستگی دارد.»

رای‌دهندگان عرب-آمریکایی

سی‌بی‌اس نیوز در گزارشی سراغ چند عرب-‌آمریکایی رفته است تا نظر آنان را درباره انتخابات ریاست جمهوری پیش رو در آمریکا جویا شود. آدام ابوصلاح یکی از افرادی است که چهار سال پیش مبارزاتی انتخاباتی به نفع بایدن راه انداخت و از همسایگان خود در دیربورن میشیگان خواست علیه ترامپ و به بایدن رای دهند.

اما امروز نگرانی‌های این جوان ۲۳ ساله در مورد تصمیمات بایدن، زنگ خطر را برای دموکرات‌ها به صدا درآورده است.

ابوصلاح به سی‌بی‌اس نیوز گفت در حالی‌که دولت بایدن همچنان از حملات مرگ‌بار اسرائیل به غزه حمایت می‌کند، او و جامعه‌اش دیگر نمی‌توانند از انتخاب مجدد او برای ر‌ییس‌جمهوری حمایت کنند.

ابوصالح گفت: «اگر دو ماه پیش از من می‌پرسیدید آیا به جو بایدن رای خواهم داد، با اطمینان جواب مثبت می‌دادم.»

او ادامه داد: «همان‌طور که آن‌ها در حال حاضر در برابر بی‌عدالتی‌ها در غزه سکوت می‌کنند، ما نیز در نوامبر ۲۰۲۴ سکوت خواهیم کرد.»

عبدالله حمود، اولین شهردار عرب-آمریکایی دیربورن اعتقاد دارد که برای بسیاری در این منطقه، جنگ اسرائیل و حماس «عمیقا شخصی» است.

او به سی‌بی‌اس نیوز گفت: «برخی از ساکنان، تمام خانواده خود را در این جنگ از دست داده‌اند.»

میشیگان کلید پیروزی بایدن

ایالت میشیگان، کلید پیروزی بایدن در سال ۲۰۲۴ است. در سال ۲۰۲۰، بایدن در این ایالت ترامپ را با حدود ۱۵۴ هزار رای شکست داد چرا که ۱۴۶ هزار مسلمان آمریکایی این ایالت به بایدن رای دادند.

در دور قبل، نزدیک به ۷۰ درصد از جامعه مسلمان آمریکا در سراسر کشور در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت کردند. آرایی که در پیروزی بایدن تاثیر به‌سزایی داشت.

نظرسنجی سی‌‌بی‌اس نیوز که روز یک‌شنبه منتشر شد، نشان می‌‌دهد ۳۸ درصد از دموکرات‌ها معتقدند رییس‌‌جمهوری «بیش از حد» از اسرائیل حمایت می‌کند، در حالی‌که این رقم در ماه اکتبر سال جاری ۲۸ درصد بود.

سی‌بی‌اس نیوز در ادامه تاکید کرد برخی از رای‌دهندگان عرب-آمریکایی در منطقه هنوز از بایدن حمایت می‌کنند.

احمد بومراد، رییس اجرایی خدمات تسهیلات یکپارچه، با ناامیدی جامعه خود از دولت بایدن همدردی کرد اما به انتقاد شدید از دولت نپرداخت.

بومراد گفت: «آیا دولت می‌تواند کارهای بیشتری انجام دهد؟ قطعا. اما اگر منصف باشیم، دولت بایدن دستاوردهای عملی برای جامعه ما داشته است.»

بومراد به لغو فرمان اجرایی ۱۳۷۶۹ مبنی بر ممنوعیت ورود مسلمانان به آمریکا در سال ۲۰۱۷ به وسیله بایدن، انتصاب تعداد بی‌سابقه‌ای آمریکایی مسلمان از جمله قضات دادگاه فدرال و کمک به حل و فصل مناقشه طولانی‌مدت مرز دریایی اسرائیل در لبنان در روزهای اولیه ریاست‌جمهوری بایدن اشاره کرد.

بومراد با وجود چالش‌هایی که ممکن است با آن روبه‌رو شود، قصد دارد در سال ۲۰۲۴ به نفع بایدن رای دهد.

سی‌بی‌اس نیوز نوشت بیشتر رای‌دهندگان جوان‌تر هم‌فکر ابوصالح هستند و نسبت به رییس‌جمهور بایدن کمتر بخشندگی به خرج می‌دهند.

در پردیس دانشگاه ایالتی میشیگان، جایی که دانشجویان در اواخر ماه نوامبر برای درخواست آتش‌‌بس تجمع کرده بودند، چندین معترض تابلوهایی را در دست داشتند که روی آن‌ها نوشته شده بود «نه به آتش‌‌بس، نه به رای». در حالی که برخی دیگر خطاب به بایدن گفتند: «اقدامات اقلیمی را تامین مالی کن، نه نسل‌کشی را!»

استیگلتز گفت قبل از جنگ غزه، انتظار داشت شرایط در آمریکا به بدی سایر کشورها نباشد اما در حال حاضر با افزایش شانس بازگشت ترامپ به کاخ سفید، ممکن است جهان وارد خطرناک‌ترین دوره خود از دهه ۱۹۳۰ تاکنون شود.

وتوی قطعنامه آتش‌بس از سوی آمریکا در مقابل رای مثبت ۱۳ عضو از ۱۵ عضو شورای امنیت سازمان ملل قرار گرفت. این طرح از حمایت بیش از ۸۰ کشور دیگر برخوردار بود.

اسکای‌نیوز در گزارشی به چالش‌ها و زوایای مختلف این رخداد پرداخته است.

قبل از اینکه پیش‌نویس قطعنامه روی کاغذ بیاید، نتیجه مشخص بود

اسکای نیوز نوشت همه اعضا از قصد آمریکا به‌ عنوان یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد برای وتوی قطعنامه آتش‌بس آگاه بودند و آن را به‌عنوان یک واقعیت در نظر داشتند. واقعیتی که برای عده‌ای مایه تاسف بود.

نیکلاس دی ریویر، سفیر فرانسه در سازمان ملل در این مورد به اسکای نیوز گفت: «شکست یک قطعنامه به دلیل وتو، شکست شورای امنیت سازمان ملل است.»

دی ریویر خواهان زمان بیشتری برای مذاکره به منظور رسیدن به توافق بود چون از خطر شکست شورای امنیت در اتخاذ تصمیم مناسب، بیم داشت.

چرا آمریکا قطعنامه سازمان ملل را برای آتش‌بس در غزه وتو کرد؟

همان‌طور که رای‌گیری شب گذشته سازمان ملل متحد نشان داد، اسرائیل همچنان از حمایت قدرتمندترین متحدان خود، ایالات متحده و بریتانیا برخوردار است. بریتانیا به این قطعنامه رای ممتنع داد.

در نهایت ساعت ۳:۴۵ بعد از ظهر به وقت نیویورک بود که نتیجه رای‌گیری با وتو از سوی آمریکا روبه‌رو شد.

نماینده آمریکا دلیل وتو از جانب دولت متبوع خود را جلوگیری از بروز جنگ در آینده عنوان کرد.

او گفت: «ما از صلح پایدار حمایت می‌کنیم در حالی‌ که حماس تمایلی به رسیدن به چنین شرایطی ندارد و آتش‌بس فقط بذر جنگ بعدی را خواهد کاشت و به نفع حماس خواهد بود.»

آمریکایی‌ها دست خود را علیه قطعنامه آتش‌بس بالا بردند. بنابراین خواست اقلیت، نتیجه رای اکثریت را لغو کرد. دور میز سازمان ملل متحد، مانند اتفاقی که در سراسر جهان روی می‌دهد، همیشه یک قسمت تعیین‌کننده وجود دارد.

هدف اصلی اسرائیل در حملات زمینی

اسکای‌نیوز نوشت که هدف اصلی حمله زمینی اسرائیل به جنوب غزه، هدف قرار دادن رهبری حماس است: «آن‌ها معتقدند سران حماس در اطراف خان یونس و به احتمال زیاد در یک سیستم تونلی وسیع پنهان شده‌اند.»

برای اسرائیلی‌ها تصور اینکه یحیی سنوار و محمد ضیف هنوز زنده و آزاد هستند و ممکن است از غزه خارج شوند، سخت است.

توان اجرایی سازمان ملل

به نظر می‌رسد سازمان ملل متحد مانند قبل در اجرای هر یک از ارکان اساسی خود، حتی پس از رای‌گیری ناتوان است.

آنتونیو گوترش، دبیر‌کل این سازمان جلسه رای‌گیری برای آتش‌بس را با صحبت درباره مردم غزه و گرسنگی و درماندگی آن‌ها آغاز کرد.

او سخنان خود را در قالب ماده ۹۹ منشور سازمان ملل متحد، مکانیزمی برای برخورد با هر گونه تهدید صلح و امنیت بین‌‌المللی مطرح کرد که برای دهه‌‌ها مورد استفاده قرار نگرفته است.

رییس سازمان ملل قبلا بارها در مورد رنجی که غیر‌نظامیان در غزه مجبور به تحمل آن هستند، هشدار داده است.

او سعی داشت با صحبت‌هایش شورای امنیت را تحت تاثیر بحران غزه قرار دهد اما در نهایت نتوانست اثری بر نتیجه جلسه شورا بگذارد.

بر اساس گزارش اسکای‌نیوز، در همه‌جا برای مردم غزه هم‌دردی وجود داشت اما با وجود تمام صحبت‌‌ها درباره نگرانی‌‌های بشردوستانه، اختلافات زیادی در مورد اقدام عملی مورد نیاز وجود دارد و در مورد سازمان ملل، این اولین باری نیست که چنین اتفاقی می‌افتد.

با وجود علنی شدن مبارزه خانواده فلودروس و تلاش اتحادیه اروپا برای آزاد کردن او، هنوز هیچ اطلاع دقیقی از اتهامات وارده به این دیپلمات اروپایی از سوی جمهوری اسلامی در دست نیست.

پدر یوهان به گاردین گفته است که تا روز جمعه ۱۷ آذر، پسرش به مدت ۶۰۰ روز در زندان اوین تهران بدون داشتن حق ملاقات معمولی کنسولی یا تماس تلفنی، زندانی بوده است.

به گفته او، پسرش در این مدت دست‌کم پنج بار دست به اعتصاب غذا زده است.

متس فلودروس در مصاحبه با گاردین می‌گوید پسرش در سلولی بدون تخت زندگی می‌کند و مجبور است زیر نور لامپی بخوابد که ۲۴ ساعته روشن است.

یوهان از دسترسی معمول به تماس تلفنی، کتاب و مکمل‌های غذایی محروم است.

پدر او با درخواست برای آزادی یوهان، در حالی‌ که با گاردین از امید همسرش به بازگشت پسرشان به خانه برای کریسمس صحبت می‌کند، به گریه می‌افتد.

او می‌گوید: «این اتفاق برای همسرم ویران‌گر است. لحظاتی وجود دارد که برای هر دوی ما بسیار سخت است. ما هر دو خیلی گریه می‌کنیم؛ او خیلی بیشتر از من ... شاید بیشتر از زمانی که دو یا سه ساله بودم، گریه کرده‌ام.»

فلودروس ادامه می‌دهد: «ما عمیقا نگرانیم. این را بارها گفته‌ام که او را خودسرانه بازداشت کرده‌اند. یوهان هیچ اشتباهی نکرده و باید آزاد شود. باید به او اجازه خروج از ایران بدهند.»

یوهان، فارغ‌التحصیل دانشگاه آکسفورد است. او قبل از بازداشت در ۱۷ آوریل ۲۰۲۲ (فروردین سال گذشته) در میز افغانستان در بخش خدمات خارجی اتحادیه اروپا کار می‌کرد.

به نظر می‌رسد دستگیری شهروندان اروپایی به دست جمهوری اسلامی، بخشی از یک استراتژی عامدانه برای اجبار و فشار بر غرب به منظور آزاد کردن زندانیان ایرانی یا گرفتن امتیازات مالی باشد.

شکستن سکوت پس از حدود ۱۷ ماه

هویت یوهان فلودروس تا سه ماه پیش نامشخص بود؛ تا اینکه اواسط شهریور امسال خانواده یوهان گفتند «دیپلماسی خاموش» برای آزادی پسرشان کارساز نیست.

پدر یوهان می‌گوید: «در ابتدا تصمیم گرفتیم سکوت کنیم تا به طرف مقابل فرصت بدهیم بگوید دستگیری او اشتباه بوده و یوهان را آزاد کنند. اما بعد از مدتی همه فهمیدند این اتفاق نخواهد افتاد.»

او می‌گوید: «به طور کلی، به نظر می‌رسد از زمانی که خبر دستگیری یوهان در رسانه‌ها مطرح شده اوضاع کمی بهتر است. روحیه یوهان نیز پس از آن که نام و چهره خود را در زندان از تلویزیون ایران دیده، بهتر شده است.»

خانواده یوهان منتظر جلسه دادگاه هستند که قرار است به‌زودی برگزار شود و در آن، از اتهاماتی که جمهوری اسلامی علیه این دیپلمات سوئدی مطرح می‌کند، مطلع شوند.

پدر یوهان در این مورد به گاردین می‌گوید: «ما معتقدیم محاکمه در ماه دسامبر برگزار می‌شود اما از تاریخ دقیقش اطلاع نداریم.»

او در گفت‌وگو با گاردین اضافه می‌کند که برایش اهمیتی ندارد در این دادگاه چه حکمی صادر می‌شود: «این دادگاه فقط یک تئاتر است و هر حکمی که در مورد یوهان صادر کنند بی‌معنا خواهد بود.»

از حدود دو سال پیش تا زمان رسانه‌ای شدن بازداشت یوهان، خانواده او اطلاعات کمی از طرف ایرانی درباره جزییات این دستگیری دریافت کردند.

در ماه می ۲۰۲۲، جمهوری اسلامی تایید کرد یک تبعه سوئدی را بازداشت کرده است. در خبری دیگر، در ماه ژوئن سال گذشته، تهران از بازداشت یک شهروند سوئدی به ظن جاسوسی خبر داد.

در سپتامبر ۲۰۲۳ بود که به طور رسمی تایید شد جمهوری اسلامی یوهان فلودروس را دستگیر کرده است.

100%

در حال حاضر خانواده یوهان بیشتر نگران شرایط «غیر‌قابل قبول» نگهداری پسرشان هستند.

متس فلودروس می‌گوید که هفته گذشته وقتی با یوهان تماس گرفته، متوجه شده است به مدت ۴۸ ساعت در اعتصاب غذا بوده زیرا زندان‌بانان اجازه نداده‌اند هفته‌ای یک‌بار تماس تلفنی خود را داشته باشد.

این خانواده بین آوریل ۲۰۲۲ تا فوریه ۲۰۲۳ هیچ تماسی با پسر خود نداشته است؛ هرچند پس از مداخله دیپلماتیک، جمهوری اسلامی موافقت کرد یوهان امکان تماس مرتب تلفنی داشته باشد.

با وجود این او همچنان به ندرت موفق به گفت‌وگو با خانواده‌ خود می‌شود.

پدر یوهان در ادامه به گاردین می‌گوید: «تقریبا ۱۵ روز است تماس‌‌هایی وجود دارد. اجازه دست‌کم پنج مورد از تماس‌‌ها پس از اعتصاب غذای یوهان به او داده شده است.»

خانواده او همچنین به عدم دسترسی یوهان به کتاب‌هایی اعتراض دارند که کنسولگری سوئد برای رهایی از یک‌نواختی حبس برایش ارسال می‌کند.

علاوه بر این، یوهان به غذای کافی و مکمل‌هایی که بابتش ماهانه حدود ۳۵ یورو می‌پردازند، دسترسی ندارد.

حداقل درخواست خانواده یوهان انتقال او از بند ۲۰۹ به عنوان بند ویژه زندانیان سیاسی، به بند عمومی است تا این دیپلمات سوئدی بتواند ورزش کند و آزادانه در محوطه زندان حرکت داشته باشد.

به گفته خانواده، در حال حاضر هواخوری یوهان به دو یا سه جلسه نیم‌ساعته در هفته محدود شده است.

روایتی از بازداشت و ۳۰۰ روز انفرادی

یوهان که از کودکی به فرهنگ ایرانی علاقه داشته، قبل از رفتن به دانشگاه آکسفورد در تهران به مدت یک ترم به یادگیری زبان فارسی پرداخته است.

او در مجموع هفت یا هشت بار برای مطالعه، کار و گشت‌وگذار به ایران سفر کرده. چندین مورد از این بازدیدها نیز به‌عنوان بخشی از کار او برای مشارکت بشردوستانه اتحادیه اروپا با ایرانیان به منظور ارائه بهداشت و آموزش به بیش از سه میلیون پناهنده افغان در این کشور بوده است.

قرار بود سفر او به ایران در آوریل سال ۲۰۲۲ یک سفر توریستی باشد. یوهان می‌خواسته به دیدار یکی از دوستانش برود که در سفارت سوئد کار می‌کرده اما در بدو ورود و در فرودگاه، بازداشت می‌شود.

متس فلودروس می‌گوید در «سیاه‌چاله اطلاعاتی» که پس از دستگیری یوهان به وجود آمده، بدترین فکرها به ذهن او و همسرش خطور کرده است. آن‌ها فکر کرده‌اند شاید راننده تاکسی فرودگاه او را ربوده و کشته است چون در آن زمان تظاهراتی در مقابل سفارت سوئد در تهران علیه سوزانده شدن قرآن برگزار می‌شده است.

اگرچه در نهایت به آن‌ها گفته شده پسرشان زنده است اما مادر و پدر یوهان تقریبا به مدت ۱۰ ماه از سرنوشت فرزندشان بی‌اطلاع بوده‌اند.

فلودروس پدر می‌گوید: «فوریه گذشته، هنگامی که کنار خواهر و شوهر خواهرم در حال خوردن قهوه بودیم تلفنم زنگ خورد. روی صفحه شماره یوهان نمایان بود. لحظه تکان‌دهنده‌ای بود. ما گریه می‌کردیم و می‌گفتیم که دوستش داریم.»

یوهان در این تماس تلفنی به خانواده‌اش گفته است نمی‌تواند در مورد سه هفته اول پس از دستگیری‌اش صحبت کند.

او گفته است بیش از ۳۰۰ روز از مدت بازداشتش را با نقض دستورالعمل‌های بین‌المللی در سلول انفرادی سپری کرده است.

فلودروس می‌گوید دولت سوئد و کمیسیون اروپا «از هر ابزاری که در دست دارند» برای تضمین آزادی یوهان استفاده می‌کنند اما تا زمانی که او آزاد نشود، تلاش آن‌ها ناکافی است.