خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، از اجرای احکام اعدام ۹ زندانی خبر داد و اعلام کرد آنها سال ۱۳۹۶ بازداشت و بابت اتهامات «محاربه از طریق بغی، قیام مسلحانه و نگهداری سلاح جنگی» به اعدام محکوم شده بودند.
مرکز رسانه قوه قضاییه، سهشنبه ۲۰ خرداد بدون اشاره به هویت، تابعیت، زمان و محل اجرای احکام این زندانیان از آنها بهعنوان اعضای «گروه داعش» نام برد و نوشت: «آنها پس از دستگیری و طی روال قانونی و رسیدگی قضایی به پرونده به دار آویخته شدند.»
میزان با بیان اینکه این افراد در هفتم بهمن ۱۳۹۶ از منطقه غرب کشور قصد ورود به ایران را داشتند، نوشت آنها بهدست نیروهای «قرارگاه نجف سپاه پاسداران» تحت محاصره قرار گرفتند و در این درگیری سه عضو سپاه پاسداران نیز کشته شدند.
در این گزارش آمده است پرونده این افراد پس از بازداشت به اتهام «محاربه از طریق بغی و قیام مسلحانه و نگهداری سلاح جنگی» با نیابت قضایی به دادسرای عمومی و انقلاب تهران ارجاع و پس از صدور کیفرخواست به دادگاه ارسال شد.
به نوشته خبرگزاری قوه قضاییه، پس از برگزاری جلسات رسیدگی به پرونده، دادگاه انقلاب این ۹ نفر را به اعدام محکوم کرد و پس از تایید احکام آنها از سوی دیوان عالی کشور، به دار آویخته شدند.
اعدام بیش از ۱۰۰۰ نفر در هشت ماه
سازمان حقوق بشر ایران پیش از این در گزارشی ضمن محکوم کردن اعدامهای دستهجمعی در ایران، خواستار واکنش فوری جامعه جهانی برای متوقف کردن موج کمسابقه اعدامها در کشور شد.
این نهاد حقوق بشری با اشاره به اینکه جمهوری اسلامی پس از کشته شدن حسن نصرالله و بالا گرفتن تهدید جنگ میان ایران و اسرائیل اجرای احکام اعدام را شدت بخشید، اعلام کرد که این روند همچنان ادامه دارد.
طبق این گزارش، از اول اکتبر ۲۰۲۴، یعنی طی هشت ماه و ۱۰ روز گذشته دستکم هزار و ۲۰ نفر در ایران اعدام شدند؛ یعنی به طور میانگین هر شش ساعت یک نفر اعدام شد.
محمود امیری مقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران گفت: «اعدامها در ایران از حد بحران عبور کرده و باید واکنش قوی و فوری سازمان ملل، اتحادیه اروپا و همه دولتهایی را در بر داشته باشد که با جمهوری اسلامی ارتباط دیپلماتیک دارند و به مبانی حقوق بشری پایبندند.»
بالا رفتن آمار صدور، تایید و اجرای احکام اعدام در ایران در ماههای گذشته موجی از اعتراضات داخلی و بینالمللی را برانگیخته و سازمانهای حقوق بشری بارها خواستار توقف این اعدامها و رعایت اصول دادرسی عادلانه شدهاند.
دختری ۱۸ ساله که همراه خواهر هشت سالهاش در ساعت ۱۰ شب سوار تاکسی اینترنتی شده بود، تجربهای تلخ از سفر با اسنپ را شرح داد و گفت راننده مردی حدودا ۴۰ ساله بود که رفتارش در طول سفر، بهتدریج از گفتوگوی معمولی به اظهارات نامناسب و جنسی تغییر کرد.
این شهروند توضیح داد: «راننده ابتدا صحبتهای عادی داشت و آهنگ پخش کرد اما بعد شروع به تعریف از بدن من کرد و گفت که مرا در مسابقهای دیده است. وقتی بیمحلی کردم، حرفهایش جنسی شد.»
او افزود که پس از پیاده شدن، راننده با بهانه بازگرداندن باقیمانده پول، رفتار غیراخلاقی دیگری از خود نشان داد و آلتنمایی کرد.
تراژدی الهه حسیننژاد، دختر ۲۴ سالهای که چهارم خرداد به دست راننده فعال در اسنپ کشته شد، بار دیگر موضوع ایمنی زنان در تاکسیهای عبوری و اینترنتی را به بحث روز تبدیل کرد.
اسنپ ابتدا بیانیهای درباره بیارتباط بودن بهمن فرزانه، متهم به قتل الهه، با این شرکت منتشر و سپس آن را حذف کرد.
دختر جوانی که به ایراناینترنشنال پیام داده است، در ادامه صحبتهای خود از تهدیدها و مزاحمتهای مکرر راننده مورد اشاره با شمارههای مختلف خبر داد و گفت: «چندین بار به پشتیبانی اسنپ گزارش دادم اما فقط گفتند رسیدگی میکنیم و هیچ اقدامی نکردند.»
به گفته شهروندان، نبود حمایت موثر از سوی نهادهای مسئول و ترس از قضاوت اجتماعی و موانع قانونی، از جمله دلایلی هستند که زنان و دختران را از گزارشدهی و پیگیری حقوقی شماری از آزارها و تعرضهای جنسی منصرف میکنند.
دختری جوان در پیام خود به ایراناینترنشنال، تجربهای مشابه را روایت کرد.
این دختر برای خلاصی از دست راننده، در نهایت مجبور شده است شمارههایش را بلاک کند اما ترس از تکرار مزاحمت رانندگان تاکسیهای عبوری و اینترنتی، ماهها با او همراه بوده است.
پیشتر نیز چند زن جوان دیگر از پرخاشگری رانندههای اسنپ با ادبیات زننده و فحشهای جنسی خطاب به ایشان، بهدلیل بر سر نداشتن روسری گفته بودند.
مخاطب دیگری در پیامی به ایراناینترنشنال، از تجربههای خود در تاکسیهای عبوری و اتوبوس در یکی از شهرهای مرکز ایران سخن گفت.
این مرد جوان از مشاهده آزار جنسی زنان و دختران خبر داد و گفت بسیاری از قربانیان بهدلیل «حفظ آبروی خود» سکوت میکنند.
او با انتقاد از نظام قضایی جمهوری اسلامی، تاکید کرد قوانین موجود در برابر آزار جنسی و حمایت از قربانیان ناکارآمد است و نیاز به قوانین سختگیرانهتر و منظمتر برای مقابله با آزار زنان، دختران و کودکان وجود دارد.
با وجود این موانع و چالشها، پس از آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی»، زنان ایرانی بیش از گذشته به روایتگری تجربههای خود از آزار و خشونت جنسی پرداختند، تابوهای اجتماعی را به چالش کشیدند و گفتمان جدیدی در زمینه حقوق زنان ایجاد کردند.
