ایراناینترنشنال
در حالیکه مذاکرهکنندگان آمریکایی و اوکراینی در ژنو دور تازهای از گفتوگوها درباره یک «چارچوب اصلاحشده صلح» را آغاز کردهاند، افشای نسخه اولیه طرح ۲۸ بندی دونالد ترامپ، فضای سیاسی در کییف، واشینگتن و پایتختهای اروپایی را با موجی از نگرانی، سوءظن و واکنشهای تند روبهرو کرد.
بسیاری این طرح را در نخستین خوانش، نزدیکتر به خواستههای کرملین دانستند تا نیازهای امنیتی اوکراین، و اکنون تلاشها بر این است که نسخهای تعدیلشده و قابلقبول برای همه طرفها تهیه شود.
گزارشهای منتشرشده از نسخه اولیه نشان میدهد که این طرح، اوکراین را ملزم میکرد بخشی از سرزمینهای شرقی خود را واگذار کند، اندازه ارتش را کاهش دهد و مسیر عضویت در ناتو را کنار بگذارد؛ مجموعهای از امتیازات که نهتنها در کییف بلکه در سطح اروپا نیز بهعنوان «پاداش دادن به تجاوز روسیه» تلقی شد و رهبران اروپایی را به تهیه یک ضدپیشنهاد مستقل واداشت.
همزمان، ترامپ ضربالاجلی برای پذیرش طرح تعیین کرد؛ نخست «روز شکرگزاری» و سپس با لحنی انعطافپذیر «در صورت پیشرفت»؛ که این نیز بر پیچیدگی فضا افزود، زیرا برای اوکراین و متحدانش نشانهای از یک تلاش شتابزده برای رسیدن به توافقی نیمبند بود.
در همین شرایط، مقامهای آمریکایی و اوکراینی در ژنو اعلام کردند که روی نسخه «بهروزرسانیشده و اصلاحشده» پیشرفت داشتهاند، اما در پشت این اظهارات رسمی، مجموعهای از اختلافات جدی بر سر حدود امتیازات، نقش ناتو، تضمینهای امنیتی و آینده خطوط مرزی وجود دارد؛ اختلافاتی که قرار است تصمیم نهایی درباره آنها به ترامپ و ولودیمیر زلنسکی، روسای جمهوری دو کشور، سپرده شود.
منشاء بحران: نسخهای که اروپا و اوکراین را شوکه کرد
مقامهای اروپایی میگویند نسخه اولیه طرح که در واشینگتن تهیه شده، دربرگیرنده بندهایی بود که سالهاست از سوی روسیه مطرح میشود: محدود شدن ناتو، کنترل مناطق شرقی، و کاهش توان نظامی اوکراین.
افشای این بندها موجب شد رهبران اروپا، از فنلاند و آلمان تا فرانسه و بریتانیا، صریحا اعلام کنند که چنین چارچوبی «قابلقبول نیست» و مرزهای اوکراین «نمیتواند با زور مجددا ترسیم شود».
این واکنشها باعث شد نسخه اروپایی با اصلاحاتی مهم تنظیم شود؛ از جمله حذف کامل محدودیتهای ناتو، افزایش سقف ارتش اوکراین از ۶۰۰ به ۸۰۰ هزار نفر، و کنار گذاشتن اشارههای ضمنی به واگذاری سرزمین.
رهبران اوکراین نیز از همان ابتدا موضع خود را روشن کردند: هیچگونه توافقی که حاکمیت و تمامیت ارضی کشور را زیر سوال ببرد، نمیتواند مبنای صلح پایدار باشد. زلنسکی در اظهاراتی آشکار گفت اوکراین نمیتواند طرحهایی را بپذیرد که هدف پوتین، یعنی «قانونیسازی دزدی خاک» را تثبیت میکند.
پشتپرده شکلگیری طرح: دیپلماسی غیررسمی و مسیرهای موازی
افشای اولیه طرح ۲۸ بندی از سوی وبسایت آمریکایی آکسیوس نقطه چرخش بحران بود؛ گزارشی که نهتنها محتوای طرح را برای نخستینبار به فضای عمومی آورد، بلکه پرده از شبکهای از تماسها، دیدارهای خصوصی و رایزنیهای غیررسمی برداشت که خارج از مسیرهای مرسوم دیپلماتیک انجام شده بود.
بر اساس این گزارش، پیشنویس اولیه در نتیجه مجموعهای از گفتوگوها میان جرد کوشنر و استیو ویتکاف، دو چهره نزدیک به ترامپ، با کیریل دیمیتریف، نماینده پوتین، در میامی شکل گرفته بود؛ دیدارهایی که حتی بخشهایی از دستگاه سیاست خارجی آمریکا نیز از آن بیخبر بودند.
انتشار ناگهانی این جزییات در رسانه، پایتختهای اروپایی و کییف را شوکه کرد، زیرا روشن شد طرحی که قرار است آینده جنگ اوکراین را رقم بزند، در مسیری غیرشفاف، بدون هماهنگی با متحدان کلیدی غرب و با مشارکت مستقیم یک مقام روس نوشته شده است.
همین افشاگری بود که موجی از واکنشهای تند، سردرگمی در واشینگتن و فشار بر دولت ترامپ برای تجدیدنظر در این سند ایجاد کرد و عملا زمینهساز مذاکرات فشرده و پرتنش ژنو شد.
چند سناتور آمریکایی نیز گفتهاند که بر پایه توضیحات اولیه روبیو، نسخه اولیه «موضع دولت نبوده» و «فهرست خواستههای روسیه» را منعکس میکرده است؛ اظهاراتی که وزارت امور خارجه و کاخ سفید بلافاصله آنها را رد کردند. اما همین تضادها نشانهای از چنددستگی و آشفتگی در واشینگتن بود.
ژنو: پیشرفت محدود در فضایی دشوار
با وجود تنشهای اولیه، تیمهای مذاکرهکننده در ژنو اعلام کردند که بر سر «چارچوب اصلاحشده» به پیشرفتهایی رسیدهاند؛ هرچند منابع آگاه تایید میکنند که جلسات طولانی، پرفشار و گاهی تنشآلود بوده است.
مقامات آمریکایی تاکید کردهاند نسخه جدید «با منافع امنیتی اوکراین همخوانی بیشتری» دارد و مواردی مانند تضمینهای امنیتی، بازسازی اقتصادی و حفاظت از زیرساختهای حیاتی در آن تقویت شده است.
اما موضوعات اصلی، خطوط مرزی، حضور یا عدم حضور ناتو، تعداد نیروهای ارتش اوکراین، آزادی اسیران و بازگشت کودکان ربودهشده، همچنان باز مانده و به سطح روسای جمهوری سپرده شده است؛ سطحی که خود با چالشهایی همراه است، زیرا ترامپ چندینبار اوکراین را به «نمکنشناسی» متهم کرده و زلنسکی نیز تمایلی ندارد که در موقعیت پذیرش طرحی پرهزینه قرار گیرد.
اروپا: میان حمایت از اوکراین و هراس از یک توافق پشتپرده
در اروپا، فضای سیاسی پس از افشای نسخه اولیه طرح صلح ترامپ به شدت ملتهب شد، زیرا بسیاری از رهبران اروپایی بیم آن دارند که واشینگتن در مسیری حرکت کند که نهتنها بدون هماهنگی با آنان طراحی شده، بلکه پیامدهای مستقیم و بلندمدت آن بر امنیت جمعی اروپا تحمیل شود.
اروپاییها که از آغاز جنگ اوکراین تلاش کردهاند تمام تصمیمات راهبردی در چارچوبی مشترک، هماهنگ و چندجانبه اتخاذ شود، اکنون با طرحی روبهرو شدهاند که بخشهایی از آن، بهویژه بندهای مربوط به محدود کردن ناتو، کوچکسازی ارتش اوکراین و واگذاری سرزمین، از نظر آنان نه یک توافق صلح، بلکه نوعی «امتیازدهی خطرناک» است که میتواند توازن امنیتی قاره را برای سالها بر هم بزند.
به همین دلیل، سه قدرت اصلی اروپایی، بریتانیا، فرانسه و آلمان، به سرعت وارد عمل شدند و پیشنویس یک ضدپیشنهاد اروپایی را تهیه کردند؛ متنی که در آن بندهای حساس نسخه آمریکایی حذف یا تعدیل شده است.
این طرح اروپایی صریحا اعلام میکند که عضویت اوکراین در ناتو همچنان یک گزینه معتبر است و تنها «مشورط به اجماع کشورهای عضو» خواهد بود، نه یک ممنوعیت از پیش تعیینشده.
در این طرح همچنین پیشنهاد آمریکا برای محدود کردن دائمی استقرار جنگندههای ناتو در منطقه کنار گذاشته شده و به جای آن، ترتیبات امنیتی منعطفتری پیشنهاد شده که حضور دفاعی ناتو را در کشورهای همسایه اوکراین، از جمله لهستان، تقویت میکند.
اروپاییها همچنین نگراناند که توافقهای پشتپرده میان واشینگتن و مسکو، بهویژه آن بخش که گفته میشود در «تفاهمات آلاسکا» شکل گرفته، بر آنها تحمیل شوئ بدون آنکه فرصت مشارکت واقعی در طراحی چارچوب صلح داشته باشند.
تجربه چند دهه گذشته، از توافق مینسک تا بحران کریمه، اروپاییها را نسبت به هر روندی که خارج از سازوکارهای رسمی و چندجانبه انجام شود، حساس کرده است.
در مجموع، اروپا تلاش میکند نشان دهد که از اوکراین تنها برای یک «دوره جنگ» حمایت نمیکند، بلکه از اصولی دفاع میکند که بنیان نظم امنیتی قاره را شکل میدهد؛ اصولی مانند عدم تغییر مرزها با زور، حق کشورها برای انتخاب مسیر امنیتی خود، و رد هرگونه توافقی که پاداشی برای تجاوز نظامی باشد.
برای همین، ضدپیشنهاد اروپایی نه بهعنوان نسخهای در برابر واشینگتن، بلکه بهعنوان تلاشی برای حفظ انسجام غرب و جلوگیری از توافقی ناپایدار و پرهزینه معرفی شده است؛ توافقی که اگر اشتباه طراحی شود، ممکن است صلح را بهجای تقویت، تضعیف کند و زمینهساز جنگی گستردهتر در آینده شود.
چشمانداز: توافق نزدیک است یا بحران تازه؟
اگرچه مذاکرهکنندگان در ژنو از پیشرفت سخن میگویند، اما واقعیت این است که شکاف میان طرفها، از واشینگتن تا اوکراین و اروپا، هنوز عمیق است.
پرسش اصلی این است که آیا میتوان به چارچوبی رسید که هم نیازهای امنیتی اوکراین را تضمین کند، هم نگرانیهای اروپا را رفع کند و هم زمینهای برای توقف جنگ فراهم آورد؛ بدون آنکه امتیازی اساسی به روسیه داده شود؟
اگر این شرایط محقق نشود، خطر آن وجود دارد که طرح صلح، حتی در نسخه اصلاحشده، نه به پایان جنگ بلکه به آغاز مرحلهای تازه از بیاعتمادی، اختلافات داخلی غرب و تقویت موقعیت روسیه منجر شود؛ وضعیتی که شاید بیش از خود جنگ، نظم امنیتی اروپا را تهدید کند.
این مطالعه از ساختاری میگوید که با «طبیعی» جلوه دادن رفتارهای تبعیضآمیز، زنان را در موقعیتی قرار میدهد که نهتنها صدایشان شنیده نمیشود، بلکه گاهی خود را در برابر خشونتی که تجربه میکنند مقصر میدانند.
در این پژوهش، ذبیحالله کاوهفارسانی، عضو هیئت علمی دانشگاه شهرکرد و عارفه مهدیه، دانشجوی دکتری جامعهشناسی دانشگاه اصفهان، با بهرهگیری از دادههای بهدستآمده از مصاحبه با زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله، به واکاوی تجربههای آنان از تبعیض و نابرابری پرداختند.
یافتههای این پژوهش که در فصلنامه «مطالعات زنان و خانواده» منتشر شد، نشان میدهد تمام مفاهیم استخراجشده در نهایت به مضمون فراگیر «ضدارزشهای ارزششده» بازمیگردند.
ضدارزشهایی که تبدیل به ارزش شدهاند
پژوهشگران میگویند بسیاری از رفتارهای تبعیضآمیزی که زنان تجربه میکنند، در نگاه جامعه بهعنوان «ارزش» پذیرفته شدهاند؛ حال آنکه این رفتارها برخاسته از سنتها و هنجارهایی هستند که نه تنها از زنان حمایت نمیکنند، بلکه به تضعیف موقعیت و عاملیت آنان منجر میشوند.
یکی از زنان در روایت خود از القای «ضعف تشخیصی و شناختی» میگوید: «من در زندگی درباره شغل، درآمد و کار همسرم حق نظر ندارم ... او میگوید من بهعنوان یک زن نمیتوانم از نظر مالی نظر بدهم و نوع درآمد، پول یا حتی ماشین او به من مربوط نمیشوند. اینها خیلی من را آزار میدهد.»
این مطالعه در ادامه به ضدارزشهایی مانند ستایش فداکاری افراطی و مقصر جلوه دادن زنان در مواردی مانند خیانت همسر اشاره دارد.
یکی از مصاحبهشوندگان در این باره میگوید: «در موضوع خیانت، نه تنها جامعه، که اکثر مشاورهای خانواده هم مشکل را از زنان میبینند.»
از نگاه این پژوهش، یکی از مهمترین «ضدارزشهای ارزششده» که به تداوم خشونت علیه زنان دامن میزند، پدیده «زن علیه زن» است؛ وضعیتی که در آن، زنان خود به عاملی برای تکرار و تثبیت الگوهای تبعیضآمیز بدل میشوند.
این پدیده در قالب «جانبداری مادر از داماد»، «حسادت» و «رقابت میان زنان» جریان دارد و چرخه پیچیدهای را آشکار میکند که نهتنها خشونت را از سوی مردان، بلکه از درون حلقه زنان تداوم میدهد.
یکی از زنان تجربه خود را چنین بیان میکند: «در محیط کاری شاهد این موضوع بودم که خیلی مواقع بهجای اینکه زنها به همدیگر کمک کنند، زیرآب همدیگر را میزدند. میبینید خودمان هم علیه خودمان تبعیض قائل میشویم ... و حمایت از همدیگر را هیچوقت نداشتیم.»
خشونت پنهان؛ از جامعهپذیری تا رفتار روزمره
نویسندگان مقاله با اشاره به نقش جامعهپذیری خشونت، آن را فرآیندی میدانند که از کودکی آغاز میشود و ارزشهای جنسیتی نابرابر را در ذهن زنان و مردان تثبیت میکند.
این خشونت پنهان همان رفتارهای کوچک و تکرارشوندهای است که زنان را به پذیرش نقشهای وابسته هدایت میکند؛ از انتظار برای تحمل فشارهای روانی گرفته تا نادیده گرفتن خواستهها و اولویتهای فردی.
به باور پژوهشگران، خشونت تنها در «رفتارهای فیزیکی» خلاصه نمیشود و بسیاری از زنان آن را در قالب گفتار، نگاه، تهدیدهای غیرمستقیم یا کنترلهای مداوم تجربه میکنند.
نقش فرهنگ در تداوم خشونت
یکی از محورهای اصلی تحقیق، بررسی تاثیر فرهنگ بر شکلگیری و استمرار خشونت است.
در این مقاله آمده است: «اگر نقش فرهنگ در پدیده خشونت علیه زنان در نظر گرفته نشود، مرتکب خطای بزرگی شدهایم.»
محققان معتقدند باید این پدیده را «بهصورت فرهنگی مختص به هر کشوری و در مرحله بعد مختص به فرهنگ و قومیتهای موجود» مورد بررسی قرار داد، زیرا بسترها و باورهای فرهنگی در بروز خشونت روانی و اجتماعی موثر هستند.
ضرورت بازنگری فرهنگی
طبق یافتههای این پژوهش، خشونت تجربهشده از سوی زنان بیشتر تحت تاثیر مشکلات بینفردی و همچنین مسائل جسمی، روانی و اجتماعی قرار دارد و اغلب در کنشها و گفتار نمود پیدا میکند.
از نتایج این پژوهش میتوان به ضرورت بازنگری در پدیده خشونت علیه زنان بر پایه تجربهها و روایتهای خود آنان و همچنین اصلاح روند جامعهپذیری افراد با هدف کاهش خشونتهای عاطفی و روانی نهادینه در جامعه اشاره کرد.
یافتههای مطالعه حاکی از آن است که خشونت علیه زنان تنها با قانونگذاری یا تغییرات فردی کاهش نمییابد و نیازمند تحولی عمیق در ارزشها، هنجارها و الگوهای فرهنگی است.
این پژوهش بر اساس تحلیل روایتهای ۲۰ زن ۱۸ تا ۴۵ ساله ساکن استان چهار محال و بختیاری صورت گرفته است که همگی دارای تحصیلات دانشگاهی بودند.
اورشلیمپست یکشنبه دوم آذر در یادداشتی شرایط برای اسرائیل را «دوگانه» توصیف کرد و نوشت: «به نظر میرسد ما در دو دنیای متفاوت بر اساس دو جهانبینی متفاوت با دو نتیجهگیری متناقض زندگی میکنیم.»
به نوشته این روزنامه، اسرائیل در تمام جبههها پیروز شده زیرا با حمایت آمریکا توانسته جمهوری اسلامی، حزبالله لبنان، حماس و حوثیهای یمن را در هم بکوبد و به این ترتیب به جهان ثابت کرده که میتواند بر منطقه تسلط یابد.
اورشلیمپست اشاره کرد که اسرائیل سیاستهای دفاعی خود را برای اولویت دادن به تهاجم علیه همه تهدیدها تنظیم کرده است.
این روزنامه به قطعنامه پیشنهادی آمریکا در شورای امنیت اشاره کرد.
به گفته مایک والتز، نماینده ایالات متحده در شورای امنیت، این سند تشکیل نیرویی تحت عنوان «نیروی بینالمللی ثبات» را در نظر گرفته است و این نیرو ائتلافی از نیروهای حافظ صلح، از جمله از کشورهای با اکثریت مسلمان مانند اندونزی و جمهوری آذربایجان است تا تحت یک فرماندهی واحد در غزه مستقر شود، بر روند خلع سلاح نظارت کند، از غیرنظامیان حفاظت کند و انتقال کمکها را از طریق مسیرهای امن همراهی میسر سازد.
اورشلیمپست با اشاره به ادامه سیاست شهرکسازی، احتمال عادیسازی روابط عربستان سعودی و اسرائیل با حمایت آمریکا و پیوستن احتمالی ریاض به «توافق ابراهیم»، اضافه کرد که آمریکا «در حال تشدید تحریمها علیه ایران است و احتمالا امسال بار دیگر در هر گونه حمله به تأسیسات هستهای و موشکی هنوز خطرناک ایران، در کنار اسرائیل قرار خواهد گرفت».
بر اساس این یادداشت، دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، در مقیاسی گسترده در حال ارائه تسلیحات مجدد به اسرائیل برای رویاروییهای احتمالی آینده است.
این روزنامه همچنین «دیپلماسی عملگرایانه» و «اسرائیلدوستانه» ترامپ را یکی از عوامل کلیدی در آزادی گروگانهای زنده اسرائیلی در دست حماس دانست.
«شاید وضعیت استراتژیک اسرائیل چندان امیدوارکننده نباشد»
اورشلیمپست بهرغم این موضوعات نوشت: «شاید وضعیت استراتژیک اسرائیل چندان امیدوارکننده نباشد» و در این مورد به «بازگشت اسلام رادیکال» شامل جمهوری اسلامی، حزبالله، حماس، جهاد اسلامی و ترکیه و قطر اشاره کرد.
این روزنامه افزود که جهان برای جلوگیری از بازسازی توان هستهای جمهوری اسلامی، تجدید تسلیحات حزبالله یا اعمال مجدد کنترل حماس در غزه، «کار چندانی انجام نمیدهد».
بر اساس این تحلیل، مرزهای اسرائیل همچنان نفوذپذیرند و پهپادهای ساخت جمهوری اسلامی به طور کامل در آنها نفوذ میکنند.
اورشلیمپست اضافه کرد که فعالیتهای تروریستی در اورشلیم و یهودا و سامره در حال افزایش است و تعداد زیادی از فلسطینیهایی که به تازگی از زندانهای اسرائیل آزاد شدهاند، به آن دامن میزنند.
این روزنامه در مورد سیاستهای ترامپ نوشت که او فکر میکند میتواند با چانهزنی در کنار معاملات کلان تجاری، منطقه را تغییر شکل دهد، «صلح در زمان ما برای اولین بار طی سه هزار سال» را اعلام کند و اسرائیل را در این فرآیند گرفتار کند.
بینالمللی کردن درگیری در غزه از جانب ترامپ با استقرار نیروهای آمریکایی در اسرائیل و دعوت از نیروهای مصری و ترکیه به غزه، از سوی اورشلیمپست، «ناراحتکننده» توصیف شده است.
این روزنامه خواستار تلاش اسرائیل برای جلوگیری از این موضوع شد و افزود: «بدتر از همه، پس از دو سال نبرد قهرمانانه اسرائیل علیه حماس، و با وجود نبردهای سخت پیش رو علیه حماس در کرانه باختری، ترامپ انتظار دارد اسرائیل، استقرار مجدد کشور فلسطین را به عنوان یک مسیر احتمالی برای صلح در آینده بپذیرد.»
این روزنامه در بخش دیگری از تحلیل خود نوشت ترامپ به رغم سخنرانی فوقالعادهاش در طرفداری از اسرائیل در کنست در ماه گذشته، چشم خود را از جمله بر «یهودستیزی» که در جناح«ماگا» (عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم) در حزب جمهوریخواه رو به رشد است، میبندد.
اورشلیمپست در پایان خواستار آن شد که اسرائیل با «هوشیاری و احتیاط از این دوران تیره بگذرد».
وبسایت واینت در گزارشی که شنبه اول آذر منتشر کرد نوشت که هرچند اسرائیل با حماس در غزه و حزبالله در لبنان تحت ترتیبات آتشبس قرار دارد، اما در عمل این آتشبسها بسیار شکنندهاند.
روز شنبه ارتش اسرائیل یک فرمانده ارشد نظامی حماس را در غزه هدف قرار داد و همزمان حملات عمیقی در دره بقاع لبنان انجام شد؛ مناطقی که واینت آنها را «کانونهای فعال حزبالله» توصیف میکند.
در جبهه شمالی، اسرائیل حملات خود را بهطور قابل توجهی تشدید کرده است؛ اقدامی که به گفته مقامهای این کشور ناشی از «ناتوانی دولت و ارتش لبنان در اجرای تعهدات آتشبس و مهار حزبالله» است.
تلآویو میگوید بخش مهمی از ارتش لبنان از جوامع شیعه تشکیل شده و این موضوع رویارویی مستقیم با حزبالله را دشوار میکند.
اختلافات اقتصادی نیز نقش مهمی دارد: حقوق ماهانه سربازان لبنانی حدود ۲۰۰ دلار است، در حالی که رزمندگان حزبالله سه برابر این رقم دریافت میکنند و این تفاوت، انگیزهای برای مقابله با این گروه باقی نمیگذارد.
واینت مینویسد محدود شدن نقش آمریکا نسبت به درگیریهای گذشته، برای اسرائیل نگرانکننده است. ورود سفیر جدید آمریکا به لبنان، میشل عیسی، در تلآویو این امید را ایجاد کرده که واشینگتن بیروت را برای موضعگیری سختگیرانهتر تحت فشار قرار دهد.
همزمان آمریکا دعوت از فرمانده ارتش لبنان برای سفر به واشینگتن را پس از آنکه اسرائیل را «دشمن» خواند، لغو کرد.
در غزه، اسرائیل همچنان از اجرای «فاز دوم» آتشبس که مورد حمایت آمریکاست خودداری میکند و میگوید حماس اجساد سه گروگان کشتهشده را بازنگردانده است.
طبق گزارش واینت، ارتش اسرائیل پس از چند مورد عبور نیروهای مسلح از «خط زرد» و تیراندازی، حملات گستردهای آغاز کرد و ابو عبدالله الحدیدی، رییس عملیات تدارکات تسلیحاتی حماس، در میان هدفهای کشتهشده بود. همچنین ۱۷ نفر از افراد مسلح که از تونلهای رفح خارج شده بودند کشته یا بازداشت شدند.
فاز دوم آتشبس شامل بازگشایی گذرگاه رفح، افزایش کمکهای انسانی، تسهیل رفتوآمد و عقبنشینی تدریجی اسرائیل است؛ اقدامی که مشروط به شکلگیری یک نهاد ادارهکننده جدید و استقرار نیروی بینالمللی مورد حمایت شورای امنیت است.
واینت میگوید نیروهای خارجی — عمدتاً عرب و مسلمان — طی هفتههای آینده برای آموزش وارد منطقه میشوند، هرچند بسیاری از کشورهای عربی نگران درگیری مستقیم با حماساند.
واینت در مورد در جبهه سوم، یعنی [حکومت] ایران، به ارزیابیهای اطلاعاتی اسرائیل اشاره میکند که نشان میدهد تهران در حال بازسازی توان موشکی بالیستیک است. مقامهای بینالمللی نسبت به خطر «محاسبه اشتباه» میان دو طرف هشدار دادهاند؛ یعنی حمله پیشدستانه به دلیل تصور غلط از قصد طرف مقابل.
به گزارش واینت، اسرائیل معتقد است «فرصت بسیار کمی» برای شکل دادن به میدان پیش از ورود بازیگران خارجی — بهویژه نیروهای بینالمللی در غزه — باقی مانده است. آتشبسها هنوز برقرارند، اما تنشهای زیرپوستی «کاملاً حلنشده» باقی ماندهاند.
